Με μισώ;

Λένε πως αν κατέβεις ένα σκαλοπάτι, αν πας λίγο πίσω και ξαναδείς τα γεγονότα, καταλαβαίνεις ποιο είναι το σωστό και το λάθος. Ποια είναι η σωστή απόσταση; Πόσο πίσω πρέπει να πάς κάθε φορά; 

Περπατάω ένα-ένα τα βήματά μας προς τα πίσω, μπας και βρω το σημείο που έγινε το λάθος, αλλά τίποτα δεν βρίσκω... Ενώνω τα κομμάτια του παζλ που έσπασες, αλλά λείπει πάντα ένα κομμάτι, αυτό της αγάπης. 

Τελειώσαμε μωρό μου! Τελειώσαμε, σου φωνάζω κι εσύ φοράς ακουστικά... Δεν με ακούς, δεν με βλέπεις, δεν υπάρχω για σένα... Είναι σαν να μιλάς σε φάντασμα... Είναι εκεί, το βλέπεις, σε στοιχειώνει, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε τίποτα από όσα κάνεις ή λες. Μαλώνεις μόνος σου και διαπιστώνεις πως... είσαι μόνος σου... Ολομόναχος! 

Είδα στον ύπνο μου πως έπεσα από το μπαλκόνι κατά λάθος, αλλά κανείς δεν με πίστευε πως ήταν ατύχημα. Ανόητες αγάπες και μαλακίες! Δεν υπάρχει αγάπη, είμαστε όλοι τόσοι εγωιστές που αγαπάμε μόνο τον εαυτό μας! Μόνο εγώ αποτελώ εξαίρεση : αρνούμαι πεισματικά να με αγαπήσω και μου φέρομαι χειρότερα από ότι θα φερόμουν σε εχθρό... Μου βάζω δυσκολίες, εμπόδια, με μισώ μάλλον...

Δεν κλαίω πια, λίγο μόνο. Είμαι τόσο κουρασμένη! Φτάνει πια, γιατί δεν το βλέπεις; Έχουμε τελειώσει τόσο πολύ, που δεν υπάρχει τίποτα πια να μας ενώνει! Είμαι τόσο άδεια, που δεν πάει άλλο! Με άδειασες κι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα μου το ξαναέκανα αυτό... Είδες πόσο με μισώ τελικά;