Έσπασε, είναι σπασμένο εδώ και μήνες. Έχει ραγίσει και τα κομματάκια του πέφτουν στο έδαφος. Συνεχίζει να φαίνεται όμορφο όμως. Όπως η αγάπη... Έχει την μελωδία της, αλλά και το θλιμμένο της κομμάτι, ένα σόλο που σε ταξιδεύει κάθε φορά που το ακούς...
Πόσους θανάτους μετράς; Εγώ αρκετούς.
Πόσες στιγμές έχεις να θυμάσαι; Πόσα δεν θα ξεχάσεις ποτέ; Πόσα σε στοιχειώνουν τα βράδια και είναι εκεί το πρωί που ξυπνάς; Πόσους θανάτους μετράς;
Τσιγάρο, ποτό και μουσική. Έτσι θέλω να περνάω τα βράδια μου. Να πέφτω νεκρή στο κρεβάτι και να μην σκέφτομαι. Τίποτα...
Χαζεύω τη θάλασσα. Αυτή τα έκανε όλα. Αυτή σε έφερε κοντά μου, αυτή σε ξαναπήρε. Κι αν πριν ήμασταν δυο κοχύλια στην ίδια ακτή, που το κύμα τα είχε πλησιάσει, εσένα σε παρέσυρε μακρυά και σε ξέβρασε σε άλλη παραλία. Ή μήπως είμαστε στην ίδια μεριά, αλλά εσύ βρέχεσαι ενώ εγώ όχι;
Πόσους θανάτους μετράω κι εγώ; Πόσους μπορώ να αντέξω; Άρχισα να ζηλεύω τους φίλους μου. Όλοι έχουν κάποιον δίπλα τους τα βράδια... Κάποιον να τους σκεπάζει. Ξοδεύω λεφτά, ψωνίζω πράγματα για να γεμίσω το κενό μέσα μου, αλλά αυτό μεγαλώνει. Όσο παλιότερα με βοηθούσαν, τώρα με μαχαιρώνουν διπλά και τριπλά. Δεν έχω βρει την σπηλιά μου ακόμα κι αυτό με τρελαίνει! Πάντα είχα μια τρύπω να χωθώ, αλλά δεν υπάρχει πουθενά πια.
Πόρτες ανοιγοκλείνουν στη ζωή μου, άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν. Δεν γυρίζω καν να δω ποιοι είναι, δεν με νοιάζει. Εσύ δεν ήρθες ξανά... Ας φύγουν όλοι! Και παλιότερα τους είχα διώξει και αλλάζοντας σελίδα ξαναβρήκα μερικούς, όχι όλους, αυτούς που άξιζαν υποθέτω. Δεν παρακαλουθώ συζητήσεις, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν με νοιάζει τίποτα.
Καταστράφηκα λες; Είμαι κατεστραμμένη; Άλλη μία σπασμένη είμαι απλώς... Με τα κομμάτια της σκορπισμένα τριγύρω. Καμμένα κομμάτια που έμεινε ο καπνός τους. Ένας γκρι καπνός, όπως σκουραίνουν και τα όνειρά μου πια... Αυτά τα ίδια όνειρα που κάποτε είχαν χρώμα. Θα τα θυμάμαι πάντα αυτά τα όνειρα μαζί με τον δημιουργό τους. Ένας είναι, ο ίδιος...
No comments:
Post a Comment