Κάποτε...

Κάποτε πίστευα πως δεν θα ξαναγαπήσω ξανά και συμφιλιώθηκα με την μοναξιά μου... Γίναμε φίλες, κολλητές, αχώριστες... Μόνο αυτή είχα και δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό από το μέλλον... Και μετά ήρθες εσύ! 

Κάποτε φοβόμουν να δεθώ, να αφεθώ, να επιτρέψω να με αγαπήσουν, μην τυχόν κι αγαπήσω κι εγώ... Αλλά επέμεινες!

Κάποτε ήξερα τι μου ξημερώνει : μοναξιά, απόλυτη κι αδιαπέραστη! Το είχα δεχτεί, το είχα αγαπήσει... 

Γιατί χάλασε η ισορροπία μου; Γιατί αναστατώθηκα τόσο; Τι πήγε στραβά; Ένα κατεβατό από ιστορίες να λέμε τα βράδια, μπας και μας πάρει ο ύπνος... 

Πόνος; Αφόρητος! Αγάπη; Δεν ξέρω αν υπάρχει πια. Αναμνήσεις; Ατέλειωτες! Χαραγμένες στα άπατα, να εμφανίζονται όποτε γουστάρουν και να σε κάνουν λιώμα! Σαν να κολυμπάς και να έρχεται εκείνο το κύμα που σε παρασέρνει και πάει να σε πνίξει! Κρατιέσαι όσο μπορείς, αλλά η άβυσσος του ωκεανού, του ανεξερεύνητου σε παρασέρνει και σε τραβάει να χαθείς. 

Κάποτε μπορούσα να χάνομαι όποτε ήθελα. Χανόμουν για μέρες, μήνες και κανείς δεν παραξενευόταν, γιατί με ήξεραν. Κάποτε γινόμουν η σκιά του εαυτού μου και με παρακολουθούσα από ψηλά, παρατηρώντας κάθε μου κίνηση απ' έξω, σαν να αφορούσε άλλον. Ζούσα την ζωή μου έξω από το σώμα μου! 

Κάποτε έμαθα να με αγαπώ, τώρα με μισώ ξανά... Κάποτε είπα δεν θα ξαναπιστέψω κανέναν, τώρα; Μαζεύω τα κομμάτια μου, γιατί τα μοίραζα πολύ απλόχερα και δεν τα παίρνω πίσω... 

Κάποτε είχα το κουράγιο να ξυπνάω το πρωί, έβρισκα δύναμη να σηκώνομαι και να ζω την κάθε μέρα. Τώρα, τίποτα δεν έχει σημασία : με έχω χάσει! Γιατί κάποτε είπα δεν θα ξαναονειρευτώ ξανά και με σένα άρχισα να ζω τα όνειρά μου... Μαζί σου παρασύρθηκα και βούτηξα κανονικά στο βούρκο ξανά, μόνο που τώρα δεν υπάρχει κανείς να με τραβήξει έξω... 

Το "έξω" δεν ξέρω πού ακριβώς είναι, αλλά χρειάζομαι κάποιον να με τραβήξει... ΆΜΕΣΑ! Βουλιάζω... Κάθε μέρα που περνάει, το βλέπω ότι βουλιάζω όλο και περισσότερο, αλλά νιώθω τόοοοοοοοοοοοοοσο μόνη μου...