Όσο ήμουνα μαζί σου ένιωθα μοναξιά,μα τώρα είμαι μονη ΜΟΝΗ αληθινά...

Μοναξιά μου όλα...

Νιώθω τόσο μόνη μου... Είσαι 250 χιλιόμετρα μακρυά και δεν μπορείς να με ακούσεις καν... Πόσο μάλλον να με δεις, να με μοιρίσεις, να με αγγίξεις... Τίποτα δεν πάει καλά, όπως είχες πει... "Όλα καλά θα πάνε!" έλεγες με την μόνιμη αισιοδοξία σου... Δεν μπορώ, δεν γίνεται, με ακούς; Μπορείς να με ακούσεις πια ή είσαι τόσο απασχολημένος από την δουλειά σου που δεν ακούς τίποτα άλλο;

 Δεν είναι πως δεν τα ήξερα όλα αυτά! Τα γνώριζα πολύ καλά, έχω πατέρα ελεύθερο επαγγελματία, το ξέρεις. Η δουλειά είναι πάντα πάνω από όλα τα άλλα. Έτσι είναι δυστυχώς... Η δική μας δουλειά πάντα έρχεται πρώτη. Εσύ είσαι πάντα εκεί! Κι εγώ; Εδώ... Στη μοναξιά μου, στα ατέλειωτα βράδια, στις δακρυσμένες στιγμές, αναπολώντας το παρελθόν... Ένα παρελθόν που δεν θα ξαναέρθει και δεν μπορώ με τίποτα να το πάρω απόφαση!

Θες να μιλήσουμε όταν έρθεις. Έχεις υποχρεώση, είπες, κι εγώ δικαίωμα να κάνουμε αυτή την κουβέντα... Δεν έχω κανένα άγχος, μιας και ξέρω τι θα πούμε, αλλά θέλω να σε ρωτήσω κάτι : έχεις την παραμικρή ιδέα τι μου έχεις κάνει; Πόσο έχω σπάσει; Κι εσύ απλά μου λες να κάνω υπομονή! Στο καινούργιο σπίτι δεν έχω κανένα να μου καρφώσει πράγματα στον τοίχο και μπορώ να κάνω υπομονή! Δεν έχω λεφτά να πάρω κουρτίνα και περιμένω τον επόμενο μήνα μήπως μου περισσέψουν λεφτά! Αυτά τα ελέγχω, τα γνωρίζω και κάνω υπομονή. Αλλά σε μας... Δεν ξέρω τι θα γίνει και - συγνώμη - δεν έχω υπομονή! Παρόλο που μου το ανακοίνωσες πως δεν γυρνάς, είναι αυτή η γαμημένη ελπίδα/πίστη που δεν με αφήνει να το πιστέψω! Αλλά εσύ δεν θα γυρίσεις και πρέπει να το πάρω απόφαση...

Δεν θα είσαι εδώ όταν κάνω μία μαλακία στην δουλειά και θέλω ένα ώμο να κλάψω... Δεν θα είσαι εδώ όταν πάρω το πτυχίο μου και θέλω να βγω να γιορτάσω... Δεν θα είσαι εδώ ότανμου χαλάσει το αμάξι και χρειαστώ βοήθεια, αλλά ούτε κι όταν αγοράσω νέο αμάξι κι απλά θα θέλω να το επιδείξω σε κάποιον... Δεν θα είσαι εδώ τα Χριστούγεννα να πάμε μαζί για ψώνια, δεν θα είσαι εδώ όταν θα θέλω καινούργιο τζιν για να μου πεις την γνώμη σου, ούτε όταν μου κάνουν πρόταση από κάποια εταιρεία για δουλειά και θα θέλω συμβουλή... Δεν θα είσαι ποτέ εδώ... Ούτε στα μεγάλα, ούτε στα μικρά, έτσι δεν είναι; Απλά δεν θα είσαι ποτέ εδώ και πρέπει να το πάρω απόφαση!

Πότε είναι τόσο πολύ; Και πότε λες αρκετά; Το "σ' αγαπώ" τυποποιήθηκε και το ίδιο θα πάθει και το "μου λείπεις" σε λίγο... Όλο λες πως είμαστε μαζί σε αυτό, αλλά είμαστε χώρια και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό! Δεν με νοιάζουν όσα έχεις να μου πεις αύριο, ειλικρινά δεν με ενδιαφέρουν... Συγνώμη που το λέω αυτό, αλλά δεν αντέχω άλλο! Ό,τι και να μου πεις, δεν θα με κάνει καλύτερα... Εκτός από το χωρισμό - αυτό ναι, κάτι θα ήταν! Ας το πάρει απόφαση ένας από τους δυο μας κι ας το πει και στον άλλον για να συνεχίσει την ζωή του... Είμαι τόσο δειλή για να στο πω αυτό, το παραδέχομαι και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό... Μέσα μου πάντα υπάρχει η φωνή του λολάκι μου τότε (...) πως όταν είμαι έτοιμη, δεν θα μπορέσει τίποτα να με σταματήσει κι έχει ήδη βγει μία φορά σωστή...

... Από επιλογή μου είμαι τόσο μόνη μου... Δεν θέλω να δω κανέναν, δεν θέλω να μιλήσω, δεν έχω τίποτα να πω. Τι να πω; Πως δεν έχω όρεξη για τίποτα κι ότι έχω κολλήσει; Δεν τα λες αυτά, οπότε προτιμώ να μένω μόνη μου... Στο σπίτι μου, στην ασφάλειά μου, όπου κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει παραπάνω... Κι αν με ρωτήσεις αύριο τι έχω θυσιάσει εγώ, έχω απάντηση : το χαμόγελό μου, που όλοι αναρωτιούνται πού πήγε, το κέφι μου που όλοι αναγνώρισαν πως βρήκα όταν ξεκινήσαμε μαζί κι ας μην γνώριζαν τον λόγο, τον διάθεσή μου που έπιασε πάτο, την όρεξή μου για ζωή, που απλά θέλω να βγει αληθινή η προφητεία και να μου μένουν 2 χρονάκια ακόμα... Την αδιαφορία στο βλέμμα που όλοι εισπράττουν, την παγωνιά στη φωνή, την απομάκρυνση από τα προβλήματα των υπολοίπων... Δεν είμαι εγώ, όπως μπορείς να καταλάβεις, εγώ που όλους τους αγαπούσα και για όλους νοιαζόμουν, δεν υπάρχω πια... Δεν φτιάχνομαι, δεν προσέχω την εμφάνισή μου, δεν με νοιάζει τίποτα πια... Έχω κολλήσει... Στη μοναξιά μου, στους τέσσερις τοίχους του δωματίου μου, στα σήριαλ μου κατεβάζω και βλέπω... Εκεί... 

...Και το λολάκι μου θέλει να πάμε σε γάμο την άλλη Κυριακή μαζί. Και της είπα ναι, παρόλο που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναπάω σε γάμο ασυνόδευτή, γιατί είναι το λολάκι μου και με αγαπάει πολύ. Πάρα πολύ... Και θα πάω εκεί και θα δω δύο ανθρώπους ευτυχισμένους και θα αναρωτηθώ για ακόμα μία φορά αν θα υπάρξω κι εγώ ποτέ τόσο ευτυχισμένη κτλ κτλ. Αλλά έτσι είναι η ζωή : κάποιοι άνθρωποι δεν είναι προορισμένοι για την ευτυχία και αρχίζω να πιστεύω πως ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Κι αν ακούγομαι μελοδραματική, δεν πειράζει, γιατί αυτό νιώθω και πάντω εκφράζω αυτό που νιώθω! 

Ήρθε η ώρα να τελειώσει το δικό μου...παραμύθι;;;

Παραμύθια... Πόσο τα πιστεύαμε όταν είμασταν μικροί και πόσο τώρα; Πάντα είχαν happy end και πάντα κέρδιζε ο καλός. Τώρα... δεν αναγνωρίζουμε καν ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός... Ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο που έσωσε την πριγκίπισσα... Ο βάτραχος που την φίλησε κι έγινε άνθρωπος... Όλα τόσο μαγικά, τόσο...παραμυθένια... Κανείς δεν μας μεγαλώνει λέγοντάς μας πως δεν θα βγουν αληθινά τα... καθημερινά μας παραμύθια...

Από μικρή φανταζόμουν την ζωή μου τέλεια! Όσες δυσκολίες κι αν παρουσιάστηκαν, τις κάλυπτα με την δικαιολογία πως δεν είχε φτάσει η ώρα για το δικό μου παραμύθι. Και συνέχιζα  να ελπίζω... Να περιμένω... Τι; Τον πρίγκιπα φυσικά! Αλλά ο πρίγκιπας ποτέ δεν θα έρθει και θα έπρεπε να το ξέρω... Θα έπρεπε να μου το έχουν διδάξει... Η ζωή δεν θα είναι πάντα εύκολη και χρωματιστή, θα έχει και τις μαύρες τις πλευρές... Όχι γκρι - στο ενδιάμεσο - μαύρες, κατάμαυρες και επίπονες πλευρές!

Μετά την τελευταία μου ανάρτηση, δέχτηκα πολύ επιθετικά σχόλια και δείλιαζα να γράψω τις σκέψεις μου τόσες μέρες, φοβούμενη μήπως και ξανακριθώ. Αλλά ξέρεις κάτι άγνωστε κριτή; Κι εσύ κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Τα δικά μου προβλήματα θα είναι πάντα τα μεγαλύτερα που υπάρχουν. Ακριβώς όπως τα δικά σου θα είναι τα μεγαλύτερα που υπάρχουν ΓΙΑ ΣΕΝΑ! Είναι καθαρά υποκειμενικό και δεν μπορούμε να κρίνουμε κανέναν ούτε να συγκρίνουμε τις ανησυχίες κανενός με τις δικές μας. Απλά οι άνθρωποι είμαστε τρομερά εγωιστές και νομίζουμε συνεχώς πως μόνο εμείς υπάρχουμε στον πλανήτη... 

Κι εγώ θα συνεχίσω να ζω την απόλυτα μίζερη ζωή μου, θα συνεχίσω να επιλέγω την απόλυτα καταθλιπτική μου όψη, θα συνεχίσω να νιώθω πως η ζωή μου καταστράφηκε στις 16 Ιουλίου και κανένας δεν μπορεί να σχολιάσει τίποτα. Γιατί είναι η δική μου ζωή και μόνο εγώ ξέρω τι κουβαλάω στο κουτί της Πανδώρας που επίτηδες κρατάω κλειστό και δεν είναι συγκρίσιμο με κανενός άλλου, αφού όλο το σεντούκι είναι 100% ΔΙΚΟ ΜΟΥ! 

Και ναι, μπορεί να έχω κάνει κι εγώ λάθη στη ζωή μου, μπορεί να είμαι και τώρα λάθος, αλλά έτσι είμαι! Προβληματίστηκα πολύ με αυτή την θεωρία, αλλά συνειδητοποιώ πως τα παραμύθια δεν είναι για μένα και κανείς δεν θα έρθει ποτέ να με σώσει/αρπάξει/ξαφνιάσει και να με βγάλει από τον... βούρκο που καταλήγω να ζω.

Κι όσο για σένα Λαβ, κακά τα ψέματα, έφυγες, έκανες την επιλογή σου, με εγκατέλειψες. Ναι, δεν είχες άλλη επιλογή ΤΟΤΕ, αλλά τώρα έχεις και περιμένω να δω αν θα κάνεις την σωστή! Μια φίλη την προηγούμενη Τετάρτη, πρόφτασε και είπε ανάμεσα στους λυγμούς μου, πως ίσως δεν είσαι εσύ, ίσως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, απλά! Κι έτσι είναι μάλλον, ε; Κόλλησα μαζί σου γιατί όλα ήταν τόοοοοοοοοοοοοσο εύκολα! Δεν χρειαζόταν να υποκρίνομαι για τίποτα, τα ψέμματα τα άφησα σε μια προηγούμενη ζωή, ήμουν απλά εγώ. Και σου άρεσε. Κι όλα ήταν πανεύκολα! Ε, τώρα ΟΛΑ είναι πολύ δύσκολα... Καταπιέζομαι στο τηλέφωνο, δεν μοιράζομαι μαζί σου σχεδόν τίποτα από την καθημερινότητά μου, απομακρύνομαι γιατί δεν ξέρω πόσο περισσότερο μπορείς να με πληγώσεις κι ούτε θέλω να μάθω!

That's life, σωστά; Life sucks, σωστά; Κι αν με ρωτάς γιατί συνεχίζω αυτό το βασανιστήριο, γιατί επιμένω να χτυπάω το κεφάλι μου σφυρί, είναι γιατί νιώθω τόοοοοοοοοοοοοσο καλά όταν σταματάω να το κάνω! Έστω και για λίγο, όταν είμαι μεθυσμένη ή όταν κοιμάμαι... Τότε μόνο σταματάω! 

Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται... Χωρίς παραμύθια, χωρίς πρίγκιπες, χωρίς γοβάκια μαγικά! Απλή, στεγνή, ξερή καθημερινότητα χωρίς τίποτα διασκεδαστικό, χωρίς αγκαλιές και χάδια, με απέραντη μοναξιά... Είτε το δέχεσαι είτε όχι, αυτοί είναι οι κανόνες και σ' όποιον αρέσουν! 

Κουράστηκα να σε κατηγορώ ότι έφυγες χωρίς να αντιδρώ... Ήρθε η ώρα να κάνω κάτι κι εγώ, δεν νομίζεις; Αυτή είναι η ώρα μου... να φύγω...(;)

...και τώρα πώς φεύγουνε; που εγώ δεν σου έφυγα ποτέ...

Με έχασα...

Κάνει τόση φασαρία! Θέλω να σταματήσουν όλα και να μην ακούγεται τίποτα... Έστω και για μια στιγμή... Και τι δεν θα 'δινα για ένα λεπτό ησυχίας! 

Πόσο περισσότερο μπορείς να με σκοτώσεις άραγε; Πώς και πώς την περίμενα αυτή την άδεια για το τριήμερο των διακοπών μας, για να βρεθούμε λίγο μόνοι μας... Δεν πάει ο νους σου πόσο πολύ... Κι εσύ... Απλά με πετάς... και δεν είναι η πρώτη φορά, έτσι; Αναρωτιέμαι... αν έχεις την δύναμη να με πληγώνεις τόσο πολύ και τόσο συχνά, πώς ξέρω ότι θα σταματήσεις κάποια στιγμή να το κάνεις; 

...θέλω τόσο πολύ να σε αφήσω αυτή τη στιγμή... Γιατί δεν το κάνω... Με έχεις καταντήσει να σιχαίνομαι τον εαυτό μου, το ξέρεις αυτό; Μάθε το λοιπόν! Δεν είμαι εγώ αυτή που αντικρύζεις, δεν είμαι πλέον εγώ... Πού πήγα; Πάλι με έχασα; Πόσο κάτω πέφτω ρε γαμώτο; 

Τα δάκρυά μου ποτάμι που με ταξιδεύει μακρυά σου... Αρχίζω να φεύγω, αυτό ήταν το όριό μου νομίζω... Δεν έχω άλλο... Όλο νομίζω πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι χειρότερο κι όλο διαπιστώνω πως είμαι λάθος, μπορείς κι άλλο! Αυτό όμως αγοράκι μου ήταν ο πάτος... Δεν έχει άλλο, το ξέρω, το νιώθω! 

Μοναξιά

Νιώθω τόσο μόνη που πρέπει να βρεθεί άλλη λέξη να το περιγράψει... Είσαι τόσο μακριά και μου έλεγες πως είναι κοντά... "Δεν είναι τίποτα" μου έλεγες "δυο ώρες δρόμος"... Να όμως που δεν τον παίρνεις αυτόν τον δρόμο... "Θα έρχομαι κάθε σαββατοκύριακο" μου είχες πει και πού είσαι; Μία φορά έχεις έρθει, ενώ εγώ δύο... 

Και όλο μου λες να κάνω υπομονή... Για ποιο πράγμα όμως δεν μου είπες ποτέ! Δεν έχω μάθει να κάνω υπομονή, δεν το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα; Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη! Δεν θέλω να κάνω υπομονή για κάτι που δεν ξέρω αν θα έρθει... Και μπορεί να σκέφτομαι διάφορα, αλλά δεν εισπράττω καμία απολύτως επιβεβαίωση από σένα μωράκι μου, τίποτα απολύτως... Περνάνε οι μέρες κι εσύ είσαι μια χαρά... Σου αρέσει εκεί που είσαι και δεν μετανιώνεις για τίποτα... Δεν σου λείπει τίποτα... ! 

Από την άλλη εγώ είμαι συνέχεια με ένα "θέλω την ζωή μου πίσω" στο στόμα... Πόσο διαφορετικές είναι οι ζωές μας, ε; Και μιλήσαμε για συμβιβασμούς απόψε και σου είπα πως αρκετά συμβιβάστηκα εγώ, τώρα είναι η σειρά σου και βιάστηκες να μου κλείσεις το τηλέφωνο... "Αυτή είναι η αγάπη μας, δεν θα έρθει μαζί μας" το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Απλώς "χαραμίζουμε λίγη ζωή ακόμη", ε; 

Ήθελα τόσο πολύ να ήσουν εδώ απόψε... Αυτά είναι τα καλά της απόστασης, ε; Μπορείς και γλιτώνεις από τις άσχημες στιγμές του άλλου... Έτσι όμως ανοίγεις τον δρόμο και στο να αποφεύγεις και τις καλές στιγμές... Δυστυχώς καρδιά μου... Κάπου χάνεις, κάπου κερδίζεις... Εσύ κέρδισες! Εγώ δεν νομίζω να κερδίσω τίποτα από όλο αυτό... 

Τι λες να γίνει;;;

Τίποτα δεν είναι καλά, κι ας το λέω συνέχεια σε όλους... Κάθε μέρα, κάθε ίδια fucking μέρα γυρίζω σπίτι μου και το ίδιο έργο παίζει απέναντί μου : σκηνές από το παρελθόν μας, την ζωή που είχαμε, τα απογεύματα που δεν γύριζα σπίτι μου αλλά ήμουν μαζί σου. 

Δεν την αντέχω την ζωή μου πια! Δεν την θέλω! Δεν μου αξίζει! Δεν με ρώτησες ούτε μία φορά, απλά έφυγες... Μείνει εκεί λοιπόν! Αφού αυτό θες, αυτό κάνε και το ίδιο θα κάνω κι εγώ, ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό... 

Δεν "είμαστε μαζί σε αυτό" όπως λες συνέχεια, μόνος του είναι ο καθένας μας και καλό είναι να το συνειδητοποιήσω τώρα που είναι αρχή... Να πάρει ο καθένας τον δρόμο του, αυτόν που πραγματικά γουστάρει κι αγαπάει! Εσύ θες να είσαι εκεί κι εγώ εδώ, οπότε τι θα γίνει; Τι λες να γίνει; 

Παλιές αμαρτίες

Βλέπω τις φωτογραφίες μας από πέρσι και δαακρύζω. Πώς ήταν η ζωή μας και πώς έγινε... Πόσα λάθη... Πόσο μετανιώνω... Θέλω την ζωή μας πίσω! Να σου γκρινιάζω που έφευγες τα σαββατοκύριακα, να κλαίω που μου έλειπες τα σαββατοκύριακα...

Γιατί Θεε μου; Γιατί τώρα; Έκανα πολλά λάθη, αλλά γιατί να με τιμωρείς έτσι; Δώσε μου την ζωή μου πίσω και πάρε ό,τι θες σαν αντάλλαγμα... Ό,τι θες! 

Συγνώμη που πληρώνεις δίπλα μου τις αμαρτίες μου, λυπάμαι τόσο πολύ... "Ο άνθρωπός μου, ο άγγελός μου, ο θάνατός μου, εσύ!" 

Ήρθες για σαββατοκύριακο κι έφυγες πάλι... Δεν έχω πια καρδιά να πιαστώ... Δεν μπορώ... Κι εκεί να έρθω, δεν θα είμαι εγώ! Θα ζω δύο ζωές... Αυτή που θα κάνει υπομονή εκεί κι αυτήν που θα ξεφαντώνει στην Αθήνα, στην πόλη μου, στους δρόμους που λατρεύω, που πεθαίνω να περπατώ... Το έχω ξανακάνει, το ξέρω σου λέω! Κανείς δεν με κάνει να πάψω να την αγαπώ! Με ξέρω... Εμπιστεύσου με, έστω και για λίγο... 

Γύρνα πίσω, εκεί είναι η καταστροφή μας, εσύ δεν το ξέρεις, εγώ το έχω ξαναδεί το έργο! Μην με κάνεις να περάσω τα ίδια! Σε παρακαλώ... Αν με αγαπάς το μισό από όσο λες, έλα εδώ! Εδώ που η αγάπη μου φτάνει για τα πάντα...  Μην Τον αφήνεις να μας εκδικηθεί! Έχω κάνει πολλά, μην μασάς... Σε παρακαλώ, άκου με, ξέρω καλύτερα...

Θέλω την ζωή μου πίσω!

Βγαίνω κάθε βράδυ στο μπαλκόνι και ρωτάω τον Θεό τι θα μου κοστίσει να σε πάρω πίσω... Να πάρω την ζωή μου πίσω... 

Τόσες μέρες και δεν έχω απάντηση... Μάλλον το σκέφτεται πολύ. Υποθέτω πως θα μου κοστίσει ακριβά... Ό,τι κι αν είναι, το πληρώνω! Θέλω την ζωή μου πίσω! Σε θέλω εδώ!

Ερωτήσεις

Είναι τόσες οι ερωτήσεις μέσα στο κεφάλι μου... Πιάνονται χέρι-χέρι και στήνουν χορό! Καθημερινά αναρωτιέμαι για τόσα πράγματα... Άλλα έχουν εύκολες απαντήσεις κι άλλα αποφεύγονται όπως αποφεύγει ο διάολος το λιβάνι...

"Με αγαπάς;" είναι μια εύκολη ερώτηση με απάντηση που δεν στοιχίζει κάτι, αλλά το "Τι θα έκανες για να μου το αποδείξεις;" οδηγεί σε δύσκολες οδούς... Πόσο μάλλον το "Αν δεν έρθω ποτέ εκεί, τι θα γίνει με μας;"... Πράγματα ανείπωτα για συγκεκριμένους λόγους : προς αποφυγή πληγών, καυγάδων, χωρισμών. Είναι τόσα αυτά που θέλω να σε ρωτήσω και δεν το κάνω... Μου λες να κάνω υπομονή, και υποκρίνομαι πως αυτό κάνω. Δεν με ρωτάς ποτέ όμως πώς κοιμάμαι τα βράδια, έτσι δεν είναι; Δεν με ρωτάς πώς είμαι στη δουλειά, δεν θες να ξέρεις, είναι επικίνδυνη ερώτηση... 

Όπως επίσης και το αν θέλω να έρθω εκεί που είσαι... Δεν ρωτάς ποτέ... Όλοι οι φίλοι σου το θεωρούν αυτονόητο, κάποιοι από τους δικούς μου επίσης, αλλά εμένα δεν με ρωτάει κανείς! 

Κι όμως εγώ θέλω να σου κάνω μία δύσκολη ερώτηση και θα πάρω τα ρίσκα μου! Το δύσκολο θα είναι μετά... Θα πρέπει να σε αφήσω και να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου ή να μείνω και να ξέρεις πως έχεις το "πάνω χέρι". Παρόλα αυτά, εγώ θα σε ρωτήσω όταν βρεθεί η κατάλληλη στιγμή. Κι ό,τι γίνει...

Σκέφτομαι πως δεν έχω κάτι να χάσω, πως είμαι ήδη πολύ άσχημα, κι ότι δεν υπάρχει χειρότερο κι ο ένας μου εαυτός φωνάζει πως τουλάχιστον είμαστε μαζί, δεν σε έχω χάσει, ενώ ο άλλος απαντά πως σε έχω χάσει τελικά... Και τείνω να ταυστιστώ με τον δεύτερο, τον καχύποπτο, τον ωμό αλλά ρεαλιστή εαυτό : δεν απέχεις και πολύ από το να σε χάσω... 

Υπάρχει όντως περίπτωση να γυρίσεις πίσω ή έτσι το λες για να συνεχίσω να ελπίζω;;;