Τα λόγια θα μείνουνε λόγια, άλλα λόγια δεν θέλω...

Εκείνος & Εκείνος - Τα λόγια κομμάτια

Το σακίδιο

Μιλούσα με ακόμα έναν τυχαίο που υπάρχει στη ζωή μου προχτές το απόγευμα και με ρώτησε "τι θα τα κάνεις τόσα λεφτά, μου λες;" σχολιάζοντας τις πολύωρες εργασίες μου και το σκεφτόμουν μέχρι το βράδυ. Ένα τίποτα, ένας γνωστός-άγνωστος με επηρέασε τόσο που τον κράτησα στη σκέψη μου τόσες ώρες...

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα βγήκα στην Εθνική για να γυρίσω σπίτι μου. Σε μια ανάποδη στροφή, ένα αμάξι άρχισε να φέρεται περίεργα. Έμοιαζε να κινείται εκτός ελέγχου κι άρχισε να χτυπάει στα διαχωριστικά κάγκελα, ξανά και ξανά. Η οδηγός φαινόταν πανικοβλημένη, να μην ξέρει πώς να το κάνει να σταματήσει κι όμως το όχημα συνέχιζε να χτυπάει στα σίδερα. Η τελευταία κρούση ήταν τόσο δυνατή, που το έστειλε στη διπλανή λωρίδα! Ερχόταν ένα άλλο αμάξι και μόλις το είχε προσπεράσει, όταν το πρώτο το πέτυχε στην πίσω αριστερή του γωνία, με αποτέλεσμα να το στρίψει και να μείνει κάθετα στο δρόμο! Το πρώτο όχημα καρφώθηκε στην πόρτα του οδηγού του άλλου και σέρνονταν μαζί για κάμποσα μέτρα, μέχρι που τελικά μηδενίστηκε η φόρα του και σταμάτησαν...

Οι οδηγοί βγήκαν έξω, στην αρχή εκνευρισμένοι, φώναζαν, έβριζαν την υπαίτια, έπειτα σοκαρισμένοι και τέλος ευγνώμονες προς τα Θεία που παρέμειναν αρτιμελείς μετά από τέτοια κρούση... Ήρθε η αστυνομία κι έκλεισε όλη την Εθνική για να μην πέσει κανείς πάνω στο τρακαρισμένα οχήματα, καθώς είχαν καταλήξει σε νεκρό σημείο μετά από κλειστή στροφή και το όλο ατύχημα θα μπορούσε να συνεχιστεί, προκαλώντας ενδεχομένως και θανάτους... Μετακινήθηκαν στην δεξιά λωρίδα και περίμεναν ο καθένας την δική του Οδική.

Το πρώτο αυτοκίνητο ήταν το δικό μου... Η αστυνομία είπε πως είχαν πέσει λάδια στην άσφαλτο, καθώς είχαν συμβεί άλλα 3 ατυχήματα στο ίδιο σημείο εκείνο το βράδυ... Ήμουν ολομόναχη στο κρύο κι αφιλόξενο περιβάλλον της Εθνικής, στο άλλο αμάξι ήταν ένα ζευγάρι κι ήρθαν και 2 φίλοι τους. Ένα άγνωστο αμάξι με δύο παλικάρια σταμάτησε και με ρώτησαν αν ήμουν καλά. Είχε ανοίξει η μύτη μου κι έκλαιγα κι όπως σκούπιζα τα μάτια μου, χωρίς να το καταλάβω, είχα μεταφέρει τα αίματα σε όλο μου το πρόσωπο... "Καλά είμαι" ψιθύρισα αλλά στην πραγματικότητα δεν ήμουν... Δεν το πίστευα όλο αυτό που είχε συμβεί, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το αμάξι είχε αντιδράσει έτσι, πώς μου ήταν αδύνατον να το επαναφέρω στην πορεία του! Έκλαιγα ασταμάτητα κι ένιωθα τόσο μόνη μου... Και το χειρότερο απ' όλα, δεν είχα και κανέναν να πάρω τηλέφωνο... Από τη μία σκεφτόμουν πως ήταν αργά για να καλέσω κάποιον φίλο κι από την άλλη θα με πλήγωνε το να απαντούσε κάποιος και να μην ερχόταν τελικά... Θα μου πεις, τι να έρθει να κάνει, ε; Δεν ξέρω, τίποτα πιθανότατα, απλά θα είχα κάποιον δίπλα μου...

Πόσο τραγικό και αξιολύπητο μπορεί να είναι, που χάρηκα όταν ήρθε η δική μου Οδική! Σαν να ήρθε ο αδερφός μου ένιωσα και δεν ήταν παρά ένας ακόμα άγνωστος... Έχω γεμίσει την ζωή μου με αγνώστους, εγώ το έκανα όλο αυτό! Κι οι γνωστοί, είτε είναι μακρυά, είτε πολύ απασχολημένοι με τις ζωές τους και καλά κάνουν! Εγώ φταίω... Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά και... δεν έχω κάποιον να πάρω τηλέφωνο όταν τρακάρω... Και ναι, τι θα τα κάνω όλα αυτά τα λεφτά, πόσο δίκιο είχε εκείνος ο τυχαίος! Θα φτιάξω το αμάξι εν προκειμένω, αλλά επί της ουσίας, τι θα τα κάνω;

Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ... Με πήγε σπίτι ο οδηγός της Οδικής ξημερώματα και έβαλα ένα ποτό να με χαλαρώσει, αλλά μόνο χειρότερα με έκανε! Σκεφτόμουν τα πάντα... Την ζωή μου, πώς έχει γίνει, τους τρελούς ρυθμούς που έχω δημιουργήσει, την απίστευτη κούραση που με καταβάλλει συνεχώς, τα όνειρα που δεν με αφήνουν να ξεκουραστώ ακόμα κι όταν μπορώ, εκείνον... Εκείνον σκεφτόμουν και την ώρα ακριβώς που το αμάξι άρχισε να μην με υπακούει... Έπαιζε στο ραδιόφωνο τα "λόγια κομμάτια" και τραγουδούσα μαζί με τον Εκείνον κι Εκείνον... "Δεν είναι που όλα πήγαν στραβά... τα λόγια που πίστεψες δεν θες να θυμάσαι...". Δεν θέλω να θυμάμαι άλλο πια, θέλω να ξυπνήσω και να είμαι λευκή σελίδα, να μην έχει συμβεί τίποτα, να μην έχω ζήσει τίποτα, κενό!

Φοβάμαι να οδηγήσω από προχτές... Μπαίνω σε αμάξι και τρέμουν τα πόδια μου, νιώθω συνεχώς πως το αμάξι γλυστράει και το ζω ξανά και ξανά από την αρχή... Θέλω κάποιον να με πάρει αγκαλιά και να μου πει πως θα μου περάσει, αλλά αυτός ο κάποιος όλο και απομακρύνεται νομίζω... Κουράστηκα να τα περνάω όλα μόνη μου, αυτό το σακίδιο στην πλάτη μου γέμισε θαρρείς και πρέπει να τα πετάξω όλα και να επιλέξω τι θα βάλω μέσα από την αρχή. 

Όχι, δεν είμαι καλά!

Κάποια με διάβασε σήμερα... Την έφεραν για να με ψυχολογήσει, έτσι μου είπαν και πήγα για το χαβαλέ... Κι άρχισε από το ζώδιο και ωροσκόπο, συνέχισε βλέποντας την παλάμη μου και κατέληξε με το πρόσωπό μου και τα στοιχεία του, που δείχνουν τα αδύναμά μου σημεία. Δεν το πίστευα πόσα φαίνονται και μιά άγνωστη μπόρεσε να τα δει, απλά δεν το πίστευα!

"Βάζεις πόρτες" είπε "εμπόδια και θες να τα περάσουν". "Έχεις την πρώτη πόρτα κι όποιος την περάσει, του λες πως ξεκινάει ο αγώνας, αλλά θα παιχτεί όπως θες εσύ, μόνο και μόνο για να δεις αν θα περάσει και την δεύτερη πόρτα και μόνο τότε ανοίγεσαι"... Δεν μπόρεσε να δει πως παλιά είχα μόνο μία πόρτα.... Δεν ήμουν έτσι ρε γαμώτο, δεν τα μέτραγα όλα τόσο πολύ, έπαιζα, διασκέδαζα, πέρναγα καλά, δεν προσποιόμουνα... Δεν έχτιζα ψηλούς τοίχους, δεν έβαζα τρικλοποδιές, δεν ήμουν δύσκολη... Πώς έγινα έτσι και πότε;;; Κι αν κανείς δεν βρεθεί να περάσει τις πόρτες;;; 

Νιώθω τόσο χαμένη, σαν φτερό στον άνεμο! Κάτι γίνεται, με συνεπαίρνει για λίγο, ξεχνιέμαι, νομίζω πως περνάω καλά και μετά εξατμίζεται και νιώθω χειρότερα... Δεν ξέρω τι θέλω, τι νιώθω, τα αφήνω όλα να περνάνε απλώς και να μην με αγγίζει τίποτα... Λίγο δέρμα πιάνουν όλα και γεμίζω γρατζουνιές, αλλά μέχρι εκεί! Τίποτα δεν φτάνει στην ουσία μου, τίποτα δεν μπαίνει μέσα... Τι θέλω; ΤΙ ΘΕΛΩ;;; Τι ψάχνω, ξέρω;;; 

Και μ' έχει κουράσει τόσο μα τόσο πολύ όλη αυτή η ανάλυση της ανάλυσης της ψυχοσύνθεσής μου και θέλω απλά να μείνω πίσω, να κάτσω για λίγο να πάρω μια ανάσα, να ξεκουραστώ, μόνο αυτό χρειάζομαι τελικά! Μαζεύτηκαν τόσα πολλά σπασμένα που δεν ξέρω αν μου έχει μείνει κάτι να κρατηθώ πλέον... Κάτι γερό, κάτι σταθερό, μία βάση γερή, αυτό χρειάζομαι, αλλά όλα καταρρέουν όπου κι αν κοιτάζω! "Δεν είσαι ευτυχισμένη, μην το θάβεις άλλο πια" μου είπε αυτή η άγνωστη και πάγωσα... 

... Και σκέφτομαι εκείνον... Πώς είμασταν μαζί, πόσο τέλεια ήταν όλα, πώς καταστράφηκαν στο τέλος, Τι έκανα λάθος ποτέ δεν θα μάθω... Τον αγάπησα παραπάνω απ' όσο ήθελε; Τον έπνιξα; Δικά του ήταν όλα... Δικά του τα λόγια, δικά του τα όνειρα, τα σχέδια, το μέλλον που ήθελε, όλα εκείνος! Εγώ πού έφταιξα;;; Πού;;; Είναι απίστευτο πόσο πίσω έχω μείνει... Ακόμα θέλω να μπορέσω να τον αντικρύσω και να τον ρωτήσω γιατί! Κι ακόμα δεν μπορώ...  Ποτέ δεν πήρα το γιατί μου ρε γαμώτο! Γιατί ρε φίλε έπαιξες έτσι μαζί μου; Γιατί με σκότωσες έτσι; Γιατί μου έδωσες φτερά και μου τα έκοψες μετά; Γιατί;;; 

Δεν θέλω να ξαναβγω! Δεν με νοιάζει να γνωρίσω κανέναν άλλο, δεν θέλω να με αναλύσει κανένας φίλος, δεν ζητάω τίποτα από κανέναν! Το κλουβί μου χρειάζομαι πάλι, τους 4 τοίχους μου, την σιγουριά αυτή ζητάω... Κανένας να μην μπαίνει, κανείς να μην βγαίνει, ισορροπία! Ακροβατώ τόσο καιρό και τελικά έπεσα... Και την ξέρω τόσο καλά την διαδικασία πια! Θα φτάσω πάτο και θα ξανανέβω κάποια στιγμή, απλά ας με αφήσουν να πέσω! Κι ας χτυπήσω, να μην έχει άλλο κάτω για να είναι μονόδρομος πια η άνοδος... 

Κι ας έπαιζα τόσους μήνες, φτάνει πια, αρκετά! Βαρέθηκα να έρχονται όλοι για μια νύχτα και να φεύγουν μετά, όποιος κι αν το επιλέγει, το ίδιο μου κάνει πλέον... Με έχασα, δεν με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ, χάθηκα... Πού είμαι, πού βρίσκομα, ξέρω; Ξέρει κανείς; ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ τα παιχνίδια! Κι ας τα ξεκίνησα εγώ! Δεν θέλω άλλο, λυπάμαι... Να βρω εμένα, το κοριτσάκι που έχασα, αυτό χρειάζομαι! 

Και ΝΑΙ, δεν είμαι καλά, αλλά δεν πειράζει! Θα το ζήσω κι συτό, θα βουλιάξω όσο δεν παίρνει για να σηκωθώ κάποια στιγμή! Απλά ας το δουν πια κι οι άλλοι... Κρύβομαι τόσους μήνες, φτάνει πια! Δεν είμαι εγώ, αλλά θα με βρω, απλά ας κάνουν όλοι υπομονή, γίνεται; Μην χαθεί κανείς κι αυτή τη φορά... Θα συνέλθω, μπορείτε να περιμένετε;;; Μην φύγετε, γίνεται;;; Ένα διάλειμμα χρειάζομαι, μερικές ανάσες, ναι, θα κλάψω αλλά κανείς δεν μπορεί να μου σκουπίσει τα δάκρυα, απλά υπάρχουν και δεν τελειώνουν... Ας κλάψω έναν ποταμό, δεν με νοιάζει! Αυτό χρειάζομαι, να ξεσπάσω, τώρα το ξέρω!

Despina Vandi - Mou xeis Perasei (Official Music Video - 2011) HD HQ

Μέρα δανεική

Χριστούγεννα, γιορτές χαρούμενες, άνθρωποι ευτυχισμένοι... Πού υπάρχουν αυτά;;; Δεν ξέρω κάποιον ευτυχισμένο, νομίζω πια... Ή κι κάποιον γνωρίζω, κρύβεται τόσο καλά, που με μπερδεύει. "Σε χαίρεται αυτός που σε έχει" με ρώτησαν και ήθελα να τρέξω μακρυά... "Δεν έχω κανέναν" ψιθύρισα "είμαι χωρισμένη" σκέφτηκα αλλά δεν το είπα... Πότε σταματάς να είσαι "χωρισμένος" και είσαι πλέον "ελεύθερος"; Ποια είναι η γραμμή που διακρίνει αυτά τα δύο σημεία;

Θέλω μία μέρα διαφορετική επιτέλους! Μία μόνο μέρα! Δανεική έστω, αλλά την θέλω, την χρειάζομαι τόσο πολύ που δεν ξέρω τι είμαι διατεθειμένη να δώσω για να την αποκτήσω, ειλικρινά! Λίγες μονάχα στιγμές διαφορετικές, τόσο πολύ είναι; ΚΑΤΙ να αλλάξει πια! Ένα τηλέφωνο να χτυπήσει, μια έκπληξη να μου κάνει η ζωή, δεν ξέρω, κάτι... Όσα γίνονται μόνο στενοχώριες μου φέρνουν, θέλω κάτι καλό πια! Έτσι, για την διαφορά, καταλαβαίνεις;;; 

Ένα θαύμα

Ήταν πετυχημένη η βραδιά άραγε; Αντί να σκέφτομαι - ή να γνωρίζω!!! - αν μου άρεσε και πόσο, με προβληματίζει η πιθανή απόρριψη... Δεν την αντέχω, πάει τέλειωσε! Δεν νομίζω πως θα τον ξαναδώ, δεν μου έδειξε κάτι τέτοιο τουλάχιστον και με στενοχωρεί αυτό, την ίδια στιγμή που δεν έχω αποφασίσει αν μου "κάνει" ή όχι, πόσο τρελό είναι αυτό, μου λες;

Είναι τόσο έντονη η μοναξιά μου, που δεν την αντέχω πάνω μου άλλο... Πώς το έλεγε στο "Crash" να δεις... Κάτι σαν "έχουμε κουραστεί τόσο από την μοναξιά μας, που αρχίσαμε να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο για να τον αγγίζουμε"... Δεν μπορώ άλλο, αυτό είναι; Έχω κατεβάσει τον πύχη όσο δεν πάει άλλο; Μα, μου άρεσε αυτός νομίζω! Έχει ένα σωρό "αλλά", αλλά μου άρεσε! Στο τέλος της βραδιάς μου όμως, θα ήθελα να ξέρω πως γουστάρει κι αυτός, καταλαβαίνεις;

Και μην με παρεξηγήσεις, δεν έχω παράπονο, μου αρέσει η ζωή μου, την λατρεύω, αλλά να, θα ήθελα κάποιον να διασκεδάζουμε μαζί... Ξέρεις, απλά πράγματα, δεν ζητάω θαύματα... Το... "θαύμα" ήρθε, με απέρριψε κι έφυγε... Και δεν πιστεύω πια στα θαύματα... Δυστυχώς ή ευτυχώς... 

Απλά εμφανίσου!

Με πήρε πάλι από κάτω ρε γαμώτο... Άλλο ένα βράδυ που γυρίζω μόνη μου σε ένα σπίτι που κανείς δεν με περιμένει... Διπλοκλειδώνω γιατί δεν θα μπει κανείς... Δεν μπορώ άλλο, πού είσαι; Δεν την αντέχω τόση μοναξιά, με ακούς; Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι, έλα σε παρακαλώ! Το ξέρω πως υπάρχεις, το πιστεύω ακράδαντα, αλλά γιατί αργείς; Δεν μπορώ άλλο, ειλικρινά σου το λέω, δεν μπορώ! Για πόσο ακόμα θα μένω μόνη; Για πόσο ακόμη να έρθεις θα ελπίζω; Γυαλί που ραγίζει, κλαδί που λυγίζω...

Και δεν φοβάμαι τίποτα νομίζω, αλλά η μοναξιά πάντα με τρόμαζε! Την έτρεμα, τη φοβόμουν όσο τίποτα, δεν την άντεχα ποτέ... Δεν το μπορώ, δεν φτιάχτηκα για να είμαι μόνη, τι να κάνω πια; Δεν το ελέγχω! Με ακούς; Όπου κι αν είσαι, έλα σε παρακαλώ. Κουράστηκα να προσποιούμαι, κουράστηκα την υποκρισία, τα ψεύτικα χαμόγελα, το θέατρο! Είμαι ράκος, κομματιάστηκα και δεν λέω να ενωθώ ξανά... Σκόρπισα, αυτός με έχει σκορπίσει και προσπαθώ να μαζευτώ ξανά... Έλα, απλά εμφανίσου κι εγώ θα σε αναγνωρίσω, στο ορκίζομαι! Απλά εμφανίσου...

Μια ζωή ήμουν εδώ για σένα...

Κουράστηκα αγαπητέ άγαπημένε, κουράστηκα πολύ.. Δεν μπορώ άλλο μόνη μου. Έρχονται γιορτές και προσπαθώ να ενθουσιαστώ κι όμως τίποτα δεν γίνεται. Όλο πάω να ανέβω κι όλο ξαναπέφτω... Όλα μένουν τόσο μα τόσο στάσιμα! Το ποτήρι δεν κινείται καθόλου και δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο πια, η στάθμη του παραμένει ακίνητη...

Περνάνε οι μέρες, δουλεύω σαν την τρελή, δεν τις καταλαβαίνω. Εγώ το ζήτησα, θα μου πεις, δική μου επιλογή 100%, για να μην σκέφτομαι, να μην νιώθω, να μην δείχνει η ζωή μου άδεια κι όμως το μυαλό πάλι βρίσκει το χρόνο και σκέφτεται. Είναι απίστευτο πώς μπορεί και βρίσκει κενό μέσα σε όλο αυτό τον πανικό που επικρατεί στη ζωή μου, αλλά υποθέτω αυτή είναι η δουλειά του...

Ίσως όλα να γίνονται για να είνα η φυγή μονόδρομος... Να τρέξω, να φύγω, να εξαφανιστώ, να γνωρίσω καινούργια πράγματα, να μην με ξέρει κανείς, να μην χρειάζομαι προσωπεία και μάσκες, να κλείσουν οι πληγές με την ησυχία τους, να μείνει το μαχαίρι εδώ...

Vegas - Γιατί

Να ξαναπετάξω!

Κάτι πρέπει να αλλάξει επιτέλους, το ξέρεις, το νιώθεις σε κάθε πιθαμή του κορμιού σου, το φωνάζει κάθε κύτταρό σου! Για πόσο ακόμα; "Πετάνε φίλοι και γνωστοί και τους κοιτάζω με τα 2 φτερά κομμένα..." Βαρέθηκες! Κουράστηκες να ζεις στο μεταίχμιο, να περπατάς σε μια πολύ λεπτή γραμμή, αυτή που χωρίζει τους νεκρούς από τους ζωντανούς, από την μία να φωνάζεις πως ζεις, θέλεις να ζήσεις, παλεύεις να κρατηθείς ζωντανή και από την άλλη να θες να αφεθείς να σε παρασύρουν τα κύματα και να σε πνίξουν, να χαθείς...

Ενθουσιάζεσαι, περνάς καλά, πάς να δώσεις στον άλλον, κάτι σε κρατάει, σε φρενάρει, κάνεις πίσω, το καταλαβαίνει, διαμαρτύρεται, λυγίζεις ξανά και πάλι μετά κάνεις πίσω. Σαν το φως του φάρου που αναβοσβήνει συνεχώς κι άλλοτε νομίζεις πως σε φωνάζει, άλλοτε πως σε διώχνει. Τι θες τελικά; Ξέρεις; Ή απλά πονάνε τα κομμένα σου φτερά και ανυπομονείς να ξαναπετάξεις απλά για το πέταγμα;

Νατάσα Μποφίλιου - Κομμένα φτερά

Έχω ένα μίσος πιο μεγάλο από την αγάπη ή το αντίθετο;;;

...τα αγκάθια πάντα πιο πολλά από τα πέταλα...

Κρατάω αυτό το στίχο και κρέμομαι από πάνω του. Έτσι δεν είναι πάντα; Έτσι δεν μας έμαθε η ζωή; "Φοβόμαστε τόσο να ερωτευτούμε που γινόμαστε επιθετικοί στην προσπάθειά μας να το αποφύγουμε" είπε κάποιος τυχαίος χτες κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Αυτό είναι, αυτή η πρόταση κρύβει τόσο μα τόσο νόημα! Φοβόμαστε, τρέμουμε μην τυχόν και ανοιχτούμε και κάποιος μας διαβάσει, λες και είναι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί! Ίσως και να είναι... Όταν ανοίγεις την πόρτα της καρδιάς σου σε κάποιον, του επιτρέπεις οποτεδήποτε θελήσει να σε πληγώσει, να σε λιώσει, να σε σκοτώσει...

Δεν θες, αρνείσαι κατηγορηματικά να δεθείς, δεν θες τίτλους και επίσημα πράγματα, ενώ παράλληλα καίγεσαι για μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα "καλημέρα μωρό μου" με την ανάσα να σου ζεσταίνει το αυτί... Απλά πράγματα, καθημερινά, ασήμαντες λεπτομέρειες για όποιον είναι καθημερινότητα, αλλά απίστευτα σημαντικές για εκείνον που τα έχασε... Και πόσο μπορείς να κρατάς την καρδιά σου κλειστή; Πόσο μπορείς να μένεις μακρυά από όλους κι από όλα όσα φοβάσαι;

Μάλλον μισείς τελικά. Εκείνον, το πώς σε κατάντησε, όλες τις αναμνήσεις, εσένα την ίδια... Ναι, μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό και δεν μπορείς με τίποτα να τον αγαπήσεις ξανά. Γιατί ρε γαμώτο; Γιατί; Κοιτάς τον καθρέφτη και τι βλέπεις; Δυο μάτια γεμάτα όρεξη για ζωή με ένα πέπλο μπροστά τους... Γιατί; Τα δάκρυα έγιναν μόνιμη στολή πια και στα θάμπωσαν τόσο που τα βλέπεις όλα θολά. Γιατί; Αναρωτιέσαι γιατί σε πνίγουν όλα, γιατί έχεις μόνιμα έναν κόμπο στο λαιμό, γιατί κάτι σε κρατάει συνέχεια πίσω και δεν σε αφήνει να χαρείς τις στιγμές που περνάνε και χάνονται... Πόσο σε μισείς τελικά; Πόσο θέλεις να σε τιμωρήσεις; Και γιατί αυτή τη φορά; Δεν έκανες κάτι λάθος, θα έπρεπε να το έχεις πιστέψει πια! Τίποτα απολύτως!!

Νατάσα Μποφίλιου - Το τέλος στο σαλόνι