...και τώρα πώς φεύγουνε; που εγώ δεν σου έφυγα ποτέ...

Με έχασα...

Κάνει τόση φασαρία! Θέλω να σταματήσουν όλα και να μην ακούγεται τίποτα... Έστω και για μια στιγμή... Και τι δεν θα 'δινα για ένα λεπτό ησυχίας! 

Πόσο περισσότερο μπορείς να με σκοτώσεις άραγε; Πώς και πώς την περίμενα αυτή την άδεια για το τριήμερο των διακοπών μας, για να βρεθούμε λίγο μόνοι μας... Δεν πάει ο νους σου πόσο πολύ... Κι εσύ... Απλά με πετάς... και δεν είναι η πρώτη φορά, έτσι; Αναρωτιέμαι... αν έχεις την δύναμη να με πληγώνεις τόσο πολύ και τόσο συχνά, πώς ξέρω ότι θα σταματήσεις κάποια στιγμή να το κάνεις; 

...θέλω τόσο πολύ να σε αφήσω αυτή τη στιγμή... Γιατί δεν το κάνω... Με έχεις καταντήσει να σιχαίνομαι τον εαυτό μου, το ξέρεις αυτό; Μάθε το λοιπόν! Δεν είμαι εγώ αυτή που αντικρύζεις, δεν είμαι πλέον εγώ... Πού πήγα; Πάλι με έχασα; Πόσο κάτω πέφτω ρε γαμώτο; 

Τα δάκρυά μου ποτάμι που με ταξιδεύει μακρυά σου... Αρχίζω να φεύγω, αυτό ήταν το όριό μου νομίζω... Δεν έχω άλλο... Όλο νομίζω πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι χειρότερο κι όλο διαπιστώνω πως είμαι λάθος, μπορείς κι άλλο! Αυτό όμως αγοράκι μου ήταν ο πάτος... Δεν έχει άλλο, το ξέρω, το νιώθω! 

Μοναξιά

Νιώθω τόσο μόνη που πρέπει να βρεθεί άλλη λέξη να το περιγράψει... Είσαι τόσο μακριά και μου έλεγες πως είναι κοντά... "Δεν είναι τίποτα" μου έλεγες "δυο ώρες δρόμος"... Να όμως που δεν τον παίρνεις αυτόν τον δρόμο... "Θα έρχομαι κάθε σαββατοκύριακο" μου είχες πει και πού είσαι; Μία φορά έχεις έρθει, ενώ εγώ δύο... 

Και όλο μου λες να κάνω υπομονή... Για ποιο πράγμα όμως δεν μου είπες ποτέ! Δεν έχω μάθει να κάνω υπομονή, δεν το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα; Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη! Δεν θέλω να κάνω υπομονή για κάτι που δεν ξέρω αν θα έρθει... Και μπορεί να σκέφτομαι διάφορα, αλλά δεν εισπράττω καμία απολύτως επιβεβαίωση από σένα μωράκι μου, τίποτα απολύτως... Περνάνε οι μέρες κι εσύ είσαι μια χαρά... Σου αρέσει εκεί που είσαι και δεν μετανιώνεις για τίποτα... Δεν σου λείπει τίποτα... ! 

Από την άλλη εγώ είμαι συνέχεια με ένα "θέλω την ζωή μου πίσω" στο στόμα... Πόσο διαφορετικές είναι οι ζωές μας, ε; Και μιλήσαμε για συμβιβασμούς απόψε και σου είπα πως αρκετά συμβιβάστηκα εγώ, τώρα είναι η σειρά σου και βιάστηκες να μου κλείσεις το τηλέφωνο... "Αυτή είναι η αγάπη μας, δεν θα έρθει μαζί μας" το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Απλώς "χαραμίζουμε λίγη ζωή ακόμη", ε; 

Ήθελα τόσο πολύ να ήσουν εδώ απόψε... Αυτά είναι τα καλά της απόστασης, ε; Μπορείς και γλιτώνεις από τις άσχημες στιγμές του άλλου... Έτσι όμως ανοίγεις τον δρόμο και στο να αποφεύγεις και τις καλές στιγμές... Δυστυχώς καρδιά μου... Κάπου χάνεις, κάπου κερδίζεις... Εσύ κέρδισες! Εγώ δεν νομίζω να κερδίσω τίποτα από όλο αυτό... 

Τι λες να γίνει;;;

Τίποτα δεν είναι καλά, κι ας το λέω συνέχεια σε όλους... Κάθε μέρα, κάθε ίδια fucking μέρα γυρίζω σπίτι μου και το ίδιο έργο παίζει απέναντί μου : σκηνές από το παρελθόν μας, την ζωή που είχαμε, τα απογεύματα που δεν γύριζα σπίτι μου αλλά ήμουν μαζί σου. 

Δεν την αντέχω την ζωή μου πια! Δεν την θέλω! Δεν μου αξίζει! Δεν με ρώτησες ούτε μία φορά, απλά έφυγες... Μείνει εκεί λοιπόν! Αφού αυτό θες, αυτό κάνε και το ίδιο θα κάνω κι εγώ, ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό... 

Δεν "είμαστε μαζί σε αυτό" όπως λες συνέχεια, μόνος του είναι ο καθένας μας και καλό είναι να το συνειδητοποιήσω τώρα που είναι αρχή... Να πάρει ο καθένας τον δρόμο του, αυτόν που πραγματικά γουστάρει κι αγαπάει! Εσύ θες να είσαι εκεί κι εγώ εδώ, οπότε τι θα γίνει; Τι λες να γίνει; 

Παλιές αμαρτίες

Βλέπω τις φωτογραφίες μας από πέρσι και δαακρύζω. Πώς ήταν η ζωή μας και πώς έγινε... Πόσα λάθη... Πόσο μετανιώνω... Θέλω την ζωή μας πίσω! Να σου γκρινιάζω που έφευγες τα σαββατοκύριακα, να κλαίω που μου έλειπες τα σαββατοκύριακα...

Γιατί Θεε μου; Γιατί τώρα; Έκανα πολλά λάθη, αλλά γιατί να με τιμωρείς έτσι; Δώσε μου την ζωή μου πίσω και πάρε ό,τι θες σαν αντάλλαγμα... Ό,τι θες! 

Συγνώμη που πληρώνεις δίπλα μου τις αμαρτίες μου, λυπάμαι τόσο πολύ... "Ο άνθρωπός μου, ο άγγελός μου, ο θάνατός μου, εσύ!" 

Ήρθες για σαββατοκύριακο κι έφυγες πάλι... Δεν έχω πια καρδιά να πιαστώ... Δεν μπορώ... Κι εκεί να έρθω, δεν θα είμαι εγώ! Θα ζω δύο ζωές... Αυτή που θα κάνει υπομονή εκεί κι αυτήν που θα ξεφαντώνει στην Αθήνα, στην πόλη μου, στους δρόμους που λατρεύω, που πεθαίνω να περπατώ... Το έχω ξανακάνει, το ξέρω σου λέω! Κανείς δεν με κάνει να πάψω να την αγαπώ! Με ξέρω... Εμπιστεύσου με, έστω και για λίγο... 

Γύρνα πίσω, εκεί είναι η καταστροφή μας, εσύ δεν το ξέρεις, εγώ το έχω ξαναδεί το έργο! Μην με κάνεις να περάσω τα ίδια! Σε παρακαλώ... Αν με αγαπάς το μισό από όσο λες, έλα εδώ! Εδώ που η αγάπη μου φτάνει για τα πάντα...  Μην Τον αφήνεις να μας εκδικηθεί! Έχω κάνει πολλά, μην μασάς... Σε παρακαλώ, άκου με, ξέρω καλύτερα...

Θέλω την ζωή μου πίσω!

Βγαίνω κάθε βράδυ στο μπαλκόνι και ρωτάω τον Θεό τι θα μου κοστίσει να σε πάρω πίσω... Να πάρω την ζωή μου πίσω... 

Τόσες μέρες και δεν έχω απάντηση... Μάλλον το σκέφτεται πολύ. Υποθέτω πως θα μου κοστίσει ακριβά... Ό,τι κι αν είναι, το πληρώνω! Θέλω την ζωή μου πίσω! Σε θέλω εδώ!

Ερωτήσεις

Είναι τόσες οι ερωτήσεις μέσα στο κεφάλι μου... Πιάνονται χέρι-χέρι και στήνουν χορό! Καθημερινά αναρωτιέμαι για τόσα πράγματα... Άλλα έχουν εύκολες απαντήσεις κι άλλα αποφεύγονται όπως αποφεύγει ο διάολος το λιβάνι...

"Με αγαπάς;" είναι μια εύκολη ερώτηση με απάντηση που δεν στοιχίζει κάτι, αλλά το "Τι θα έκανες για να μου το αποδείξεις;" οδηγεί σε δύσκολες οδούς... Πόσο μάλλον το "Αν δεν έρθω ποτέ εκεί, τι θα γίνει με μας;"... Πράγματα ανείπωτα για συγκεκριμένους λόγους : προς αποφυγή πληγών, καυγάδων, χωρισμών. Είναι τόσα αυτά που θέλω να σε ρωτήσω και δεν το κάνω... Μου λες να κάνω υπομονή, και υποκρίνομαι πως αυτό κάνω. Δεν με ρωτάς ποτέ όμως πώς κοιμάμαι τα βράδια, έτσι δεν είναι; Δεν με ρωτάς πώς είμαι στη δουλειά, δεν θες να ξέρεις, είναι επικίνδυνη ερώτηση... 

Όπως επίσης και το αν θέλω να έρθω εκεί που είσαι... Δεν ρωτάς ποτέ... Όλοι οι φίλοι σου το θεωρούν αυτονόητο, κάποιοι από τους δικούς μου επίσης, αλλά εμένα δεν με ρωτάει κανείς! 

Κι όμως εγώ θέλω να σου κάνω μία δύσκολη ερώτηση και θα πάρω τα ρίσκα μου! Το δύσκολο θα είναι μετά... Θα πρέπει να σε αφήσω και να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου ή να μείνω και να ξέρεις πως έχεις το "πάνω χέρι". Παρόλα αυτά, εγώ θα σε ρωτήσω όταν βρεθεί η κατάλληλη στιγμή. Κι ό,τι γίνει...

Σκέφτομαι πως δεν έχω κάτι να χάσω, πως είμαι ήδη πολύ άσχημα, κι ότι δεν υπάρχει χειρότερο κι ο ένας μου εαυτός φωνάζει πως τουλάχιστον είμαστε μαζί, δεν σε έχω χάσει, ενώ ο άλλος απαντά πως σε έχω χάσει τελικά... Και τείνω να ταυστιστώ με τον δεύτερο, τον καχύποπτο, τον ωμό αλλά ρεαλιστή εαυτό : δεν απέχεις και πολύ από το να σε χάσω... 

Υπάρχει όντως περίπτωση να γυρίσεις πίσω ή έτσι το λες για να συνεχίσω να ελπίζω;;;

Χάνομαι

Δεν μπορώ... Δεν γίνεται!

Βγήκα χτες, βγήκα και σήμερα, προσπαθώ...

Δεν γίνεται...

Είσαι παντού! Από όταν ερχόσουν να με πάρεις, μέχρι τα κάσιους που μου διάλεγες...

Δεν το αντέχω... Γύρνα πίσω! Σε παρακαλώ...

Χάνομαι...

Πανσέληνος

Πρώτο βράδυ χωριστά... 

Είναι και πανσέληνος...

Πόσο μου λείπεις ρε γαμώτο! Πόσο μόνη νιώθω!

Πού πήγες;;;

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα χωρίς εσένα στο γραφείο, χωρίς εσένα στην Αθήνα, χωρίς εσένα δίπλα μου... Το πρωί ήπιαμε τον καφέ μας, σαν οποιαδήποτε άλλη μέρα, ντύθηκα κανονικά για την δουλειά, αλλά δεν μπορούσα να σε αφήσω και να φύγω! Πέρασα από το γραφείο σου και το είδα εντελώς άδειο και βούρκωσα... Δεν το αντέχω! Πού πήγες; 

Μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο, κι όλο σκεφτόμουν τις φορές που σε έπαιρνα για να πάμε για τσιγάρο, για να σε δω... Πάει αυτό, τέλειωσε... Κοίταξα τη θέση που πάρκαρες κι ένιωσα αυτό το κενό της απουσίας σου να με πλημμυρίζει... Πού πήγες;

Σχόλασα και οδηγούσα προς το σπίτι μου, ενώ ένα κομμάτι μου ήθελε να πάει στο δικό σου σπίτι, για να δω με τα μάτια μου τα πράγματά σου να λείπουν, μήπως κι έτσι το συνειδητοποιήσω ευκολότερα... Δεν μπορεί να μας συμβαίνει αυτό! Πού πήγες;

Μου είχες αφήσει ένα γράμμα στο πορτοφόλι μου και ανυπομονούσα να έρθω σπίτι να το διαβάσω. Μου γράφεις πως με αγαπάς κι ότι κανείς δεν θα μας χωρίσει ποτέ! Μου ζητάς να φανώ δυνατή και να σου έχω εμπιστοσύνη, πως έχεις σχέδιο μέσα στο μυαλό σου. Έβαλα τα κλάματα, γιατί μου λείπεις ήδη πάρα πολύ! Πώς θα συνηθίσω; Πού πήγες; 

Πού πήγες; Γύρνα πίσω...