Μαύρα ρούχα σε βαλίτσα

...Γεμίζω μαύρα ρούχα την βαλίτσα και μου φαίνεται αδιανόητο πως συνέβη στην οικογένειά μου αυτό...

Το μυαλό μου ταξιδεύει σε πολύ παλιά μονοπάτια αναμνήσεων και χάνεται. Τον θυμάμαι να μου φωνάζει γιατί μπέρδευα την μπύρα με την ρετσίνα και μου λείπει τόσο πολύ αυτή η φωνή! Όταν ήθελε πλύσιμο το αγροτικό και πάντα το έκανα εγώ... Μου άρεσε να το πλένω γιατί ήταν τόσο βρώμικο και μετά φαινόταν έντονα η δουλειά που είχα κάνει.

Το γέλιο του... Τόσο δυνατό! Ακόμα τον ακούω να γελάει όταν δήλωσα πως ζήλευα τον Ρεξ που έτρωγε κάθε μέρα μακαρόνια... Τα γενέθλιά του, που ποτέ δεν μας έλεγε πότε είναι ακριβώς κι όποτε ήθελε τα γιόρταζε...

Τριγύριζε μέχρι το βράδυ στο κτήμα, βρίσκοντας συνεχώς κάτι να απασχοληθεί, κάτι να φυτέψει, κάτι να σκαλίσει, να ποτίσει... Μέχρι που έχασε την όρασή του, κάπου χωμένος ήταν και όλο κάτι καλλιεργούσε.

Κι όταν μου έλεγε πως θα πεθάνει, γέλαγα και του έλεγα πως θα περιμένει να παντρευτώ πρώτα και δεν μίλαγε, μόνο χαμογέλαγε. Προχτές που τον αποχαιρέτησα, μου είπε πως δεν θα τον ξαναδώ... "Μην λες τέτοια" του είπα, αλλά ήμουν σίγουρη πως κάτι παραπάνω ήξερε, κάτι ένιωθε... Και να που μας έφυγε...

Θα σε θυμάμαι πάντα με την τραγιάσκα και το μπαστουνάκι σου, δυνατό και λυγερό, έτοιμο να βάλεις τις φωνές. Αυτή την ανάμνηση θα κρατήσω κι όχι τις πιο πρόσφατες. Αυτός ήταν ο παππούς μου, "σαν κι εσένα δεν έχω" του είπα πριν φύγω και χαίρομαι που πρόλαβε να το ακούσει...

Να κοιμηθούμε αγκαλιά...

"Να κοιμηθούμε αγκαλιά, να μπερδευτούν τα όνειρά μας"... Μία ακόμα στιγμή μαζί σου... Πόσο θα την ήθελα! Δεν είχα καταλάβει, έκανα λάθος, μην με αφήνεις σε παρακαλώ...

Δεν γίνεται να μην σε ξαναδώ ποτέ, απλά δεν γίνεται! Υπήρχε - υπάρχει! - τόση αγάπη, τόσο πάθος όποτε βρισκόμασταν! Ακόμα με λες "κοριτσάκι μου" όταν μου μιλάς, γιατί το κάνεις; Προσπαθείς να απαλύνεις τον χωρισμό για μένα ή δεν είσαι έτοιμος να με αφήσεις να φύγω; Πώς γίνεται να επιμένεις να χωρίσουμε, αλλά να μιλάμε τόσες φορές την μέρα; Με λυπάσαι ή λυπάσαι εσένα; Με αφήνεις ή δεν το αντέχεις να με αφήσεις;

Συμβαίνουν τόσο έντονα γεγονότα ταυτόχρονα, που δεν το αντέχω! Εμείς διαλυόμαστε, ο παππούς μου φεύγει, τι άλλο έχω να χάσω; Την δουλειά μου; Δεν με νοιάζει καθόλου αυτή τη στιγμή! Είναι τόσο πολλά όσα ήδη συμβαίνουν, που δεν μπορώ να φανταστώ πόσο χειρότερα μπορεί να γίνουν όλα...

Και δεν μπορώ να μην σκέφτομαι πού είμασταν πέρσι σαν σήμερα... Μακριά, τόσο μακριά, μέσα σε τόσο χιόνι... Και την Πρωτοχρονιά σε χάζευα να πετάς τα πυροτεχνήματα σαν μικρό παιδί... Και πήρα το "σ'αγαπώ" μόλις άλλαξε η χρονιά, αυτό που τόσο ήθελα! Φέτος τι έχω να περιμένω; Τίποτα! Απόλυτη μοναξιά κι αυτό είναι όλο...

Μου λείπεις τόσο πολύ... Θέλω να σε πάρω και να μου πεις πως όλα καλά θα πάνε, κι ας μην το πιστεύεις... Έχω τόσο πολύ ανάγκη να το ακούσω! Κι όμως δεν σε παίρνω, το είπα και το κάνω. Μακάρι να ήξερα τι στάση θες να κρατήσω εγώ απέναντί σου! Μακάρι να ήξερα τι θα σε φέρει πίσω... Με παίρνεις τηλέφωνο, μου στέλνεις μηνύματα, αλλά εγώ δεν την παίρνω αυτή την πρωτοβουλία. Είπα θα σε αφήσω ήσυχο και το τηρώ, αλλά δεν είμαι σίγουρη πως αυτό θέλεις... Δεν έχω ιδέα τι θέλεις...

Πάει τέλειωσε...

Κι έχασα τελικά... Αγαπημένε άγνωστε πού είσαι; Καλά τα έλεγες τότε και σε είχα παρεξηγήσει... "Μόνη σου θα τα καταστρέψεις όλα" δεν μου είχες γράψει; Ε, το έκανα τελικά! Το κατάφερα... Τον άφησα και δεν με κυνήγησε... Με έδιωξε κιόλας... Μόνη μου όλα...

Στην αρχή μούδιασα, δεν ήξερα τι να αισθανθώ... Και μετά πάγωσα ολόκληρη... Σταμάτησε η καρδιά μου νομίζω για λίγο... Αλλά αυτό ήταν. Πάει, τέλειωσε οριστικά αυτή την φορά... Δεν θέλει να με δει, είπε, γιατί θα πει άλλα από αυτά που πρέπει να πει, όπως γινόταν κάθε φορά που βρισκόμασταν. Ποτέ δεν λέγαμε αυτά που έπρεπε, τα δυσάρεστα... Να πάρει ο καθένας τον δρόμο του, είπε, που πόσες φορές το είχα πει κι εγώ, αλλά ξαφνικά δεν έχω δρόμο να πάω... Δεν θέλω να πάω σε άλλο δρόμο!

Τίποτα δεν έχει νόημα... Μπορώ να κάθομαι με τις ώρες να χαζεύω τον τοίχο απέναντί μου και να κλαίω... Γιατί κλαίω; Αφού εγώ το προκάλεσα. Δεν ξέρω... Κι άλλες φορές το είχα πει, αλλά ποτέ δεν με άφηνε να φύγω. Αυτό νόμιζα θα συμβεί και την πάτησα; Δεν ξέρω... Δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω τι νιώθω, απλά πονάω πολύ... Μόνη μου μάλωνα ούτως ή άλλως με την απόσταση που μας χωρίζει, εκείνος δεν συμμετείχε ποτέ! Μόνη μου μάλωνα και τα είχα βρει επιτέλους...

Πάνε όλα... Τόσαο όνειρα, τόσο θέλω μαζεμένα, τους δώσαμε μία κλωτσιά και τα πετάξαμε... Πότε ήταν η τελευταία μας φορά; Την θυμάσαι; Ήταν μετά από έντονο καυγά κι ήταν τόσο πετυχημένη... Το τελευταίο μας φιλί; Η τελευταία αγκαλιά; Που με άρπαξες και με πέταξες ψηλά! Μακάρι να ήξερα πως θα ήταν η τελευταία για να μην σου φύγω ποτέ!

Μουδιάζοντας παντού

Σε πυροβολούν και σε αφήνουν εκεί, να κοιτάς σαν χαμένη... Ένας θρόμβος στο λαιμό, δάκρυα στα μάτια, αμηχανία στα χέρια. Κάτι να κάνω, με κάτι να απασχοληθώ, να μην φανεί το μούδιασμα! Να μην δει κανείς πως έχεις παγώσει... Δεν σε σκότωσε, αλλά καλύτερα να το είχε κάνει...

Μένεις πίσω, συνέχεια μένεις πίσω κι όλα απομακρύνονται. Τόσο γρήγορα, τόσο αιφνίδια, όλα εξαφανίζονται, χάνονται... Την μια στιγμή τα έχεις όλα στα χέρια σου και την άλλη αναρωτιέσαι πού πήγαν. Τι έγινε όσο δεν κοίταζες, πόσα δεν πρόλαβες να καταλάβεις, πότε συνέβησαν... Κι εσύ πόσο ρόλο παίζεις σε όλα αυτά; Πόσο συμμετέχεις στις αποφάσεις που παίρνονται για την ζωή σου; ΠΟΥ είσαι εσύ...

Έξω όλοι είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, γελάνε δυνατά κι εσύ; Εσύ απογοητεύεσαι μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο... Κάνεις ένα βήμα μπροστά να φύγεις και σε τραβάνε πίσω δύο... Κι όλο εδώ είσαι αλλά χάνεσαι συνεχώς...

Περίμενες ένα μήνα, έκανες υπομονή, ξέσπαγες μέρα-νύχτα ελπίζοντας... Πόσο πολύ ήλπιζες! Δεν υπάρχει κανείς, το έμαθες καλά αυτό - γιατί το ξεχνάς τώρα; Το μούδιασμα το γνωρίζεις; Γιατί το ξέρεις καλά κι αυτό... Αυτό μένει πάντα. Μόνο αυτό...

Δηλαδή τι περίμενες; Πως θα ερχόταν ο πρίγκιπας και θα σε έσωζε από την ζωή σου; Από την μιζέρια σου; Πότε έγινε αυτό για να γίνει τώρα; Κανείς δεν μπορεί να σε σώσει! Αν δεν μπορείς εσύ, πώς θα μπορέσει ο οποιοσδήποτε άλλος;

Μούδιασμα... Σε όλο το κορμί.... Κι ένα βλέμμα απλανές να χαζεύει εικόνες από τα παλιά. Κι είναι όλα τόοοοοσο παλιά πια, σχεδόν ασπρόμαυρα. Ξεθωριασμένα, μακρινά κι άπιαστα. Μαζί με ένα γιατί ζωγραφισμένο πάνω τους... Γιατί; Γιατί;;;; Γιατί γαμώτο μου;;;

Lost heart

·       Τις γιορτές τις λάτρευα πάντα! Οι φωτισμένοι δρόμοι, οι χαρούμενοι άνθρωποι, η καλή διάθεση παντού, το κέφι, ο χορός, η αντίστροφη μέτρηση …3…2…1… Καλή χρονιά! Τα πυροτεχνήματα, το αλκοόλ, η ανατολή του ηλίου με την επιστροφή στο σπίτι! Όλο το πακέτο το λάτρευα, του γούσταρα, ζούσα γι’ αυτό! Καταλαβαίνεις; Και μετά ήρθες εσύ… Που δεν σε νοιάζουν οι γιορτές, σε αφήνουν αδιάφορο, κοινές μέρες του έτους… Δεν σε νοιάζει με ποιον θα περάσεις ποια μέρα, όλες ίδιες είναι για σένα…

 

Καταλήγω να μισώ τις γιορτές εξαιτίας σου… Δεν μπορώ να ταιριάξω σε όλο αυτό το κλίμα της χαράς, δεν είμαι καθόλου ευτυχισμένη, δεν με νοιάζουν τα φωτάκια στους δρόμους, τα μισώ όλα! Εγώ θέλω να είμαι μαζί σου όλες τις μέρες, πόσο μάλλον αυτές κι εσένα δεν σε νοιάζει… Δεν δίνεις δεκάρα αν θα είμαστε μαζί ή όχι, «άμα θες έλα, άμα θες μην έρθεις» είπες…

 

Νιώθω τόσο μόνη μου σε όλο αυτό… Ό,τι κι αν κάνω, δεν σε αγγίζει, δεν σε επηρεάζει, δεν σε απασχολεί… Σε αφήνει τόοοοοοοοοοοοοοοσο αδιάφορο το όλο ΜΑΣ θέμα και είμαι μόνη μου σε όλο αυτό να προσπαθώ και να παλεύω να κρατήσω κάτι που δεν θυμάμαι πια με τι μοιάζει… Δεν ξέρω καν για τι προσπαθώ πια… Χάθηκα τόσο στη διαδρομή και μπερδεύτηκα με τον εγωισμό μου, που δεν ξέρω πια αν σε θέλω στη ζωή μου ή απλά θέλω να σε «πάρω» από την οικογένειά σου… Ναι, το είπα κι αυτό : σκοτώστε με! Έχω χαθεί πραγματικά… Δεν ξέρω τι θέλω πια…

 

Κουράστηκα να είμαι τόσο μόνη μου ξανά, μόνο αυτό ξέρω και με πονάει καθημερινά… Βγήκα το Σάββατο και δεν είχα καμία όρεξη για τίποτα… Μίλαγα με την φίλη μου και ανυπομονούσα να φύγω, δεν είχα κανένα ενδιαφέρον για τίποτα και για κανέναν! Πώς με κατάντησες έτσι; Ή μάλλον, πώς κατάντησα έτσι; Κανείς ξένος δεν φταίει για τις αποφάσεις που παίρνουμε, μόνο εμείς οι ίδιοι… Εγώ φταίω, το ξέρω!

Φταίω που έμεινα σε αυτή την σχέση από απόσταση! Φταίω που θέλησα να σε αλλάξω! Φταίω που πίστεψα πως εσύ θες να αλλάξεις! Για όλα φταίω εγώ… Όλα ήταν δημιουργήματα της δικής μου φαντασίας και πρέπει να πάψω να σε κατηγορώ… Ποτέ δεν έκανες, δεν έδινες πολλά εσύ… Εγώ τα έκανα όλα, εγώ κινούσα τα νήματα, εγώ το «έτρεχα» το όλο θέμα! Εσύ απλά ζούσες την καθημερινότητά σου κι απέκτησες κάποια bonus.  Δεν μετακινήθηκες ποτέ, εγώ μετέτρεψα το αμάξι μου σε σπίτι, γεμίζοντάς το  και πηγαινοφέρνοντας τα υπάρχοντά μου για να μένω μαζί σου…  Εγώ ένιωσα – κι ακόμα νιώθω – πως καταστράφηκε η ζωή μου όταν έφυγες… Εσύ το χάρηκες κιόλας! Είμαι τόσο μόνη μου σε όλο αυτό! Περισσότερο μόνη από όταν με βρήκες… Περισσότεο χαμένη από ποτέ…

 

So over...

Maria Mena - Miss You Love

Κάποτε η Κάρυ είχε πει στον Big "We are so over, we need to find a new word for over" και μου έχει μείνει απίστευτα πολύ! Και την σκέφτομαι τόσο συχνά που έχει γίνει το δικό μου μότο... Έχουμε τελειώσει κι εμείς, απλά κανείς δεν το παίρνει απόφαση. 

Η νύχτα βυθίζεται στο σκοτάδι της και μας παρασέρνει σε δρόμους μοναχικούς και άσχημους... Στενάκια που τα έχω χιλιοπερπατήσει... Και τα φοβάμαι, τα τρέμω όσο τίποτα... Αλλά εκεί με έχεις στείλει! Και μου είχα υποσχεθεί πως κανείς δεν θα με ξαναέστελνε εκεί!

Τι θέλω; Τι χρειάζομαι; Έναν άνθρωπο δίπλα μου! Συνέχεια όχι με κενά, μόνιμα, πάντα εκεί! Κι εσύ είσαι τόσο απών, που δεν μπορώ να το περιγράαψω πια... Απομακρύνεσαι κάθε μέρα όλο και περισσότερο, φεύγεις, ζεις την ζωή σου εκεί και με αφήνεις πίσω... Μακάρι να μπορούσα να το κάνω κι εγώ... Θέλω τόσο πολύ να σε δω να ανησυχείς για μένα, να μην είσαι σίγουρος, να πανικοβάλλεσαι, να ΤΡΕΧΕΙΣ! Πόσο καιρό έχω να νιώσω ότι σε νοιάζω... Ούτε που ξέρω... 

Δεν σε νοιάζει αν θα κάνουμε γιορτές μαζί, δεν σε νοιάζει πότε θα ξαναβρεθούμε, δεν σε νοιάζει τίποτα! Γιατί δεν σε αφήνω; Γιατί δεν έχω φτάσει ακόμα τα όριά μου, μου λες; Περιμένω - νομίζω - να λήξει η προθεσμία που σου έχω βάλει, να έρθει το γαμημένο τέλος του χρόνου και να δω τι θα έχεις να μου πεις! Που ξέρω πως τίποτα δεν θα έχεις να μου πεις, πάλι θα βρεις δικαιολογία και θα ξεφύγεις. Αυτό κάνεις συνέχεια, αλλά έχω κουραστεί τόοοοοοσο μα τόσο πολύ! Δεν μπορώ άλλο, καταλαβαίνεις; Δεν μπορώ... 

Μου έπιανες το χέρι κάποτε, λες κι είχα την δύναμη να φύγω... Με σκέπαζες όταν κρύωνα... Θυμάσαι; Σου είναι τόσο εύκολο να με αποφεύγεις... 

Πέτα με

Ό,τι δεν σου κάνει, να το πετάς, λένε... Απλά πέτα το! Πετάμε πράγματα, πετάμε αναμνήσεις, πετάμε ανθρώπους... Ό,τι μας ενοχλεί, απλά το πετάμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. 

Πέτα με, σου είπα κι εγώ. Αν σε ενοχλώ τόσο, απλά πέτα με... Και δεν απάντησες. Όχι, δεν σε πετάω ρε μωρό μου, αλλά... δεν καταλαβαίνεις... Αυτό που συνέχεια εγώ δεν καταλαβαίνω... Πρέπει να είμαι πολύ χαζή τελικά, ε; Μονίμως δεν καταλαβαίνω και μονίμως παρεξηγώ καταστάσεις και φαινόμενα! Μονίμως... 

Πέτα με λοιπόν! Άσε με να φύγω, να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω μακριά. Κι αν σου λείψω, δεν θα με βρεις ποτέ ξανά, αλλά θα πρέπει να ζήσεις με αυτό. Μπορείς; Αν ναι, τότε πέτα με! Με όποιο κόστος...

Πέτα με! 

Κάποτε...

Κάποτε πίστευα πως δεν θα ξαναγαπήσω ξανά και συμφιλιώθηκα με την μοναξιά μου... Γίναμε φίλες, κολλητές, αχώριστες... Μόνο αυτή είχα και δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό από το μέλλον... Και μετά ήρθες εσύ! 

Κάποτε φοβόμουν να δεθώ, να αφεθώ, να επιτρέψω να με αγαπήσουν, μην τυχόν κι αγαπήσω κι εγώ... Αλλά επέμεινες!

Κάποτε ήξερα τι μου ξημερώνει : μοναξιά, απόλυτη κι αδιαπέραστη! Το είχα δεχτεί, το είχα αγαπήσει... 

Γιατί χάλασε η ισορροπία μου; Γιατί αναστατώθηκα τόσο; Τι πήγε στραβά; Ένα κατεβατό από ιστορίες να λέμε τα βράδια, μπας και μας πάρει ο ύπνος... 

Πόνος; Αφόρητος! Αγάπη; Δεν ξέρω αν υπάρχει πια. Αναμνήσεις; Ατέλειωτες! Χαραγμένες στα άπατα, να εμφανίζονται όποτε γουστάρουν και να σε κάνουν λιώμα! Σαν να κολυμπάς και να έρχεται εκείνο το κύμα που σε παρασέρνει και πάει να σε πνίξει! Κρατιέσαι όσο μπορείς, αλλά η άβυσσος του ωκεανού, του ανεξερεύνητου σε παρασέρνει και σε τραβάει να χαθείς. 

Κάποτε μπορούσα να χάνομαι όποτε ήθελα. Χανόμουν για μέρες, μήνες και κανείς δεν παραξενευόταν, γιατί με ήξεραν. Κάποτε γινόμουν η σκιά του εαυτού μου και με παρακολουθούσα από ψηλά, παρατηρώντας κάθε μου κίνηση απ' έξω, σαν να αφορούσε άλλον. Ζούσα την ζωή μου έξω από το σώμα μου! 

Κάποτε έμαθα να με αγαπώ, τώρα με μισώ ξανά... Κάποτε είπα δεν θα ξαναπιστέψω κανέναν, τώρα; Μαζεύω τα κομμάτια μου, γιατί τα μοίραζα πολύ απλόχερα και δεν τα παίρνω πίσω... 

Κάποτε είχα το κουράγιο να ξυπνάω το πρωί, έβρισκα δύναμη να σηκώνομαι και να ζω την κάθε μέρα. Τώρα, τίποτα δεν έχει σημασία : με έχω χάσει! Γιατί κάποτε είπα δεν θα ξαναονειρευτώ ξανά και με σένα άρχισα να ζω τα όνειρά μου... Μαζί σου παρασύρθηκα και βούτηξα κανονικά στο βούρκο ξανά, μόνο που τώρα δεν υπάρχει κανείς να με τραβήξει έξω... 

Το "έξω" δεν ξέρω πού ακριβώς είναι, αλλά χρειάζομαι κάποιον να με τραβήξει... ΆΜΕΣΑ! Βουλιάζω... Κάθε μέρα που περνάει, το βλέπω ότι βουλιάζω όλο και περισσότερο, αλλά νιώθω τόοοοοοοοοοοοοοσο μόνη μου...

Με μισώ;

Λένε πως αν κατέβεις ένα σκαλοπάτι, αν πας λίγο πίσω και ξαναδείς τα γεγονότα, καταλαβαίνεις ποιο είναι το σωστό και το λάθος. Ποια είναι η σωστή απόσταση; Πόσο πίσω πρέπει να πάς κάθε φορά; 

Περπατάω ένα-ένα τα βήματά μας προς τα πίσω, μπας και βρω το σημείο που έγινε το λάθος, αλλά τίποτα δεν βρίσκω... Ενώνω τα κομμάτια του παζλ που έσπασες, αλλά λείπει πάντα ένα κομμάτι, αυτό της αγάπης. 

Τελειώσαμε μωρό μου! Τελειώσαμε, σου φωνάζω κι εσύ φοράς ακουστικά... Δεν με ακούς, δεν με βλέπεις, δεν υπάρχω για σένα... Είναι σαν να μιλάς σε φάντασμα... Είναι εκεί, το βλέπεις, σε στοιχειώνει, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε τίποτα από όσα κάνεις ή λες. Μαλώνεις μόνος σου και διαπιστώνεις πως... είσαι μόνος σου... Ολομόναχος! 

Είδα στον ύπνο μου πως έπεσα από το μπαλκόνι κατά λάθος, αλλά κανείς δεν με πίστευε πως ήταν ατύχημα. Ανόητες αγάπες και μαλακίες! Δεν υπάρχει αγάπη, είμαστε όλοι τόσοι εγωιστές που αγαπάμε μόνο τον εαυτό μας! Μόνο εγώ αποτελώ εξαίρεση : αρνούμαι πεισματικά να με αγαπήσω και μου φέρομαι χειρότερα από ότι θα φερόμουν σε εχθρό... Μου βάζω δυσκολίες, εμπόδια, με μισώ μάλλον...

Δεν κλαίω πια, λίγο μόνο. Είμαι τόσο κουρασμένη! Φτάνει πια, γιατί δεν το βλέπεις; Έχουμε τελειώσει τόσο πολύ, που δεν υπάρχει τίποτα πια να μας ενώνει! Είμαι τόσο άδεια, που δεν πάει άλλο! Με άδειασες κι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα μου το ξαναέκανα αυτό... Είδες πόσο με μισώ τελικά; 

Πόσους θανάτους μετράς;

Κοιτάζω στον καθρέφτη  και βλέπω ένα πρόσωπο γνώριμο. Λες να σπάσει; Όχι αυτός, το πρόσωπο...

Έσπασε, είναι σπασμένο εδώ και μήνες. Έχει ραγίσει και τα κομματάκια του πέφτουν στο έδαφος. Συνεχίζει να φαίνεται όμορφο όμως. Όπως η αγάπη... Έχει την μελωδία της, αλλά και το θλιμμένο της κομμάτι, ένα σόλο που σε ταξιδεύει κάθε φορά που το ακούς...

Πόσους θανάτους μετράς; Εγώ αρκετούς. 

Πόσες στιγμές έχεις να θυμάσαι; Πόσα δεν θα ξεχάσεις ποτέ; Πόσα σε στοιχειώνουν τα βράδια και είναι εκεί το πρωί που ξυπνάς; Πόσους θανάτους μετράς;

Τσιγάρο, ποτό και μουσική. Έτσι θέλω να περνάω τα βράδια μου. Να πέφτω νεκρή στο κρεβάτι και να μην σκέφτομαι. Τίποτα... 

Χαζεύω τη θάλασσα. Αυτή τα έκανε όλα. Αυτή σε έφερε κοντά μου, αυτή σε ξαναπήρε. Κι αν πριν ήμασταν δυο κοχύλια στην ίδια ακτή, που το κύμα τα είχε πλησιάσει, εσένα σε παρέσυρε μακρυά και σε ξέβρασε σε άλλη παραλία. Ή μήπως είμαστε στην ίδια μεριά, αλλά εσύ βρέχεσαι ενώ εγώ όχι; 

Πόσους θανάτους μετράω κι εγώ; Πόσους μπορώ να αντέξω; Άρχισα να ζηλεύω τους φίλους μου. Όλοι έχουν κάποιον δίπλα τους τα βράδια... Κάποιον να τους σκεπάζει. Ξοδεύω λεφτά, ψωνίζω πράγματα για να γεμίσω το κενό μέσα μου, αλλά αυτό μεγαλώνει. Όσο παλιότερα με βοηθούσαν, τώρα με μαχαιρώνουν διπλά και τριπλά. Δεν έχω βρει την σπηλιά μου ακόμα κι αυτό με τρελαίνει! Πάντα είχα μια τρύπω να χωθώ, αλλά δεν υπάρχει πουθενά πια.

Πόρτες ανοιγοκλείνουν στη ζωή μου, άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν. Δεν γυρίζω καν να δω ποιοι είναι, δεν με νοιάζει. Εσύ δεν ήρθες ξανά... Ας φύγουν όλοι! Και παλιότερα τους είχα διώξει και αλλάζοντας σελίδα ξαναβρήκα μερικούς, όχι όλους, αυτούς που άξιζαν υποθέτω. Δεν παρακαλουθώ συζητήσεις, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν με νοιάζει τίποτα.

Καταστράφηκα λες;  Είμαι κατεστραμμένη; Άλλη μία σπασμένη είμαι απλώς... Με τα κομμάτια της σκορπισμένα τριγύρω. Καμμένα κομμάτια που έμεινε ο καπνός τους. Ένας γκρι καπνός, όπως σκουραίνουν και τα όνειρά μου πια... Αυτά τα ίδια όνειρα που κάποτε είχαν χρώμα. Θα τα θυμάμαι πάντα αυτά τα όνειρα μαζί με τον δημιουργό τους. Ένας είναι, ο ίδιος...