Despina Vandi - Mou xeis Perasei (Official Music Video - 2011) HD HQ

Μέρα δανεική

Χριστούγεννα, γιορτές χαρούμενες, άνθρωποι ευτυχισμένοι... Πού υπάρχουν αυτά;;; Δεν ξέρω κάποιον ευτυχισμένο, νομίζω πια... Ή κι κάποιον γνωρίζω, κρύβεται τόσο καλά, που με μπερδεύει. "Σε χαίρεται αυτός που σε έχει" με ρώτησαν και ήθελα να τρέξω μακρυά... "Δεν έχω κανέναν" ψιθύρισα "είμαι χωρισμένη" σκέφτηκα αλλά δεν το είπα... Πότε σταματάς να είσαι "χωρισμένος" και είσαι πλέον "ελεύθερος"; Ποια είναι η γραμμή που διακρίνει αυτά τα δύο σημεία;

Θέλω μία μέρα διαφορετική επιτέλους! Μία μόνο μέρα! Δανεική έστω, αλλά την θέλω, την χρειάζομαι τόσο πολύ που δεν ξέρω τι είμαι διατεθειμένη να δώσω για να την αποκτήσω, ειλικρινά! Λίγες μονάχα στιγμές διαφορετικές, τόσο πολύ είναι; ΚΑΤΙ να αλλάξει πια! Ένα τηλέφωνο να χτυπήσει, μια έκπληξη να μου κάνει η ζωή, δεν ξέρω, κάτι... Όσα γίνονται μόνο στενοχώριες μου φέρνουν, θέλω κάτι καλό πια! Έτσι, για την διαφορά, καταλαβαίνεις;;; 

Ένα θαύμα

Ήταν πετυχημένη η βραδιά άραγε; Αντί να σκέφτομαι - ή να γνωρίζω!!! - αν μου άρεσε και πόσο, με προβληματίζει η πιθανή απόρριψη... Δεν την αντέχω, πάει τέλειωσε! Δεν νομίζω πως θα τον ξαναδώ, δεν μου έδειξε κάτι τέτοιο τουλάχιστον και με στενοχωρεί αυτό, την ίδια στιγμή που δεν έχω αποφασίσει αν μου "κάνει" ή όχι, πόσο τρελό είναι αυτό, μου λες;

Είναι τόσο έντονη η μοναξιά μου, που δεν την αντέχω πάνω μου άλλο... Πώς το έλεγε στο "Crash" να δεις... Κάτι σαν "έχουμε κουραστεί τόσο από την μοναξιά μας, που αρχίσαμε να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο για να τον αγγίζουμε"... Δεν μπορώ άλλο, αυτό είναι; Έχω κατεβάσει τον πύχη όσο δεν πάει άλλο; Μα, μου άρεσε αυτός νομίζω! Έχει ένα σωρό "αλλά", αλλά μου άρεσε! Στο τέλος της βραδιάς μου όμως, θα ήθελα να ξέρω πως γουστάρει κι αυτός, καταλαβαίνεις;

Και μην με παρεξηγήσεις, δεν έχω παράπονο, μου αρέσει η ζωή μου, την λατρεύω, αλλά να, θα ήθελα κάποιον να διασκεδάζουμε μαζί... Ξέρεις, απλά πράγματα, δεν ζητάω θαύματα... Το... "θαύμα" ήρθε, με απέρριψε κι έφυγε... Και δεν πιστεύω πια στα θαύματα... Δυστυχώς ή ευτυχώς... 

Απλά εμφανίσου!

Με πήρε πάλι από κάτω ρε γαμώτο... Άλλο ένα βράδυ που γυρίζω μόνη μου σε ένα σπίτι που κανείς δεν με περιμένει... Διπλοκλειδώνω γιατί δεν θα μπει κανείς... Δεν μπορώ άλλο, πού είσαι; Δεν την αντέχω τόση μοναξιά, με ακούς; Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι, έλα σε παρακαλώ! Το ξέρω πως υπάρχεις, το πιστεύω ακράδαντα, αλλά γιατί αργείς; Δεν μπορώ άλλο, ειλικρινά σου το λέω, δεν μπορώ! Για πόσο ακόμα θα μένω μόνη; Για πόσο ακόμη να έρθεις θα ελπίζω; Γυαλί που ραγίζει, κλαδί που λυγίζω...

Και δεν φοβάμαι τίποτα νομίζω, αλλά η μοναξιά πάντα με τρόμαζε! Την έτρεμα, τη φοβόμουν όσο τίποτα, δεν την άντεχα ποτέ... Δεν το μπορώ, δεν φτιάχτηκα για να είμαι μόνη, τι να κάνω πια; Δεν το ελέγχω! Με ακούς; Όπου κι αν είσαι, έλα σε παρακαλώ. Κουράστηκα να προσποιούμαι, κουράστηκα την υποκρισία, τα ψεύτικα χαμόγελα, το θέατρο! Είμαι ράκος, κομματιάστηκα και δεν λέω να ενωθώ ξανά... Σκόρπισα, αυτός με έχει σκορπίσει και προσπαθώ να μαζευτώ ξανά... Έλα, απλά εμφανίσου κι εγώ θα σε αναγνωρίσω, στο ορκίζομαι! Απλά εμφανίσου...

Μια ζωή ήμουν εδώ για σένα...

Κουράστηκα αγαπητέ άγαπημένε, κουράστηκα πολύ.. Δεν μπορώ άλλο μόνη μου. Έρχονται γιορτές και προσπαθώ να ενθουσιαστώ κι όμως τίποτα δεν γίνεται. Όλο πάω να ανέβω κι όλο ξαναπέφτω... Όλα μένουν τόσο μα τόσο στάσιμα! Το ποτήρι δεν κινείται καθόλου και δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο πια, η στάθμη του παραμένει ακίνητη...

Περνάνε οι μέρες, δουλεύω σαν την τρελή, δεν τις καταλαβαίνω. Εγώ το ζήτησα, θα μου πεις, δική μου επιλογή 100%, για να μην σκέφτομαι, να μην νιώθω, να μην δείχνει η ζωή μου άδεια κι όμως το μυαλό πάλι βρίσκει το χρόνο και σκέφτεται. Είναι απίστευτο πώς μπορεί και βρίσκει κενό μέσα σε όλο αυτό τον πανικό που επικρατεί στη ζωή μου, αλλά υποθέτω αυτή είναι η δουλειά του...

Ίσως όλα να γίνονται για να είνα η φυγή μονόδρομος... Να τρέξω, να φύγω, να εξαφανιστώ, να γνωρίσω καινούργια πράγματα, να μην με ξέρει κανείς, να μην χρειάζομαι προσωπεία και μάσκες, να κλείσουν οι πληγές με την ησυχία τους, να μείνει το μαχαίρι εδώ...

Vegas - Γιατί

Να ξαναπετάξω!

Κάτι πρέπει να αλλάξει επιτέλους, το ξέρεις, το νιώθεις σε κάθε πιθαμή του κορμιού σου, το φωνάζει κάθε κύτταρό σου! Για πόσο ακόμα; "Πετάνε φίλοι και γνωστοί και τους κοιτάζω με τα 2 φτερά κομμένα..." Βαρέθηκες! Κουράστηκες να ζεις στο μεταίχμιο, να περπατάς σε μια πολύ λεπτή γραμμή, αυτή που χωρίζει τους νεκρούς από τους ζωντανούς, από την μία να φωνάζεις πως ζεις, θέλεις να ζήσεις, παλεύεις να κρατηθείς ζωντανή και από την άλλη να θες να αφεθείς να σε παρασύρουν τα κύματα και να σε πνίξουν, να χαθείς...

Ενθουσιάζεσαι, περνάς καλά, πάς να δώσεις στον άλλον, κάτι σε κρατάει, σε φρενάρει, κάνεις πίσω, το καταλαβαίνει, διαμαρτύρεται, λυγίζεις ξανά και πάλι μετά κάνεις πίσω. Σαν το φως του φάρου που αναβοσβήνει συνεχώς κι άλλοτε νομίζεις πως σε φωνάζει, άλλοτε πως σε διώχνει. Τι θες τελικά; Ξέρεις; Ή απλά πονάνε τα κομμένα σου φτερά και ανυπομονείς να ξαναπετάξεις απλά για το πέταγμα;

Νατάσα Μποφίλιου - Κομμένα φτερά

Έχω ένα μίσος πιο μεγάλο από την αγάπη ή το αντίθετο;;;

...τα αγκάθια πάντα πιο πολλά από τα πέταλα...

Κρατάω αυτό το στίχο και κρέμομαι από πάνω του. Έτσι δεν είναι πάντα; Έτσι δεν μας έμαθε η ζωή; "Φοβόμαστε τόσο να ερωτευτούμε που γινόμαστε επιθετικοί στην προσπάθειά μας να το αποφύγουμε" είπε κάποιος τυχαίος χτες κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Αυτό είναι, αυτή η πρόταση κρύβει τόσο μα τόσο νόημα! Φοβόμαστε, τρέμουμε μην τυχόν και ανοιχτούμε και κάποιος μας διαβάσει, λες και είναι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί! Ίσως και να είναι... Όταν ανοίγεις την πόρτα της καρδιάς σου σε κάποιον, του επιτρέπεις οποτεδήποτε θελήσει να σε πληγώσει, να σε λιώσει, να σε σκοτώσει...

Δεν θες, αρνείσαι κατηγορηματικά να δεθείς, δεν θες τίτλους και επίσημα πράγματα, ενώ παράλληλα καίγεσαι για μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα "καλημέρα μωρό μου" με την ανάσα να σου ζεσταίνει το αυτί... Απλά πράγματα, καθημερινά, ασήμαντες λεπτομέρειες για όποιον είναι καθημερινότητα, αλλά απίστευτα σημαντικές για εκείνον που τα έχασε... Και πόσο μπορείς να κρατάς την καρδιά σου κλειστή; Πόσο μπορείς να μένεις μακρυά από όλους κι από όλα όσα φοβάσαι;

Μάλλον μισείς τελικά. Εκείνον, το πώς σε κατάντησε, όλες τις αναμνήσεις, εσένα την ίδια... Ναι, μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό και δεν μπορείς με τίποτα να τον αγαπήσεις ξανά. Γιατί ρε γαμώτο; Γιατί; Κοιτάς τον καθρέφτη και τι βλέπεις; Δυο μάτια γεμάτα όρεξη για ζωή με ένα πέπλο μπροστά τους... Γιατί; Τα δάκρυα έγιναν μόνιμη στολή πια και στα θάμπωσαν τόσο που τα βλέπεις όλα θολά. Γιατί; Αναρωτιέσαι γιατί σε πνίγουν όλα, γιατί έχεις μόνιμα έναν κόμπο στο λαιμό, γιατί κάτι σε κρατάει συνέχεια πίσω και δεν σε αφήνει να χαρείς τις στιγμές που περνάνε και χάνονται... Πόσο σε μισείς τελικά; Πόσο θέλεις να σε τιμωρήσεις; Και γιατί αυτή τη φορά; Δεν έκανες κάτι λάθος, θα έπρεπε να το έχεις πιστέψει πια! Τίποτα απολύτως!!

Νατάσα Μποφίλιου - Το τέλος στο σαλόνι

Δεν ήμουν έτσι εγώ...

"Παίρνεις χάπια;" με ρώτησαν σήμερα!! Δυσκολεύεται ο ξένος να πιστέψει πως μπορεί να είσαι όντως καλά, η ευτυχία κι η χαρά τους φαίνεται περίεργο... Κι όταν το λες, σαστίζουν! Ευτυχία; Τι είναι αυτό; Ναι, το ξέρω, μου πήρε καιρό, αλλά είμαι καλά, let me be!

Κι η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς είμαι... Μια νιώθω καλά, μια χάνομαι σε λαβύρινθους σκέψεων κι εσωτερικών αναζητήσεων... Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει κιόλας! Θέλω να περνάω καλά, μπορώ; Επιτρέπεται; Μόνο αυτό θέλω κι αυτό κάνω. Τσουγκρίζοντας ποτήρια, αυτό εύχομαι για όλους : να περνάμε πάντα καλά! Κι αν περνάς καλά, θα γίνεις και καλά στο τέλος, έτσι είχα διαβάσει κάπου κι είναι τόσο μα τόσο σωστό. Απλά οι περισσότεροι δεν θέλουν πραγματικά να γίνουν καλά και δεν το παραδέχονται κιόλας. Προτιμούν να βυθίζονται στη μιζέρια τους, να τους βλέπει ο κόσμος μελαγχολικούς, γιατί... η μελαγχολία πάει σε πολλούς...

Ήταν πολύ δύσκολη η χρονιά αυτή και συνεχίζει να μου πετάει αγκάθια στην καρδιά, αλλά δεν το βάζω κάτω, αλήθεια δεν σταματάω! Θέλω να φτιάξουν όλα, γίνεται; Κι αν δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα γίνει, το πιστεύω!

Στέκομαι απέναντι στον καθρέφτη και μιλάμε... "Ποια είσαι εσύ;" με ρωτάει και δεν ξέρω τι να του απαντήσω. Δεν ήμουν έτσι εγώ, έχω αλλάξει και δεν ξέρω αν μπορώ να το αντιστρέψω... Δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα απολύτως! Θέλω να σταματάει ο χρόνος κι απλά να ζω την κάθε στιγμή! Φτάνει πια με τα προβλήματα και τις ανησυχίες και τα μπερδεμένα πράγματα. Τίποτα δεν μπερδεύεται αν δεν αρχίσεις να έχεις απαιτήσεις, κι εγώ δεν έχω να περιμένω απολύτως τίποτα! Καμία προσδοκία, κανένα πιθανό σενάριο, τίποτα! Μόνο το τώρα...

Είχα κι εγώ μεγάλα όνειρα...

Κι ας μην είπα σε πολλούς "σ'αγαπώ", δακρύζω με την μυρωδιά της μοναξιάς που αναβλύζει από τους στίχους... Δεν είναι πολλοί, σίγουρα δεν είναι, αλλά... πού είναι τώρα;;;

Πήρα μια απόφαση : να φύγω! Και για να γίνει αυτό, αποφεύγω οποιοδήποτε συναισθηματικό δέσιμο, κάνω πέρα ό,τι νιώθω, για να μπορώ να είμαι ελεύθερη κι ανεπηρέαστη. Πόσο κοστίζει αυτό; Να, είναι κάτι τέτοια βράδια, που ακροβατώ ανάμεσα στη θλίψη και στο μόνιμα φορεμένο χαμόγελο του κλόουν και προσπαθώ να κρατηθώ όρθια... Γιατί κανείς δεν κάνει παρέα ένα μουτζούφλη, έτσι δεν είναι; "Τι παιδί είσαι εσύ;" μου είπαν απόψε και σκέφτηκα πως έχω κερδίσει, κανείς δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα μαύρο στα μάτια μου πια... Και δεν είναι πως μου λείπει κάποιος συγκεκριμένος, αλλά να, θα ήθελα να έχω κάποιον στην άλλη άκρη της γραμμής... Είναι που άλλα όνειρα είχα κι εγώ... μόνο αυτό!

Πάλι η σκληρή δουλειά θα με απαλλάξει από τέτοιες σκέψεις βασανιστικές, αλλά για πόσο;;; Και μετά τι; Πρόσεξε να μην σκληρύνεις, μου είχαν πει παλιότερα... Αλλά πώς να το ελέγξεις αυτό; Κι αν γίνω πέτρα και τίποτα δεν με αγγίζει πια; Τι κι αν δεν ξανακάνω όνειρα ποτέ; Πόση σημασία θα έχει για τον κόσμο αυτό; Καμία! Καμιά ισορροπία δεν θα χαλάσει, κανενός αυτί δεν θα ιδρώσει... Θα είμαι ακόμα μία τρομαγμένη ψυχή, έτσι δεν είναι; Που αρνείται να ονειρευτεί, να αφήσει την καρδιά να φτερουγίσει, να πιστέψει σε κάτι ξανά!

Και δεν με νοιάζει εκείνος πια, δεν με νοιάζει γιατί έφυγε, πώς βρήκε άλλη, για ποιο λόγο με βούτηξε μέσα στο ψέμα, στο καλό ας πάει. Εμένα πρέπει να δω και τα δικά μου κομμάτια πρέπει να μαζέψω, αν βρω κουράγιο... Σκορπισμένη πάλι βρέθηκα και φταίω μόνο εγώ γι'αυτό! Είχα πει δεν θα ξαναπιστέψω, δεν θα ξαναονειρευτώ, δεν θα μου το επιτρέψω... Εγώ φταίω, κανείς άλλος!

Και καλά είμαι, γενικά. Αλλά είναι αυτά τα - λίγα - βράδια, που θα ήθελα να πάρω κάποιον τηλέφωνο και να του πω "μου λείπεις"... Κι αυτός να έρθει να με πάρει αγκαλιά και να μείνω εκεί... Να μου σκουπίσει τα δάκρυα, να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να με κάνει να πιστέψω το "όλα καλά θα πάνε" που θα πει. Έτσι, για να κοιμηθώ ήρεμα ένα βράδυ, μόνο αυτό! Ένα ήρεμο βράδυ χωρίς όνειρα, ένα βράδυ απόλυτης ησυχίας!

Λιμνοθάλασσα - Ελένη Δήμου

... I will never show...

Πάει κι αυτός, μας τέλειωσε, τα βρήκε με την "φίλη" του... Πότε άρχισε και πότε τέλειωσε... Όλα κινούνται τόσο γρήγορα! Δεν τα προλαβαίνω πια... Ήταν δύσκολο, είπε... Ναι, ήταν αλλά μου άρεσε ρε γαμώτο! Το λάτρεψα! Ακόμα και το πώς με χαιρέτησε, με τρελαίνει! Δεν υπάρχει αυτό το παλικάρι, απλά δεν υπάρχει...

Ήθελα να μείνω ψύχραιμη, να μην δείξω ότι στενοχωρήθηκα, να μην καταλάβει τίποτα, αλλά δεν ξέρω αν τα κατάφερα, δεν έχω ιδέα... Τόση ωριμότητα σε μόνο 25 χρόνια ζωής! Απίστευτο, σε κάνει να ερωτεύεσαι ακόμα περισσότερο... δυστυχώς! Στενοχωρήθηκα πολύ, νομίζω θέλω να κλάψω τώρα. Όχι επειδή "μου πήραν το μπιφτέκι μου", αλλά επειδή ήθελα να έχει... κι άλλο μαζί του... Έτσι, γιατί ήταν σωστός σε όλα και μου αξίζει ένας τέτοιος τύπος! Έτσι, γιατί δεν μου αρέσει το "κρατάω όσα ζήσαμε", ήθελα να ζήσω κι άλλα...

Δεν θα μάθει ποτέ κι εγώ δεν θα δείξω ποτέ τι ένιωσα - κι ας το νιώθω ακόμα - τι χρειαζόμουνα από εκείνον και τι θα ήθελα αν μπορούσα... Δεν μπόρεσα όμως και δεν μπόρεσε κι εκείνος... Κρίμα, πραγματικά κρίμα... Και θα κρατήσω όσα ζήσαμε κι ας είναι μόνο αυτά τελικά...

Σε ευχαριστώ που ήρθες έστω και για τόσο λίγο! Σε ευχαριστώ που μου θύμησες όσα είχα ξεχασμένα! Δεν ξέρω αν κατάλαβες έστω και τα μισά από όσα αισθάνθηκα, αλλά σε ευχαριστώ που με έκανες να τα αισθανθώ! Να είσαι πάντα καλά όπου κι αν βρίσκεσαι!

Imany - You Will Never Know