2.51 Χάνομαι...

Κάποιες φορές απλά χάνομαι... Εκεί που είμαι με παρέα και περνάμε τέλεια, κάτι θα γίνει - ή μπορεί και να μην γίνει - και θα χαθώ, θα βυθιστώ στην θλίψη μου... Κι οι γύρω θα απορούν τι είπαν ή τι έκαναν λάθος, αλλά τίποτα από τα 2 δεν έχει συμβεί. Απλά... χάνομαι...

Προσπαθώ κάποιες φορές, πιο συχνά απ' ότι θα περίμενε κανείς, να συγκρίνω αυτό που έχω δίπλα μου με καταστάσεις και πρόσωπα του παρελθόντος, προσπαθώ να βρω τα κοινά σημεία, αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο... Γιατί δεν έχω πια τον γκόμενο που είχα, για παράδειγμα, που ήξερε τι θέλω να κάνει όταν ήμουν "κάπως", αλλά κάποιον άλλον που ποτέ δεν θα είναι αυτός που είχα... Και όταν είμαι χάλια και ζητάω μια αγκαλιά, δεν ξέρει να το "διαβάζει" στα μάτια μου κι αυτό με ρίχνει πιο πολύ.

Αλλά κανείς ποτέ δεν θα είναι ίδιος με αυτόν και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, σύμφωνα με την κολλητή. Η οποία μου έγραψε "Σ' αγαπώ αλλά υπάρχουν φορές που το απλά... το ξεχνάς...02/12/07... Μην το ξεχνάς ποτέ... Γιατί η αγάπη μου δεν έχει ημερομηνία λήξης... Ν"

Το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα κακό... Δεν είναι το ίδιο, αλλά δεν είναι κάτι κακό... Ίσως και να έχουν δίκιο, αλλά προς το παρόν θέλω τα εύκολα. Και συνειδητοποιώ γιατί δεν χώριζα τόσα χρόνια : γιατί δεν ήθελα να ζοριστώ, να δυσκολευτώ κάνοντας κάποιον άλλον να με μάθει... Γαμημένη συνήθεια...

Τρέφω αυταπάτες πως όλα είναι καλά, αλλά τίποτα δεν είναι... Περιμένω από τους άλλους να μου δώσουν ό,τι είχα κι αυτό ποτέ δεν έρχεται... "Ακόμα ελπίζω σε κάτι..." Άσμα μεγάλο!! Πρέπει να πάψω να σκέφτομαι και το έχω καταφέρει σε ένα μεγάλο βαθμό, αλλά... κάποιες φορές... απλά ξεφεύγω. Φεύγει το μυαλό και δεν το ελέγχω...

But if you wanna go,
take a good care...
Hope you find
a lot if nice things
out there...