Ως εδώ!!!

Κι ενώ η Αθήνα φλέγεται, εγώ βγήκα μαζί του για "ένα ποτό". Και το μαγαζί ήταν γεμάτο από όσους δεν μας επηρεάζει η υπάρχουσα κατάσταση κι επιλέγουμε να ζούμε στο δικό μας κόσμο. Ήταν πολλοί! Και πίναμε και μιλούσαμε και γελάγαμε! Και όλοι το ίδιο έκαναν... Γιατί η χαοτική κατάσταση δεν μας "ρίχνει", δεν μας αγχώνει, δεν μας κλείνει στα σπίτια. Γιατί  - εν πάσει περιπτώσει - δεν φοβηθήκαμε και βγήκαμε. 

Κι εκεί που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, τον είδα. Φίλος του από την σχολή, έγινε ΚΑΙ δικός μου φίλος, τον έχασα όταν χώρησα - λογικό - και εμφανίστηκε απέναντί μου από το πουθενά! Και πολύ θα ήθελα να είχατε σχέσεις ακόμα, για να σου μεταφέρει την εικόνα που είδε! Να μάθεις ότι κι εγώ ζω, κι εγώ σε άφησα πίσω, κι εγώ είμαι "με κάποιον άλλον"! Και θα πάω και για καφέ μαζί του. Του το ζήτησα και το εννοούσα. Γιατί θέλω να μάθω τα νέα του, την ζωή του, γιατί τον έχασα εξαιτίας σου κι όμως τον πάω πολύ!

...Και χτες που ήπια λίγο παραπάνω κι έκλαψα, άρχισα κάτι να λέω στη Ν. και μου απάντησε "Πάλι γι' αυτόν κλαίμε;;;" τόσο μα τόσο απαξιωτικά... Κι έχει δίκιο... Περσινά ξυνά σταφύλια! Και σήμερα που πήγα κάτι να της πω, μου είπε "Πάλι γι' αυτόν λέμε;;;"... Όχι πια! Όχι κουκκί μου, όχι άλλο!

Μία νέα ζωή ξεκινά και είναι στρωμένη στα πόδια μου με κόκκινο χαλί! Και θα το πατήσω αυτή την φορά το χαλί, δεν θα σου κάνω τη χάρη να πάω από το πλάι! Όσο έκλαψα, έκλαψα κι όσο πόνεσα, πόνεσα! Ως εδώ!