Ταξίδι μυστικό κι υποσχέσεις!!!

Αχ Θεούλη μου!!! Τι νέα ήταν αυτά;;;; Δεν το πιστεύω!!! Είδα με τα ίδια μου τα μάτια τα εισητήρια με το όνομά μου κι ακόμα δεν το πιστεύω!! Φοβάμαι να το πιστέψω... Και όλη μέρα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ θέλω να ουρλιάξω από την χαρά μου, να χοροπηδήσω και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν για να μην μου το γρουσουζέψουν κι απλά χαμογελάω - τι χαμογελάω; σκάω στα γέλια μονη μου!! - στο γραφείο κι όλοι τριγύρω έχουν πάρει χαμπάρι πως κάτι γίνεται, κι όλο με ρωτάνε, αλλά κανείς δεν παίρνει απάντηση!!!

Και συνεχώς βγαίνει ο κακός μου εαυτός και σκέφτομαι πως και 1000 χρόνια να έμενα δίπλα του, ΕΚΕΙ δεν θα με πήγαινε ποτέ!! Ποτέ μα ποτέ!!! Και παράλληλα, σκέφτομαι και το ότι όλο αυτό ξεκίνησε από ένα παιχνίδι, στην Καστέλλα, που ποτέ δεν θα είχα πάει, αν δεν είχα επανέλθει στην νύχτα και δεν είχα ξαναρχίσει να βγαίνω... Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί μένω κολλημένη σε ένα παρελθόν που δεν θα ξαναγίνει ΠΟΤΕ παρόν, σε καταστάσεις που δεν θα ξαναζήσω και σε έναν άνθρωπο που δεν με κάλυπτε - αλλιώς δεν θα έφευγα τόσες φορές - κι όμως μου έχει γίνει έμμονη ιδέα... Και όλοι μου το έλεγαν, πως μετά από κάποιο καιρό εξιδανικεύουμε την τελευταία μας σχέση, απλά γιατί δεν έχουμε κάποια άλλη να συγκρίνουμε... Κι όλοι τους είχαν δίκιο. Μα τόσο δίκιο!

Κάθομαι μπροστά στον καθρέφτη και μου μιλάω... "Γιατί τον σκέφτεσαι;", με ρωτάω, "Τι σου προσέφερε;" "Αγάπη, σιγουριά κι ασφάλεια" απαντάω, αλλά ταυτόχρονα σκέφτομαι και το πόσα κόμπλεξ μου προσέφερε επίσης... Κι έχω τόσα σκηνικά να διηγούμαι στον κόσμο, που θα μας πάρει το πρωί... Τι να πρωτοθυμηθώ... Για το γαμημένο το άσπρο φόρεμα;;; Που είχε φαγωθεί να το βάλω κι όταν το έβαλα δεν του άρεσαν τα πέδιλα που είχα επιλέξει;;; Που πήγα κι άλλαξα πέδιλα και δεν του άρεσαν τα μαλλιά μου;;; Για την φορά που θέλησα να ντυθώ προκλητικά - μιας και συνοδευόμουν υποτίθεται... - και δεν του άρεσε το κραγιόν που είχα βάλει;;;!!! Πόσες δεκάδες σκηνικά... Κι όλα με μένα να κλαίω... Γιατί; Όταν βγαίνω ένα βράδυ κι αν το θελήσω, θα γυρίσω σπίτι με τις επαφές στο κινητό αυξημένες ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ κατά 3!!! Γιατί; Απλά επειδή τον είχα συνηθίσει; Είμαι πόλύ μικρή για να εξαρτώμαι από την συνήθεια... Μα τόσο μικρή...

Και θέλω να δώσω μία υπόσχεση στον εαυτό μου. Και θέλω ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ να την κρατήσω... Πως δεν θα έχω πια άλλα πισωγυρίσματα... Πως δεν θα στάξει ούτε ένα δάκρυ γι' αυτόν και για τα χρόνια που νιώθω πως χάθηκαν... Γιατί δεν χάθηκαν. Ή ok, χάθηκαν, αλλά η ζωή είναι μπροστά και όποιες επιλογές έκανα - σωστές ή λανθασμένες - κάποιο λόγο είχαν! Κι αν δεν τον βλέπω τώρα, θα το καταλάβω κάποια άλλη στιγμή! Για κάποιο λόγο γίνονται όλα... Για να μπω στην εταιρεία, έπρεπε να παραιτηθώ από την άλλη, να πάω στο κωλόνησο, να χωρήσω και να αναγκαστώ να ξαναφύγω! Τέλος! Αυτή είναι όλη η ιστορία κι έχει τον λόγο της... Έπρεπε να περάσω την - πρόσφατη - κατάθλιψή μου, για να νιώσω έτοιμη για όσα συμβαίνουν τώρα! Έτσι έπρεπε να γίνει και κανείς δεν μπόρεσε να το ελέγξει! Έτσι είναι αυτή η γαμημένη η ζωή μας! Όλο εκπλήξεις! Και συμφορές, αλλά και χαρές! Κι εγώ ΑΥΤΗ την ζωή θέλω να την ζήσω! Έτσι όπως - όλοι λένε - μόνο εγώ ξέρω!