Saturday, September 1, 2007

2.28 My way, my life

Σε 24 ώρες ακριβώς θα μπαίνω στο πλοίο... Πάω Αθήνα για την εξεταστική! Υπό άλλες συνθήκες, θα έλεγα πόσο πολύ βαριέμαι το διάβασμα που έχω να ρίξω,  αλλά τώρα - με τις έντονες τάσεις φυγής που με διακατέχουν - ανυπομονώ απίστευτα πολύ!

Για το βράδυ της Κυριακής, έχω ήδη κανονίσει μπεκρούλιασμα στο σπίτι ενός φίλου, ο οποίος "ειδικεύεται¨στα κοκτέιλ... Αυτή την φορά θα έχω και το αμάξι μαζί μου και θα είναι όλα πολύ πιο έυκολα! Η πρώτη εξεταστική θα είναι δύο εβδομάδες, αλλά αν αμέσως μετά αρχίσει και η δεύτερη, θα μείνω στην Αθήνα έναν ολόκληρο μήνα! Κι αυτό που τριγυρνάει στο μυαλό μου συνεχώς είναι το πώς θα μπορέσω να μπω στο πλοίο και να ξανάρθω εδώ μετά από τόσο χρόνο απουσίας...

Χτες βγήκα με ένα φίλο μου. Πήγαμε για ουζάκι και τσιμπήσαμε κιόλας. Ενώ ετοιμαζόμουν για να φύγω μιλούσα με την Ν. και της έλεγα πως υποψιαζόμουν ότι θα μου την πέσει. Κι έτσι έγινε τελικά... Όταν μπήκαμε στο αμάξι, προσπάθησε να με φιλήσει κι εγώ το απέφυγα λέγοντας "καλύτερα όχι" . Υπό άλλες συνθήκες θα σκεφτόμουν " γιατί όχι;" αλλά χτες δεν το είχα καθόλου.  Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την ανάμνηση της τελευταίας φοράς και πόσο τέλεια αντιμετώπιση είχα, αλλά νομίζω πως δεν συμβιβάζομαι πια με κάτι μέτριο!

Γι' αυτό και δεν θα γυρίσω πίσω. Ακόμα κι αν ακόμα ένας χειμώνας με βρει στο fucking island, όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, θα μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου και να πω "όχι".
- Μπορείς να έρθεις λίγο έξω να μιλήσουμε;
- Όχι, δεν μπορώ, δεν θέλω
- Μπορείς να βρεθούμε;
- Όχι
- Πώς μπορείς και είσαι τόσο σκληρή μετά από όσα ζήσαμε μαζί;
- Έγινα, η όλη κατάσταση με έκανε;
- Δεν με λυπάσαι καθόλου;
- Όχι, λυπήθηκα εμένα περισσότερο

Πιθανοί διάλογοι που ίσως επαναληφθούν, μιας και έχουν ήδη καταγραφεί στο παρελθόν. Κανένα φιλότιμο δεν θα με "πιάνει" πια,  κανέναν δεν λυπάμαι περισσότερο από μένα, που κι αυτό δεν ισχύει πια! Αρκετά με την λύπηση! Αρκετά! Κανείς δεν αξίζει την λύπηση κανενός και όλοι πρέπει να μάθουμε να στηρίζουμε τον εαυτό μας. Όσο καιρό κι αν μας παίρνει, αυτό κάνουμε τελικά. Κι έτσι κάνω κι εγώ...

No comments: