Η επόμενη μέρα

Σκέφτομαι ότι ήμουν πολύ τυχερή τελικά μέσα στην όλη ατυχία μου. Την γλύτωσα πολύ φτηνά και εκτός από να μην σταματήσω να ευχαριστώ τον Θεό, πρέπει να "βάλω μυαλό"... επιτέλους...

Γενικά ζω πολύ έντονα. Ζούσα... Πόσες ανοησίες είχα κάνει... Πόσες φορές είχα οδηγήσει, ενώ προηγουμένως είχα πιει μέχρι τελικής πτώσεως... Αμέτρητες! Η αλήθεια είναι πως κοκορευόμουν για το ότι είχα φανεί τυχερή τόσες φορές... Κι όμως, μία φορά θα γίνει το κακό κι ευτυχώς εμένα ΑΥΤΗ την φορά αυτός ο Κύριος από εκεί πάνω, ήταν μαζί μου κι έβλεπε και με προστάταψε από τα χειρότερα. Κάποια άλλη φορά μπορεί να μην είναι...

Νομίζω είμαι ακόμα σοκαρισμένη. Όταν "παίζει¨το έργο του Σαββάτου στο μυαλό μου, ανατριχιάζω και βουρκώνω. Πολύς τρόμος, τρελή ανησυχία... Κι όλα έγιναν τόσο μα τόσο γρήγορα. Έχω τόσα κενά μνήμης και δεν ξέρω αν θα καλυφτούν ποτέ... Σήμερα εμφανίζονται σιγά-σιγά όλες οι μελανιές που απέκτησα χτες και τελικά είναι αρκετές. Δεν πειράζει, ας είναι μόνο αυτές πολλές.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε Αυτόν που ήταν μαζί μου τα ξημερώματα της Κυριακής και ένα τάμα και μία υπόσχεση στον εαυτό μου πως θα προσέχω από εδώ και πέρα. Γιατί αλλιώς δεν γίνεται... Μπορεί ο Μεγάλος την επόμενη φορά να μην είναι εκεί. Ήδη φάνηκε πως επειδή ήταν σε μένα, δεν ήταν σε κάποιους άλλους που πέθαναν την ίδια μέρα. Έξι τροχαία έγιναν το βράδυ του Σαββάτου και τα δύο ήταν θανατηφόρα. Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να Τον ευχαριστήσουν, γιατί δεν ήταν μαζί τους. Ήταν σε μένα και δεν θα το ξεχάσω αυτό. Όσο ζω, θα το θυμάμαι...