2.29 Τύψεις...

"Γεια σου", μου είπε, "είμαι η συνείδησή σου. Πώς νιώθεις που εσύ είσαι ok, περνάς τέλεια και ξέρεις πόσο έχεις καταστρέψει έναν άνθρωπο που σε αγάπησε περισσότερο κι από την ζωή του; Πώς είναι να μην νιώθεις τίποτα; Πώς μπορείς και ξεχνάς όλες σας τις στιγμές και απλά διασκεδάζεις; Δεν σου λείπει καθόλου; Δεν θες να τον δεις, δεν θες να μάθεις τι κάνει, αν ζει ή πέθανε ή απλά είναι ένας ζωντανός-νεκρός; Ήταν όλη σου η ζωή, έτσι του έλεγες και τώρα... Απλά 
πέθανε μέσα σου; Πώς το
κάνεις αυτό; Πώς ξεπερνάς όλα σας τα όνειρα και σκέφτεσαι κάποιον άλλον;
Πώς μπορείς και ζεις, όταν η "ζωή" σου είναι μακριά σου;"

Απλά μου τέλειωσε... Συγνώμη, αλλά έτσι είναι τα πράγματα... Δεν το ήθελα να συμβεί, αλλά έγινε! Τι να κάνω; Τίποτα δεν μπορώ να κάνω... Απλά αφήστε με στην ησυχία μου... Σε σας μιλάω, στις τύψεις μου. Σταματήστε να με καταδιώκετε! Δεν έκανα κάτι κακό... Απλά έπαψα να νιώθω το 
οτιδήποτε. Ναι, μετά από 6 
χρόνια, ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ και είμαι ok με αυτό...
Δεν φταίω εγώ, δεν φταίω μόνο εγώ. Κι αυτός "βοήθησε" στο να παγώσουν όλα μέσα μου, στο να νιώθω ότι δεν έχω 
τίποτα άλλο να δώσω, 
ότι τα έδωσα όλα και έπαψα να παίρνω, οπότε χάλασε η αναλογία...

Για πόσο καιρό ακόμα Θεε μου; Για πόσο ακόμα θα συναντάω φίλους του και θα σκέφτομαι ότι 
ίσως να με βλέπουν σαν τον εχθρό;
Σαν την κακιά της ιστορίας; 
Σαν την άκαρδη που δεν μπόρεσε να νιώσει ούτε για μια στιγμή πώς 
είναι να είναι κάποιος φαντάρος; 
Και ειλικρινά το λιγότερο που με απασχολεί είναι οι φίλοι κι 
οι γνωστοί του, 
αλλά στο κωλόνησο 
που ζω, όλοι αποκτούν το δικαίωμα και σε βλέπουν "κάπως"... 
Αχ και να άλλαζε αυτό! Έστω και για 
μία μέρα, μόνο μία μέρα...