Γιατί μαμά;;;

Γιατί μαμά;
Γιατί με έκανες έτσι; Γιατί όλοι με βλέπουν και θέλουν να με πηδήξουν; Γιατί να μην μπορώ κι εγώ να βρω ένα φίλο, γένους αρσενικού;

Γιατί μαμά; 
Γιατί φοβάμαι όποιον με πλησιάζει και τον καταδικάζω πριν τον γνωρίσω καλά-καλά; Γιατί μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ όπως αυτοί, πριν το σκεφτούν οι ίδιοι; Γιατί όλοι με γεμίζουν κοπλιμέντα, εκεί που κανείς δεν με πρόσεχε; Γιατί ξαφνικά... ομόρφυνα;;;

Γιατί μαμά; Γιατί να μην μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν; Γιατί όσα κι αν μου λένε, να μην τα πιστεύω; Γιατί να σκέφτομαι συνέχεια ότι με γεμίζουν όμορφα λόγια και φρου-φρου κι αρώματα, έχοντας ένα σκοπό; Γιατί να μην με καλύπτουν όλα αυτά που ζω καθημερινά;

Γιατί μαμά; Γιατί πάντα, εδώ και πολλά χρόνια, συνήθισα να πιστεύω την κρίση και την γνώμη ενός μόνο άντρα και τώρα που χάθηκε αυτός - τον έδιωξα - να μην μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν; Γιατί;;;

Γιατί μαμά; Αύριο βγάζω τα ράμματα και ήδη έχω ένα σωρό αρσενικά να μιλάνε για το πόσο...καυλωτικό θα είναι το σημάδι μου... Γιατί;;