Θέλει προσοχή...

Ημέρα των εκλογών και εκτός από την αγωνία των αποτελεσμάτων, έφερα κι άλλη μία αγωνία κι αναταραχή στο σπίτι μου...

Ενώ γύρισα στις 4 τα ξημερώματα, μετά από την δουλειά και είπα να κοιμηθώ καμία ωρίτσα, μιας και τόσο μου έμενε, μέχρι τις 5 περίπου που θα έπρεπε να φύγω από το σπίτι για να πραγματοποιήσω το χρέος μου προς το κράτος, σαν μέλος εφορευτικής επιτροπής, δεν με έπαιρνε με τίποτα ο ύπνος κι είπα "ας το πάρω σερί, τι πειράζει, το έχω ξανακάνει άλλωστε!" κι έφτιαξα καφέ. Ανοίγοντας το κινητό, είχα μηνύματα και κλήσεις από το παιδί που δουλεύαμε μαζί μέχρι πριν 2 ώρες περίπου. Δεν μπορούσε να βρει τα κλειδιά, ώστε να κλείσει το μπαράκι και να πάει σπίτι του και είπα να κατέβω ξανά στην πόλη για να τον βοηθήσω.

Ξαναντύθηκα σε χρόνο μηδέν, πήρα το αμάξι της μητέρας μου κι έφυγα τρέχοντας. Είχα πιει κάτι λίγα, αλλά όχι να είμαι και χάλια... Στο μπαράκι δεν έφτασα ποτέ, μιας και τράκαρα στο δρόμο. Λίγο η υπερβολική ταχύτητα που είχα αναπτύξει, λίγο η επίδραση του αλκοόλ, λίγο η κούρασή μου, όλα συνέβαλαν ώστε να γίνει αυτό που έγινε...

Ειλικρινά, ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ και πολλά. Θυμάμαι ξεκάθαρα ότι με το που σταμάτησε το αμάξι, διαπίστωσα ότι αιμοραγούσα ασταμάτητα και η πρώτη μου σκέψη ήταν να βγω από το αμάξι για να μην...το λερώσω! Δεν είχα ιδέα πώς ήταν το αμάξι και σκεφτόμουν ότι θα βγω έξω, θα περιμένω να σταματήσει η αιμοραγία μου και θα ξαναμπώ μέσα να συνεχίσω το δρόμο μου...

Άνοιξα την πόρτα και κυριολεκτικά έπεσα έξω από το αμάξι, μιας και ήμουν αρκετά ζαλισμένη ώστε να σηκωθώ από το κάθισμα. Όπως σερνόμουν στο πεζοδρόμιο, έτοιμη να λιποθυμίσω βλέποντας να πετάγεται το αίμα σαν πίδακας από το στόμα μου και να μην σταματάει με τίποτα, κάποιος ταξιτζής σταμάτησε μπροστά μου. Έκλαιγα, έκλαιγα ασταμάτητα και τα χέρια μου ήταν σαν να τα είχα βουτήξει σε ένα κουβά με αίμα! Βλέποντας κι ο ταξιτζής πόσο αίμα υπήρχε πάνω μου, αλλά και στο πεζοδρόμιο, με ρώτησε αν ζαλίζομαι. Νομίζω ότι του απάντησα αρνητικά και τότε σταμάτησαν κι άλλοι δύο οδηγοί δίπλα μου.

Εγώ νομίζοντας ότι σταμάτησαν απλά από περιέργεια για να δουν τι έγινε και είχαν σκοπό να ξαναφύγουν, μίλησα και είπα με φανερή απόγνωση στη φωνή μου "Σας παρακαλώ, καλέστε το ασθενοφόρο, δεν θέλω να πεθάνω εδώ". Κάποιος όντως κάλεσε το ασθενοφόρο και μετά του ζήτησα να πάρει και τον μπαμπά μου. Δεν μπορούσα να θυμηθώ όμως το κινητό του και τους ζήτησα να ανοίξουν το αμάξι και να μου δώσουν την τσάντα μου. Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, είχα θυμηθεί τον αριθμό του πατέρα μου και ο κύριος τον κάλεσε. Τελικά προέκυψε ότι όλοι όσοι ήταν εκεί γνώριζαν τον πατέρα μου και ο πιο πιτσιρικάς προσφέρθηκε να με πάει ι ίδιος στο νοσοκομείο. Κι έτσι έγινε...

Μετά έχω κάποια κενά, η αλήθεια είναι... Θυμάμαι ότι έκλαιγα ασταμάτητα, είχα φοβηθεί και συνέχιζα να φοβάμαι. Με έβαλαν σε ένα φορείο και μετά με σήκωσαν για να πάω να πλύνω τα χέρια μου από το αίμα. Το αίμα είχε πήξει και δεν έφευγε με τίποτα, κι εγώ έκλαιγα ακόμα περισσότερο... Σοκ, μεγάλο σοκ...

Ξαναξάπλωσα στο φορείο κι εν τω μεταξύ εμφανίστηκε κι ο μπαμπάς μου. Ένας αστυνομικός με ρώταγε τα στοιχεία μου και αν είχα πιει κτλ κτλ. Μου έβαλαν ορό και μετά από ώρα με πήγαν στο ακτινολογικό για να δούμε αν έχω σπάσει κάτι. Ο πατέρας μου είχε φύγει για να φέρει και την μητέρα μου κι όταν ξεμπέρδεψα με τις ακτινογραφίες, άρχισα να τους ψάχνω. Πήρα λοιπόν τον ορό και άρχισα να περπατάω. Μία αστυνομικός με εμπόδισε, λέγοντας ότι δεν κάνει να κινούμαι και άρχισε να ψάχνει αυτή τους γονείς μου.

Τελικά περιμέναμε όλοι μαζί μέχρι να μπω στο χειρουργείο και να μου ράψουν τα χείλη. Δεν κατάλαβα κάτι από άποψη πόνου, μόνο οι ενέσεις για την τοπική νάρκωση με πέθαναν. Τέσσερα ράμματα και ένα χανσαπλάστ για να καλύπτει το τραύμα είναι το αποτέλεσμα. Έχω και κάτι μελανιές... Μία τεράστια στο αριστερό μου μπράτσο και άλλη μία σε όλο μου το σαγόνι.

Το αμάξι μάλλον καταστράφηκε ολοσκερώς... Σε μία πολύ ανοιχτή δεξιά στροφή, εγώ συνέχισα ευθεία και βρήκα πάνω σε μία κολώνα της ΔΕΗ. Με κάποιο τρόπο που δεν μπορώ να θυμηθώ έσπασε το τζάμι του παρμπριζ... Φώναξα ένα φίλο  μου με γερανό για να το πάρει από εκεί. Το μόνο που θυμίζει το ατύχημά  μου είναι το αίμα μου στο πεζοδρόμιο... Και ο φόβος στην ψυχή μου... Στο νοσοκομείο, μέσα στο ασταμάτητο κλάμα μου, επαναλάμβανα στην μητέρα μου ξανά και ξανά πως δεν είμαι έτοιμη για να πεθάνω... Εγώ δεν το θυμάμαι να το λέω ούτε μία φορά, αλλά θυμάμαι πως το σκεφτόμουν. Όχι, δεν νιώθω έτοιμη να πεθάνω, σίγουρα όχι!

Θέλει προσοχή το τιμόνι, συνέχεια ακούμε άλλους να το λένε, αλλά ποτέ δεν το ενστερνιζόμαστε... Κι εγώ που την έπαθα, μπορεί να το ξεχάσω σύντομα, γιατί ο άνθρωπος γενικά ξεχνάει, αλλά καλό είναι να μην συμβεί! Ίσως μου μείνει κάποιο σημάδι που δεν θα με αφήνει να ξεχάσω, δεν ξέρω... Ο φόβος στην ψυχή μου όμως, θα μείνει για πάντα νομίζω. Ο τρόμος, η θέα του αίματος, η αίσθηση της απόλυτης μοναξιάς που ένιωσα όταν σύρθηκα στο πεζοδρόμιο αιμοραγώντας, αυτά κάτι θα μου αφήσουν... Και σίγουρα δεν θα ξεχάσω αυτή 
την μέρα, την μέρα των εκλογών, την μέρα που όλοι αγωνιούν για
 τα αποτελέσματα, 
κι εγώ θα μπορούσα να έχω φύγει, να είμαι παρελθόν, νεκρή...