Χειμώνα welcome!!

Γύρισα χτες στο fucking island και δεν επιδίωξα να δω κανέναν. Δεν θέλω να δω κανέναν, δεν μου έλειψε κανείς, δεν έχω να πω τίποτα με κανέναν. Και δεν έχω πει σε κανέναν ότι έβαψα τα μαλλιά μου. Θα μου πεις, σιγά και το γεγονός, συνέχεια αυτό κάνω : αλλάζω τα μαλλιά μου. Όταν βαριέμαι την ζωή μου και κάπου θέλω να ξεσπάσω, ξεκινάω από το κεφάλι μου. Πάντα!

Θυμάμαι την προηγούμενη φορά που άλλαξα τα μαλλιά μου... Ήμουν ακόμα στην Αθήνα, στην Eurobank και δούλευα απογευματινή βάρδια. Ήταν του Αγ. Παντελεήμωνα και καθώς πήγαινα στο κομμωτήριο που βρισκόταν πίσω από την εκκλησία του αγίου, είχα διασταυρωθεί με την τότε προϊσταμένη μου και της είχα αναφέρει ότι πήγαινα στο κομμωτήριο, χωρίς να πω ότι θα τα έβαφα. Και μετά, εμφανίστηκα στο τμήμα και όλοι έμειναν να με κοιτάνε! Κανείς δεν το περίμενε και όλοι με ρώταγαν πώς το είχα αποφασίσει και απαντούσα : "Προσπαθώ να αλλάξω την ζωή μου ξεκινώντας από τα μικρά...". Και χαμογελούσαν. Ήταν η αλήθεια όμως, έτσι ένιωθα. Ήμουν σκατά με τον Β. και αφού δεν μπορούσα να αλλάξω αυτό το κομμάτι της ζωής μου, προσπαθούσα να "χρωματίσω" άλλες πτυχές της...

Τώρα; Τώρα τι δεν μου αρέσει στη ζωή μου; Μα... ό,τι δεν μου αρέσει τον τελευταίο χρόνο - πλέον - στη ζωή μου : η ίδια η ζωή μου. Το ότι βρίσκομαι εδώ, σε ένα μέρος ξεχασμένο από το Θεό και θα βρίσκομαι εδώ για ένα χρόνο ακόμα. Τα κρύα ξεκίνησαν και ο χειμώνας έρχεται... Έλεγα προχτές στη Λ. ότι τον ψιλοφοβόμουν τον χειμώνα, καθώς το καλοκαίρι περνάει ωραία και χωρίς να έχεις σχέση. Γιατί βγαίνεις κάθε μέρα, διασκεδάζεις, κάνεις παρέες, γνωρίζεις κόσμο. Τον χειμώνα όμως, είναι αλλιώς. Μένεις πολλά βράδια μέσα, χουχουλιάζεις, κρυώνεις κι ενδεχομένως να αποζητάς κάποια αγκαλιά. "Κρύο, καιρός για δύο", δεν λένε άλλωστε;

Η απάντηση της Λ. όμως ήταν ομολογουμένως αφοπλιστική... Μου είπε πως κι ο προηγούμενος χειμώνας μου ήταν σκατά, οπότε δεν θα έχω μέσα μου κάποια έντονη σύγκριση να κυριαρχεί και να μου λείπει η σχέση. Τουλάχιστον όχι αυτή που είχα... Κάποια άλλη ίσως, αλλά όχι αυτή που είχα. Μάλλον σωστά τα λέει...

Στην Αθήνα πέρασα μία γεμάτη εβδομάδα, κάθε μέρα και κάτι καινούργιο, σήμερα το βράδυ δουλεύω, θα δω κόσμο, θα περάσει η νύχτα... Θα γυρίσω σπίτι, θα ξεραθώ στον ύπνο, δεν θα σκεφτώ... Τώρα, για τα άλλα βράδια, θα δούμε. Κάτι θα βρω. Ήδη κάτι έχω ψιλοκανονίσει για την Τετάρτη, την Πέμπτη ίσως αράξω μέσα με την Λ. ... Κάπως θα περάσει κι αυτή η εβδομάδα. Και την άλλη; Θα ξαναείμαι εκεί! Στην Αθήνα μου, με την Ν. μου και τα ξενύχτια μας και τα ποτά μας και τις ατέλειωτες συζητήσεις μας και... με ό,τι άλλο καλό - πάντα καλό!!! - προκύψει. Έτσι θα μετράνε οι μέρες μου πια... Μόνο έτσι, γιατί αλλιώς δεν την παλεύω. Και το ξέρω καλά, δεν θα τα καταφέρω αλλιώς... Και θα τελειώσει ο χειμώνας και θα ξανάρθει το καλοκαίρι. 
Και σίγουρα θα χαμογελάω. Τι θα χαμογελάω; Θα γελάω, πολύ θα γελάω.
Γιατί είχα καιρό να το κάνω και μου αρέσει που το ξανακάνω εδώ και λίγους μήνες.
Πολύ μου αρέσει!