Σήμερα φόραγα ένα παντελόνι που μισούσες... Δεν ξέρω πώς μου ήρθε και το έβγαλα από την κρυψώνα του... Δεν ξέρω τι μου ήρθε και θέλησα να το φορέσω... Δεν ξέρω πώς θυμήθηκα ότι το έχω καν! Αλλά το φόρεσα. Και όλη μέρα δεν ήμον ο εαυτός μου... Σαν κάτι να με ενοχλούσε. Κοιταζόμουν όλη μέρα και δεν μου άρεσε η εικόνα μου... Μπήκα και στη διαδικασία να σκέφτομαι το τι θα ακούσω όταν με δεις... Σαν να υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να με δεις!
Θυμάμαι την τελευταία φορά που το είχα βάλει... Ήταν πέρσι το Πάσχα και είμασταν όλοι μαζεμένοι στα ...Πιθήκια και φάνηκε το τατουάζ που είχα κάνει τότε και κάποιος από την παρέα γύρισε και είπε "Όλο τέτοιες εκπλήξεις είσαι και δεν σε χωρίζει ότι κι του κάνεις!" Είχες χαμογελάσει και σε είχα χαϊδέψει τρυφερά...
Πού είσαι τώρα; Πόσο παλιά μου φαίνονται όλα αυτά... Και τι νόημα έχει να τα σκέφτομαι άραγε;;; Γιατί τιμωρώ έτσι τον εαυτό μου, όπως είπε και ο φίλος μου ο Βέλγος...
... πάω να χτυπήσω κανένα σάκο, μπας και χαλαρώσω... Μου "ήρθες" πάλι κι άντε να κοιμηθώ!
Κι όλα αυτά από ένα γαμημένο παντελόνι!!!!
No comments:
Post a Comment