Επειδή υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξανα-είμαι η δεύτερη κανενός αγαπητέ γάτε, και θέλω να την κρατήσω αυτήν την υπόσχεση! Γιατί μου αξίζει κάτι καλό και μένα, ακόμα κι αν δεν ξανα-έρθει ποτέ... Ακόμα κι αν πέρασε η σειρά μου, όπως λέω σε όποιον μου μιλάει για γάμους και αγάπες παντοτινές... Ακόμα κι έτσι, προτιμώ να είμαι μόνη μου, παρά να στηρίζω ψεύτικα όνειρα και ψεύτικες ελπίδες σε κάποιον που ποτέ δεν θα είναι ΜΟΝΟ δικός μου...
Το Σάββατο με άρπαξε στην έκθεση και θέλησε να με φιλήσει. Τον απέφευγα σε όλη την βάρδια, αλλά κάποια στιγμή βρεθήκαμε μόνοι μας στο δωματιάκι χαλάρωσης και έκλεισε την πόρτα και με βούτηξε! Πόσο εγωιστικά μπορεί να την πάρει ένας άντρας την απόρριψη... Μα πόσο εγωιστικά! Ίσως περισσότερο κι από εμάς τελικά.
Όχι καλέ μου, όχι ξανά. Το "όχι" σημαίνει όχι αυτή την φορά κι όχι καλυμμένο "ναι"...
Κι απ' την άλλη, όλοι γύρω μου συνεχώς μου γνωρίζουν φίλους και γνωστούς... Όλοι αγχώνονται για τον ποιος θα μου βρει άντρα, ποιος θα με κάνει να σε ξεχάσω... Εσένα που... με έχεις ξεγράψει όσο δεν πάει άλλο... Εσένα που δεν θα σε κάνω να γυρίσεις ποτέ γιατί "κάθε άντρας πληγώνεται μόνο μία φορά από μία γυναίκα, όχι δεύτερη. Από άλλη ναι, αλλά ποτέ από την ίδια!", όπως λέει το αντρικό ρητό...
Είδα μια ταινία με τον ψηλό μου χτες κι είχε μία φοβερή ατάκα. Πώς το είπε να δεις; Κάτι σαν "αφού κάθε σχέση καταλήγει στο ψέμα και την υποκρισία, ας ξεκινήσει/βασιστεί σε αυτό". Μεγάλη κουβέντα... Παίρνουμε σαν δεδομένο πως ο άλλος μας κοροϊδεύει και θα μας πληγώσει με την πρώτη ευκαιρία που θα βρει και κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Κι εγώ αυτό κάνω. Ok, δέχομαι να μου γνωρίζουν όλοι τους πάντες, ok ναι, να βγούμε και για ένα ποτό όλοι μαζί "για να γνωριστούμε καλύτερα", αλλά μετά τι γίνεται; Μετά γεμίζει το κεφάλι μου σκέψεις και αγωνίες και αγχώνομαι και κλείνομαι και πάλι από την αρχή. Πάλι στο μηδέν...
Τουλάχιστον έφτιαξε κάπως η διάθεσή μου και ξανάρχισα να βγαίνω, αλλά δεν θέλω κάτι από κανέναν. Βρήκα και πάλι τα φιλαράκια μου, που δεν είχαν φύγει ποτέ από δίπλα μου, και νιώθω και πάλι - κάπως - ζωντανή, αλλά μέχρι εκεί...
Μ Ε Χ Ρ Ι Ε Κ Ε Ι... περιμένοντας όσο χρειαστεί... Τι; Δεν ξέρω ακριβώς τι περιμένω... Ένα "τακ", ένα κάτι να με ξυπνήσει από τον λήθαργο που βουλιάζω, ένα χέρι να με τραβήξει έξω. Γιατί θα νοιάζεται, γιατί θα θέλει να το κάνει, γιατί θα το νιώθει... Αν... Άμα βρεθεί...
Που δεν το πιστεύω...
No comments:
Post a Comment