"Την αγαπάω", μου είπε, "καταλαβαίνεις;Είναι όλη μου η ζωή!". "Περισσότερο από όσο θές ή νομίζεις", απάντησα. Περισσότερο...
...Ήρθαν δύο παιδιά και κάθισαν στο μπαρ. Ο ένας φαινόταν από την αρχή πως δεν ήταν καλά. Δεν μιλούσαν πολύ μεταξύ τους, σχεδόν καθόλου. Ο άλλος μου μίλαγε πού και πού και ο πρώτος προσπαθούσε να χαμογελάσει... "Ο φίλος μου είναι εφοπλιστής", μου είπε ο δεύτερος, "και του βούλιαξε ένα καράβι" πρόσθεσε. "Το μεγαλύτερο", συμπλήρωσε ο πρώτος. Το μεγαλύτερο... Αυτό που μου βούλιαξε κι εμένα πριν ένα χρόνο και...
Το πρόγραμμα συνεχιζόταν, τα τραγούδια άλλαζαν, το ένα χειρότερο από το άλλο - όσον αφορά στίχο - μιας και όλα μίλαγαν για πόνο και αγάπη. Κάποια στιγμή το παλικάρι βούρκωσε. Δεν αντέχω να βλέπω έναν άντρα να κλαίει... Ποτέ δεν το άντεχα... Και σε σένα το έλεγα... τότε...
... Μου είπε για την κοπέλα που αγάπησε όσο τίποτα στον κόσμο και την έχασε, δεν μπόρεσε να την κρατήσει... "Πόσο χειρότερα θα ένιωθες αν την είχες διώξει εσύ;" τον ρώτησα κι απόμακρύνθηκα με κοκκινισμένα μάτια, γιατί δεν ήθελα να κλάψω κι εγώ... Όχι εκεί, όχι μπροστά σε όλους αυτούς, όχι στη δουλειά!
________________________________________________________________.
... "Φαίνεσαι πολύ ζωντανός άνθρωπος, πρόσχαρη, μας βοηθάς όλους και πάντα γελαστή! Και γαμώ τα παιδιά! Τυχερός ο άντρας σου!" μου είπε ο Ν. από την δουλειά, μια μέρα που κάναμε μαζί τσιγάρο στο διάλειμμά μας και ζωγραφίστηκε η απορία στο πρόσωπό του όταν του είπα πως είμαι μόνη μου εδώ και πόσους μήνες από επιλογή μου.
Κανείς δεν το πιστεύει, που λες. Εσύ άραγε τι πιστεύεις; Τι νομίζεις για μένα; Ότι - για ακόμα μία φορά - είναι όλα ψέμματα; Μήπως σκέφτεσαι "καλά να πάθει", έτσι, για το γαμώτο, για όσα σου έκανα τόσα χρόνια; Μπορεί... Το πιθανότερο είναι να μην σκέφτεσαι τίποτα! Κι αυτό είναι το χειρότερο... "Το μίσος μπορώ να το κουμαντάρω και να το αντιστρέψω. Είναι κι αυτό ένα συναίσθημα. Την αδιαφορία δεν μπορώ να την αντιμετωπίσω... Είναι το τίποτα, το κενό, ο κανένας. Δεν μπορείς να παλέψεις με ανύπαρκτο αντίπαλο, παλεύεις μόνος..." διάβασα κάποτε σε ένα βιβλίο και μου έμεινε.
_________________________________________________________________
... Τουλάχιστον κατάφερα αυτό που ήθελα : να μην σκέφτομαι! Έχω να σε σκεφτώ - βασικά να σκεφτώ το οτιδήποτε... - πολύ καιρό. Δεν έχω χρόνο, δεν προλαβαίνω! Όλη μέρα στη δουλειά, μετά σπίτι, να αλλάξω για την προπόνηση, να πάω εκεί να ξεδώσω, να γυρίσω σπίτι απίστευτα κουρασμένη και να ξεραθώ. Τα σαββατοκύριακα; Όλο και κάτι χρειάζεται στο γραφείο, οπότε πάω εκεί τα πρωινά, το βράδυ δουλεύω και γυρίζω Κυριακή μεσημέρι (...) και μετά κοιμάμαι όλη την υπόλοιπη μέρα φυσικά! Και τσουπ! ξεκινάει νέα εβδομάδα...
Μέχρι πότε θα μου πεις; Μέχρι όποτε, μέχρι όσο...αντέξω και δεν σιχαθώ τον εαυτό μου... Γιατί, όσο κι αν έχω "γεμίσει" την ζωή μου με ένα σωρό άλλα, η μοναξιά είναι πάντα εκεί. Σαν σκιά με ακολουθεί όπου κι αν πηγαίνω. Ακούω τα βήματά της να σέρνονται πίσω μου, δίπλα μου, μαζί μου και ξέρω πως πάντα είναι εκεί... Μου λείπεις ρε γαμώτο! Τι να κάνω; Δεν το ελέγχω, δεν το θέλω να συμβαίνει, απλά γίνεται! Λυπάμαι...
No comments:
Post a Comment