Μην με περιμένεις μωρό μου

«Μη με περιμένεις μωρό μου, θα αργήσω» είπε συνεχίζοντας το αστείο του, που ήταν στην πραγματικότητα ‘μεταξύ αστείου και σοβαρού’ από την αρχή. Εκείνη δεν το πήρε ποτέ στα αστεία όμως, από την αρχή την άγχωνε αυτή η στιγμή, η στιγμή που θα την καλούσε εκεί και θα έπρεπε να αρνηθεί... «Έπρεπε» ίσως ήταν λάθος λέξη, «δεν ήθελε» θα ταίριαζε περισσότερο, αλλά πώς να το πει...

Γιατί... όλα αυτά τα είχε ζήσει, ήταν η καθημερινότητά της, η ζωή της ολόκληρη και στο τέλος, αναγκάστηκε να μάθει να ζει χωρίς αυτά... Γιατί... δεν την ενδιέφερε καμία... επαρχιακή ζωή, καμία οικογενειακή φάση, καμία παρέα αραγμένη σε σπίτια... Δεν ήταν για εκείνη όλα αυτά, απήχαν τόσο πολύ από τη ζωή της, τη ζωή που ήξερε, που είχε μάθει και γούσταρε τρελά, χιλιόμετρα όμως!

Βραδιές pro των αντρών που τα γυναικόπαιδα τους χαζεύουν δεν πρόκειται ποτέ να την συγκινήσουν, απογεύματα ολόκληρα σε μία καφετέρια με τα παιδιά στα καροτσάκια κι εκείνον να μοιράζεται δεξιά κι αριστερά, την κάνουν να φρικάρει, δεν ανήκει σε αυτό τον κόσμο που θέλησε να την... καλωσορίσει και πώς να του το πει...

Κι εκεί που τον δέχτηκε επιτέλους, σταμάτησε τις μάχες μέσα της, το σκοτάδι επέστρεψε και της πάγωσε την καρδιά. Γιατί η άτιμη η καρδιά παίρνει τόσο λάθος μονοπάτια, πότε θα πάρουμε απάντηση σε αυτό; Γιατί ερωτευόμαστε αυτόν αντί για τον άλλον ή μάλλον γιατί ο τάδε μπαίνει στη ζωή μας και δεν φεύγει με τίποτα, ενώ ο δείνα μας φτύνει συνεχώς; Πόσα από αυτά είναι τυχαία και πόσα μοιραία άραγε; Ποιος να ξέρει...

«Θα αργήσω μωρό μου» θα ήθελε να μπορεί να του πει «και μάλιστα, θα αργήσω πολύ να μπω στον κόσμο σου. Εσένα γουστάρω, όχι το πακέτο σου, πειράζει; Δε με νοιάζει να γνωρίσω κανέναν εκεί, δεν θέλω να ξέρω καν πως υπάρχουν, πόσο σε πληγώνει αυτό; Εμένα να δεις πόσο με πλήγωσε τότε... παλιά... εξαιτίας εκείνου... Γιατί ναι, τα έχω ξανακάνει όλα αυτά, και καταπιέστηκα και ζούσα κάτω από την ίδια στέγη με την οικογένεια Εκείνου και τι κατάλαβα; Και την παρέα του είχα γνωρίσει, ξέρεις, και ναι, καλά περνάγαμε αλλά καταπιεζόμουνα, να ξέρεις. Και μετά το φυσούσα και δεν κρύωνε, οπότε... επιλέγω να μείνω μακριά, θέλω να απέχω, σε πειράζει;»

Και φυσικά θα τον πειράζει! Και εννοείται πως θα παρεξηγηθεί! Κι έτσι αρχίζει πάλι το παιχνίδι του ποιος θα κυριαρχήσει... Κι αυτό είναι το σημείο μηδέν που όλα ξεκινούν κι όλα τελειώνουν... Γιατί, στην τελική, εκείνη δεν ζήτησε όλο το πακέτο, δεν παρήγγειλε τίποτα από όλα αυτά. Μόνο εκείνον είχε ζητήσει, γιατί να πρέπει να παραλάβει επιπλέον... αντικείμενα; Γιατί όλα τα ωραία να πάνε πακέτο με κάτι... σκοτεινό;

Σε καμία περίπτωση δεν ήταν έτοιμη να πάει εκεί ξανά, ήταν πολύ νωρίς, δεν υπήρχε λόγος βίας. Οπότε ναι, θα αργήσει, θέλει χρόνο, το χρόνο της. Κι ίσως βρεθεί η στιγμή της ίσως και όχι όμως... Κανείς δεν ξέρει, μόνο ο χρόνος...

Κι είναι τόσο ίδιος... Τόσο μα τόσο ίδιος... Είναι σα να βγαίνει με Εκείνον ξανά από την αρχή... Θέλει κι αυτός κάποτε να επιστρέψει εκεί, είναι κι αυτός κολλημένος με την οικογένειά του...

Δεν γίνεται να το ζει ξανά όλο αυτό από την αρχή, απλά δεν γίνεται, καταλαβαίνεις; Είναι συνέχεια στο μυαλό της Εκείνος, καταλαβαίνεις; Τα ίδια θα γίνουν και θα έχει χάσει ακόμα 1-2 χρόνια από τη ζωή της για να ξαναβρεθεί μπροστά στο ίδιο δίλημμα...

Καλή χρονιά!

Γιορτές... Ντύνεσαι, στολίζεσαι, βγαίνεις απλά και μόνο επειδή είναι χρονιάρες μέρες... Μέρες γιορτινές, χαρούμενες... ή έτσι πρέπει να είναι τουλάχιστον. Κι αν δεν είναι, πρέπει να τις κάνεις. Φοράς το καλύτερό σου χαμόγελο, το πιο χαρούμενό σου φόρεμα, το κατακόκκινο κραγιόν σου και κυκλοφορείς. 

Όλες τις προηγούμενες χρονιές δούλευα, φέτος δεν ήθελα, αρνήθηκα. Από την έναρξη της σεζόν, στην κουβέντα με το αφεντικό μου, ξεκαθάρισα πως δεν ήθελα να δουλέψω εξαιτίας των γιορτών. "Δεν θέλω να δουλέψω τις γιορτές" είπα "και στο λέω από τώρα για να μην σε κρεμάσω μετά. Θέλω να είμαι με την οικογένειά μου φέτος." Κι έτσι έγινε...

Το 2013 δύο φίλοι μου έχασαν τον μπαμπάκα τους κι επηρεάστηκα πολύ μάλλον. Άρχισα να σκέφτομαι τα κλασσικά "πόσα χρόνια θα τον έχω ακόμα" και "ας γράψω αναμνήσεις για να έχω υλικό μετά" κι ήρθα. Κάνω γιορτές μαζί τους, ξυπνάω κάθε πρωί κι αρχίζουν οι ερωτήσεις τύπου "τι ώρα γύρισες χτες; πολύ κουράζεσαι!" και "τι θα φας το μεσημέρι; να σε υπολογίζουμε για φαγητό;" και ξέρεις πως δεν μπορείς να πεις "δεν ξέρω" ή "τίποτα" γιατί στενοχωριουνται και δεν θες να τους στενοχωρείς άλλο πια... Σκέφτεσαι πως όλα σου τα χρόνια τους στενοχωρείς και θες να το σταματήσεις πια, δεν μπορείς άλλο να βλέπεις την πίκρα στα μάτια τους, αλλά... τι να κάνεις στην τελική;;;
 
Εκείνοι θέλουν να "βρεις το δρόμο σου", να παντρευτείς, να φτιάξεις μια πορεία κι εσύ όλο και πιο μακριά από αυτό το πλάνο είσαι και πέρα από τις δικές τους προσδοκίες και νιώθεις συνεχώς πως τους απογοητεύεις και τρελαίνεσαι και απέχεις χιλιοστά από το να κρεμαστείς στο μπάνιο...

Κι επιμένω πως είμαι καλά! Να μην μάθει κανείς, να μην ξέρει, να μην ξεγυμνωθώ σε κανέναν... Λες κι αυτό έχει σημασία... Κι εσύ που γνώρισα τις προάλλες, δεν με πλήγωσες, να το ξέρεις, κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει πια! Ακόμα σκέφτομαι εκείνον, όλοι οι άλλοι συνεχώς συγκρίνονται μαζί του και χάνουν, Με κανέναν δε δένομαι και οι μέρες περνάνε. Μην ανησυχείς για μένα, λέω στη φίλη μου συνέχεια, αλλά ούτε εκείνη με πιστεύει πια... Εκείνη μόνο ξέρει για την τρύπα που υπάρχει στην καρδιά μου και δεν μπορεί να κλείσει όσα χρόνια κι αν περνάνε! Μόνο αυτή όμως... Κανείς άλλος!

Σαν αύριο έχασα τον παππού μου πριν 3 χρόνια κι είναι συνέχεια στο μυαλό μου, σαν να μην έχει περάσει μια μέρα από τότε... Ακόμα τον θυμάμαι ζωντανό να με χαιρετάει και να μου λέει πως δεν θα τον ξαναδώ... "Μην λες βλακείες" είχα πει "εσύ θα περιμένεις να παντρευτώ" κι όμως δεν περίμενε...

Πολύ δύσκολες οι γιορτές με τους δικούς μου, αλλά δεν τις άλλαζα με τίποτα με το να γυρίζω σε ένα άδειο σπίτι! Κουράστηκα πια, το τέλειο ΑΔΕΙΟ σπίτι δε με γεμίζει πια, η ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ελευθερία δεν μου λέει κάτι, δεν τη θέλω πια!

Καλή χρονιά να έχουμε και ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει γρήγορα! Να έχουμε κάτι να πιαστούμε πια, δεν αντέχεται άλλο η αναμονή... Ό,τι είναι να συμβεί, ας συμβεί πια!

Χρόνος...

Πόσος πια;;;

Μόνο να 'ξερες...

... και πώς πονάει ρε γαμώτο...

Πώς τα κάναμε έτσι...

Κάθησα στην άκρα της γλάστρας και περίμενα... Περίμενα να περάσει, να ΜΟΥ περάσει... Ένας πανικός ήταν πάλι, ένα άγχος, μία ανησυχία... Τι θα γίνει; Θα... ξανακουμπώσω ποτέ με κανέναν; Γνώρισα κάποιον σήμερα, με πλησίασε εκείνος δυναμικά, ήρθε, συστήθηκε, μιλήσαμε. Ανθρώπινα πράγματα, καθημερινά... Χμμ... παλιότερα ήταν "καθημερινά"... Πλέον είναι σπάνια ρε γαμώτο... Πώς τα κάναμε έτσι;;;

Χαζεύω φωτογραφίες σε σελίδες του Facebook για ανεκπλήρωτους έρωτες, αγάπες που δεν έσβησαν, χαμόγελα που πάγωσαν, πόνους και συναισθήματα που πνίγηκαν... Τόσος κόσμος πονάει, ή μάλλον, βιώνει τον πόνο και δεν μπορεί να το... επεξεργαστεί...Κατά τ' άλλα, όλοι είμαστε καλά, ποτέ δεν είμασταν καλύτερα... Πώς τα κάναμε έτσι ρε γαμώτο;;;

Όλο κανονίζω κι όλο ξε-κανονίζω τελευταία. Θέλω να τα κάνω όλα, όσο περισσότερα μπορώ anyway  , αλλά είμαι συνέχεια κουρασμένη και δεν κάνω τίποτα τελικά. Δεν έχω διάθεση νομίζω, σα να γέμισα με όλες τις μαλακίες, σα να χόρτασα πια. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με... παιδάκια ρε, καταλαβαίνεις;

Συνάντησα επιτέλους κάποιον που δεν είναι "παιδάκι" ρε συ, τον είδα, τον αναγνώρισα! Μπαίνει στο χώρο και τον καταλαμβάνει με την παρουσία του, καταλαβαίνεις; Πώς να το εξηγήσεις αυτό, μου λες; Και πώς να τον πλησιάσεις ένα τέτοιο άνθρωπο, μου λες;;; Προετοιμάζομαι καθημερινά, να έχω άψογη εμφάνιση, να είμαι "κυρία" σε όλα μου, να μάθω γρήγορα ό,τι απαιτείται, να μπορέσω να μπω στον... κλοιό... Αλλά δεν ελπίζω και πολλά... Δεν είναι πολλές οι πιθανότητές μου και το ξέρω, δυστυχώς το γνωρίζω καλά... Πώς γίναμε έτσι;;;

Shining bride

of angelic smile

you seem to float

as you come down the stairs

I lost you in the crowd

In the maze of this place

I ran through rooms

looking for you

I thought I saw your face

in a sea of smiles

You make my dream so real

I still awoke without you

I went back to sleep

to find you in my dreams

I finally

could find you there

you were still the same

sweet angel face

You didn't know what happened

Then fell into my arms.

DulceSky - I Dreamt of You

Πάντα επέστρεφε...

Πάντα εκεί... Χειμώνες πέρασαν, καλοκαίρια, εκείνος εκεί... Τον ειδοποιούσε πάντα κι ήταν πάντα έτοιμος για εκείνη, την περίμενε να... επιστρέψει... Πάντα επέστρεφε και τον έβρισκε να την περιμένει. Πόσο κρατούσε κάθε φορά; Στιγμές, μόνο στιγμές μετρούσαν, αλλά τις ΖΟΥΣΑΝ, τις ένιωθαν σε κάθε πιθαμή του κορμιού τους! "Πάντα επέστρεφε. Να συμπληρώσει τα δικά της τα ανεκπλήρωτα. Να ποτίζει την αλαζονία της με τον κορεσμό του.Κι εκείνος αγόγγυστα και υπάκουα την υποδεχότανε. Λες κι είχε άλλη επιλογή... Λες και μπορούσε να την αρνηθεί."

Μέχρι που δεν... επέστρεψε εκείνη, δεν τον έψαξε, δεν την ενδιέφερε να τον βρει, αλλά τον βρήκε. Όσο ήθελε να κρυφτεί, τόσο πάνω του έπεσε... Και τον βρήκε με άλλη... Το ήξερε, της το έλεγε συνέχεια πως έχει άλλες στα... κενά του, αλλά... είναι αλλιώς να το δει κανείς με τα ίδια του τα μάτια... Επέλεξε το ξαφνικό και της βγήκε ξινό... (;)...Την είχε προετοιμάσει, δεν μπορεί να τον κατηγορήσει, απλά δεν μπορεί! Οπότε ποιον κατηγορεί;;; Τον εαυτό της, αυτός φταίει πάντα... Πάντα όμως!!!

Φταίει που έδωσε παραπάνω σημασία... Φταίει που νόμισε πως υπήρχε κάτι... Φταίει που αγάπησε... Γιατί... τον αγάπησε ρε γαμώτο! Ενώ ήξερε πως δεν υπήρχε λόγος, μέλλον, αιτία, τον αγάπησε τελικά, δεν μπόρεσε να αντισταθεί... Κι εκείνος την αγάπησε κι ίσως να την αγαπάει για πάντα, αλλά ποιος νοιάζεται; Όταν δυο άνθρωποι δεν μπορούν να είναι μαζί, απλά δεν γίνεται!

... Κι η συνέχεια είναι τόσο αναμενόμενη... Εκείνη κλείνεται στον εαυτό της, νιώθει προδωμένη, περισσότερο από τον εαυτό της, παρά από εκείνον κι εκείνος ζει το νέο του παραμύθι... Δεν θεωρεί πως άλλαξε κάτι, νομίζει πως εκείνη θα τον ενημερώσει για την επόμενη άφιξή της κι όλα θα είναι όπως πάντα. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα δυστυχώς - ή ευτυχώς... -  δεν είναι καθόλου έτσι...

Εκείνη ξέρει πως όλα τέλειωσαν, αυτός θα το μάθει με τον καιρό. Δεν θέλει κάτι περισσότερο, δεν μπορεί να τον ξαναδεί όπως πριν... Τα μάτια της γέμισαν με την... φωτογραφία του να ακουμπάει άλλη, να τον αγκαλιάζει άλλη, πώς ξεχνιούνται αυτά;;; Από αξιοπρέπεια και μόνο δεν επικοινωνεί μαζί του, ενώ μέσα της καίγεται να τον ακούσει! Πεθαίνει να χτυπήσει το κινητό της και να είναι εκείνος...

Κι αυτό που πονάει τελικά, δεν είναι ότι ήταν πάντα έτοιμη να τον αφήσει να φύγει, αλλά το ότι εκείνος έφυγε τελικά... Μπορεί να "διώχνουμε" συνέχεια ανθρώπους από δίπλα μας, αλλά όταν τελικά ΟΝΤΩΣ φύγουν αυτοί που μας ενδιαφέρουν, ξεκινά μια άλλη ιστορία, δημιουργείται ένας άλλος πόνος, ένα νέο κενό προσπαθεί να γεμίσει μάταια συνήθως... Κι όλα τελειώνουν, απλά δεν θέλει κανείς να το βιώσει... Δεν είναι κανείς προετοιμασμένος για το τέλος ποτέ! Κι εκείνη, αν ήξερε πως θα ήταν η τελευταία τους αγκαλιά εκείνη... τότε... έξω από το μαγαζί του... ίσως τον έσφιγγε περισσότερο, ίσως του έλεγε ακόμα μία φορά ότι τον αγάπησε, ίσως... δεν έφευγε καν...

Κι ας φάω χαστούκι...

"Το ξαφνικό δεν βολεύει κανέναν μας" μου είπες και τα γκρέμισες όλα... Ό,τι κι αν πρόλαβες να χτίσεις τις προηγούμενες μέρες, του έδωσες μία και το κατέστρεψες σε μια στιγμή! Κι όσο κι αν με βολεύει - ίσως... -  να με "πετάς", δεν παύει να με πονάει κιόλας... Η όλη κατάσταση έχει τόσο μα τόσο ανάμικτα συναισθήματα ρε γαμώτο...

Δεν ήξερα τι να κάνω την... τελευταία μας στιγμή : να σε αφήσω ή να σε σφίξω πάνω μου... Πάντα το ίδιο σενάριο, η ίδια πλοκή, οι ατάκες αλλάζουν μόνο - δυστυχώς - προς το χειρότερο... Για την ευαίσθητη καρδιά μου πάντα...Πάλι ανταλλάξαμε τα "σ΄αγαπώ" μας, πάλι με κοίταζες σαν να μην υπάρχει - που δεν υπάρχει - αύριο... Αλλά αυτή την φορά ήταν όλα διαφορετικά νομίζω... Έκανες, έδινες περισσότερα, όλα ήταν καλύτερα, αλλά εσύ δεν με κυνηγούσες... Την προηγούμενη φορά, έμοιαζες κολλημένος πάνω μου, χωρίς όμως να κάνεις τόσα όσα αυτή την φορά. Δεν ξέρω, μακάρι να ήξερα ειλικρινά! Τι από όσα ζούμε έχει νόημα; Τι θα μείνει να υπάρχει στο μέλλον μας; Έχουμε μέλλον; Μήπως ήταν η τελευταία μας φορά, μήπως το τέλος μας το ζήσαμε χωρίς να το καταλάβουμε καν; Δεν επικοινώνησες αυτή την φορά, δεν με πήρες, δεν μου έστειλες, δεν νοιάστηκες... Κι όμως εκεί νοιαζόσουν τόσο μα τόσο πολύ ρε γαμώτο... Τόσο μα τόσο πολύ!!!

Αλλά δεν μπορώ να έρθω στα ξαφνικά, δεν μπορώ να σου κάνω έκπληξη, γιατί απλά δεν με περιμένεις... Δεν κάθεσαι να με περιμένεις, δεν μπορείς, είπες... Αλλά ξέρεις κάτι; Θα το κάνω κι ό,τι γίνει! Θα έρθω στα ξαφνικά την επόμενη φορά κι ίσως το χαστούκι που μου ρίξεις, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι για να ξεκολλήσω πια από όλη αυτή την κατάσταση! Ένα χαστούκι δυνατό, να μείνει το αποτύπωμά σου στο πρόσωπό μου, να δω με τα ίδια μου τα μάτια πως δεν υπάρχει τίποτα στην πραγματικότα, όλα ήταν και παραμένουν στο μυαλό μου...

Κι όμως μου λείπες ρε μάτια μου, μου λείπες από την στιγμή που ξετυλίγεις τα χέρια σου από γύρω μου, κλαίω πηγαίνοντας στο σπίτι, είμαι χάλια τις πρώτες μου στιγμές στην πρωτεύουσα... Πάντα έτσι γίνεται! Δεν αλλάζει και δεν ξέρω τι θα το κάνει να αλλάξει... Ίσως το χαστούκι βοηθήσει, ίσως τα κάνει χειρότερα... Θα φανεί...

Μπορεί όλα να είναι ψέματα. Κάθε φορά που νομίζω πως ανυπομονείς να έρθω και με ρωτάς λεπτομέρειες για την άφιξή μου, να θες απλά να... καθαρίσεις το τοπίο από τις άλλες... Μπορεί το κινητό σου να ηρεμεί όταν είμαι μαζί σου, γιατί τις έχεις κάνει πέρα κι όχι γιατί δεν υπάρχουν άλλες στη ζωή σου... Μπορεί να τα βλέπω όλα όπως θέλω κι όχι όπως είναι... Δεν με θες στα ξαφνικά, δεν θα βολέψει κανέναν μας, είπες κι αυτό κρατάω... Αυτό, και την τελευταία μας φορά... Με το αφρόλουτρο και τα κεράκια... Με σένα να μου κρατάς το πρόσωπο και να μου λες πως με αγαπάς... 

Τι να ξέρω εγώ από αγάπες...

Λάθος άνθρωπος - Φίλιππος Πλιάτσικας

Μαθαίνουμε...

Κι όλα μοιάζουν καλά, τέλεια, φανταστικά! Αυτοί που δεν σε ξέρουν, θαρρούν πως είσαι απόλυτα ευτυχισμένη, αλλά εσύ έχεις επιλέξει να μην σκέφτεσαι... για ακόμα μία φορά... Και περνάνε οι μέρες, ζεις χωρίς να ζεις, δεν σε νοιάζει, μοιράζεσαι δεξιά κι αριστερά και ο χρόνος απλά κυλάει.

Τι κι αν νόμιζες πως κάπου μέτρησες; Πάλι λάθος έκανες, δεν πειράζει, έχεις κάνει τόοοοοοσα! Τι κι αν η καρδιά πίστεψε ξανά; Δεν πειράζει, μαθημένη την έχεις... Το παίζεις χαλαρή κι αδιάφορη, ότι δεν  σε αγγίζει τίποτα, και μόλις λίγο νιώσεις συναίσθημα, παλεύεις να το διαψεύσεις. Είναι λάθος οι συνθήκες, οι καταστάσεις δεν βολεύουν, δεν γίνεται απλά, και το απορρίπτεις... πριν σε απορρίψουν, γιατί αυτό φοβάσαι, τρέμεις περισσότερο από όλα, έτσι δεν είναι;

Κι ενώ δεν ήθελες, προσπάθησες να μην πιστέψεις τίποτα, να μην κολλήσεις πάλι, απλά συνέβη και το έφαγες το παραμύθι! Που δεν ήταν καν παραμύθι! Δεν σου έταξε κανείς απολύτως τίποτα, εσύ ήθελες και το πίστεψες... Μόνη σου την πάτησες... Καλά να πάθεις!

... Τίποτα και κανείς... Δεν υπάρχει τίποτα στο προσκήνιο, κανείς δεν νοιάζεται τελικά... και αρχικά, δεν άλλαξε κάτι! Όσο μπλέκεσαι με ανθρώπους, θα δένεσαι, πάρ'το απόφαση και ή μείνε μακριά τους ή μάθε να αντέχεις τον πόνο! Τέλος!

Το χειρότερο βέβαια είναι το παιχνίδι... Να το αρνείσαι, να μην το δέχεσαι, να λες πως δεν πιστεύεις πως θα σου συμβεί κι ότι έχεις πάρει όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις και τελικά να καταλήγεις να κλαις ασταμάτητα... 

Μόνοι μας ανάβουμε τις φωτιές μας και μόνοι μας κλαίμε που καίγονται τα πόδια μας ενώ πηδάμε από πάνω τους... Κι αν κάτι πεθαίνει, πρέπει να το αφήνουμε... Δεν είναι πάντα απαραίτητη η νεκροψία, δεν χρειάζεται να ξέρουμε πάντα το "γιατί"... Ακόμα κι αν αυτό το "κάτι" αναστηθεί από τις στάχτες του, δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε το πώς και το γιατί... Απλά συμβαίνουν όλα ή... δεν συμβαίνουν! Και μαθαίνουμε να ζούμε με όλα, με το οτιδήποτε κι αν γίνει τελικά...

..."Όλα στο μυαλό είναι" είπα "Εννοείται...σε ποιανού όμως;" με ρώτησε και απάντησα "Στο δικό μου"...

"Αυτή την έχασες"

Άντρες... Τι περιμένουν από εμάς άραγε;;; Θα μάθουμε, θα καταλάβουμε ποτέ;;; Θα μας καταλάβουν εκείνοι ποτέ;;; Πού θα βρεθούμε τελικά;;;;

Βγαίνεις με κάποιον, περνάνε οι μέρες, δεν σε καλεί, έρχεται μόνο και σε βρίσκει στη δουλειά σου, σου επαναλαμβάνει πως θα σε πάρει τηλέφωνο, κάτι που δεν κάνει ποτέ, αλλά ξαναέρχεται, στο ξαναλέει, τον παίρνεις στο ψιλό, δεν μετράει καν μέσα σου το ότι το είπε, δεν σε παίρνει ποτέ - ΦΥΣΙΚΑ - δεν σε νοιάζει πλέον, δεν στενοχωριέσαι καν, τον πετάς, δεν σε άγγιξε καν...

Περνάει ο καιρός και ξαναεμφανίζεται. Εννοείται πως θυμάσαι, όλα τα θυμάσαι, αλλά δεν σε νοιάζει πια, εδώ και πολύ καιρό έχεις επιλέξει να μη σε νοιάζει και το αντιλαμβάνεται. Και αντιδρά! Κι ενώ θέλεις πραγματικά να του... ευχηθείς να πάει να γαμηθεί, κρατιέσαι γιατί εργάζεσαι και είσαι όσο τυπική απαιτείται. Και αντιδρά! Ο... κρετίνος τολμά και σε ρωτάει τρεις (3!!!!!!!!!!!!) φορές γιατί δεν του δίνεις την σημασία που πρέπει, ενώ εννοεί την σημασία που θα ήθελε... Κι ενώ ήδη νιώθεις νικήτρια, παίζεις το παιχνίδι που εκείνος ξεκίνησε χωρίς να ξέρει πως το έχει ήδη χάσει...

Ατάκα στην ατάκα περνάει η ώρα κι εκείνος αρνείται να δεχτεί πως έχει χάσει, συνεχίζει αμαχητί κι εσύ ανεβαίνεις, όλο και περισσότερο ψηλώνεις!!! Σε καλοπιάνει με κοπλιμέντα, προσπαθεί να διακρίνει κάτι στα μάτια σου, ένα βλέμμα, αυτό το βλέμμα που υπόσχεται, αλλά δεν το λαμβάνει ποτέ... Σε κερνάει σφηνάκια, προσπαθεί... Θέλει να μάθει τα νέα σου, θέλει να ασχοληθείς μαζί του, απαιτεί να του μιλήσεις, αλλά λαμβάνει μόνο μισόλογα, κοφτές απαντήσεις και φυγή... 

Σαν γκραν φινάλε, ρίχνει πάλι την ατάκα περί μην ενασχόλησης με το άτομό του, αλλά όταν απαντάς "τι άλλο να κάνω δηλαδή;" δεν έχει έτοιμη απάντηση και χάνει πόντους. Κι όταν του σπας την αμήχανη στιγμή με το "τέλειωσα; μπορώ να φύγω;" και προσπαθεί απεγνωσμένα να το γυρίσει στο πονηρό "τέλειωμα" αλλά εσύ δεν τσιμπάς και όντως φεύγεις, βγαίνει νοκ άουτ... Κι είναι ο φίλος του που του λέει "άντε πάμε, αυτή την έχασες" και το παίρνει απόφαση να φύγει! 

____________________________________________________________________

Sorry μεγάλε, τέλειωσε, έχασες, δέξου το! Περίμενες πως θα με βρεις με την ουρά στα σκέλια και σε άκουγα όλο το βράδυ να μου λες πόσο ομόρφυνα και πόσο μου πάνε τα νέα μου μαλλιά και "γιατί χορεύεις τόσο απόψε; με έχεις τρελάνει!!!!!". Sorry αγορίνα, μου τέλειωσες! Είσαι τόσο ασήμαντος όσο δεν πάει! Και σου έδωσα την ευκαιρία σου μέσα σε όοοοοοοοοοοοολο αυτό το παραλήρημά σου, πόσο γενναιόδωρη θα μπορούσα να είμαι ΠΙΑ, και την έχασες... 

Αυτό που πραγματικά είναι μαγικό, είναι πως δεν με αγγίζει τίποτα από όλα αυτά πια... Δεν με πονάει, δεν με πληγώνει κανείς. Δεν τους αφήνω, δεν προλαβαίνουν... Με ένα βράδυ, λίγα λόγια, ματιές και φιλιά όλο υποσχέσεις δεν πέφτω πια... Δεν με ρίχνει κανείς, δεν με αγγίζει καν, δεν μπορεί να με πληγώσει! 

Και ναι, θα "με χάσουν" πολλοί έτσι, αλλά θα κερδίσω εγώ! Αυτό με νοιάζει : να είμαι εγώ καλά, να μην σκορπίζω τα κομμάτια μου, να νιώθω ολόκληρη! Κι αν είναι να γίνει κάτι καλό, απλά θα έρθει. Δεν το περιμένω, αλλά το ξέρω πως θα συμβεί! 

Cause I am a good person and good things will happen to me, as I worth it!!!! 

Cause you didn't want me...

Μου κόλλησε από το πρωί που το άκουσα, τρελάθηκα, σαν να γράφτηκε για μένα και να μην το είχα ακούσει ποτέ! Έτσι δεν ήταν; Τόσα λόγια, τόσος ενθουσιασμός, γκρεμίστηκαν όλα γιατί στην τελική... δεν με ήθελε, έτσι δεν είναι;

... περνάει ο καιρός, αλλάζουν οι εποχές, τα έτη κι όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει τελικά... Μοιάζω να είμαι σε μία μόνιμη άρνηση... Ζω σε ένα δικό μου κόσμο; Ίσως, δεν ξέρω. Ώρες-ώρες σκέφτομαι πως θα με πάρει ξανά τηλέφωνο και θα θέλει να είμαστε ξανά μαζί... Πόσο χαζό μπορεί να είναι αυτό, ε; Κι όμως...

Κάθε νέα μου αποτυχία με γυρίζει εκεί. Η θεωρία λέει πως κάθε νέο που συναντάμε το συγκρίνουμε με το τελευταίο "καλό" που μας είχε τύχει, αλλά... είναι τόσο πολύς ο καιρός πια... Δεν μπορεί, δεν γίνεται ΑΚΟΜΑ να τα συγκρίνω όλα με το τότε... Δεν το δέχομαι, αρνούμαι! Νάτη κι η άρνηση τελικά...

Ο αισιόδοξος εαυτός μου επιμένει να χαμογελάει, χρησιμοποιώντας την δικαιολογία πως το σύμπαν πρέπει να λάβει θετικά vibes από τον καθένα μας για να μας τα επιστρέψει και δεν θέλω να το γρουσουζέψω μόνη μου, αλλά είναι και κάποιες στιγμές που λυγίζω ρε γαμώτο... Είναι στιγμές που θα 'θελα κι εγώ... άλλα πράγματα... Αυτό το κάτι παραπάνω ή απλά κάτι διαφορετικό πια... Τι να σου λέω τώρα; Θα έχεις βαρεθεί κι εσύ να με ακούς, αλλά νιώθω καλύτερα όταν τα γράφω, οπότε... υπομονή!!

Mesh - You didn't want me

Ποιος καταλαβαίνει;;;;

Τόσο παλιό κι όμως ηχεί ακόμα στα αυτιά μου... Μια φράση, αυτή η κουβέντα, "όλα καλά θα πάνε, δεν χωρίζουμε εμείς" αντηχεί μέχρι και σήμερα στους τοίχους... Κι όμως έφυγες τελικά, με άφησες... 

Δυο χρόνια σχεδόν πέρασαν, ε; Παντρεύτηκες, έκανες παιδί κι εγώ ακόμα... τίποτα. Εγώ παραμένω στ ο τίποτα! Έζησα πολλά, γνώρισα απίστευτα πράγματα, αλλά ακόμα τα συγκρίνω όλα με σένα, το πιστεύεις;;; Δεν άφησα ποτέ κανέναν να σε πει "μαλάκα"... Ακόμα δεν αφήνω... Δεν ήσουν, γιατί να λέμε ψέματα;;;; Έκανες το καλύτερο που μπορούσες, φάνηκες δυνατός όταν χρειάστηκε, γιατί να σε κατηγορήσει κανείς;;;

Δεν σε έχω θεοποιήσει ακριβώς, απλά αναπολώ τις στιγμές μας πολύ συχνά, το ξέρεις;;; Το φαντάζεσαι καν;;; Δεν θα το πίστευες κι αν το ζούσες, αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει! Κι απόψε μίλησα για σένα, φαντάσου! Σε ανέφερα σαν αυτόν που με πέθανε τότε, παλιά, αλλά τον ξεπέρασα... Κι αλήθεια είπα, σε ξεπέρασα! Δεν σε ξέχασα όμως ποτέ...

Αυτό είναι το πρόβλημά μου, καταλαβαίνεις;;; Ανέβασες πολύ τον πύχη και πώς να τον κατεβάσω άραγε;;; Ψάχνω σε όλους αυτό που είχαμε, καταλαβαίνεις;;; Δεν θέλω εσένα, δεν σε θέλω εδώ και πολύ καιρό, αλλά θέλω... ΑΥΤΟ! Αυτό το καθημερινό, καταλαβαίνεις;;; 

Θέλω η ζωή μου να μπει σε μια ρουτίνα ξανά, θυμάσαι; Ψάχνω ένα σημείο αναφοράς, να δίνω και να παίρνω λογαριασμό, καταλαβαίνεις;;; 

Όλα είναι τόσο ανακατεμένα, τόσο αδιάφορα, θέλω λίγη σημασία πια, καταλαβαίνεις;;;; Την αναζητώ παντού και δεν την βρίσκω πουθενά... καταλαβαίνεις;;; 

Μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις, δεν έχει νόημα να το περιγράψω σε κανέναν άλλο, ψάχνω αυτό που είχαμε! Λίγη... υγεία, εκεί που τίποτα δεν είναι υγειές, καταλαβαίνεις;;;

Ποιος μπορεί να καταλάβει;;; 

... for a reason...

Βαρύ πράγμα ο εγωισμός... Σε κρατάει πίσω, όσο κι αν θέλεις να προχωρήσεις, δεν σε αφήνει, τριγυρίζει το μυαλό σου σε εκείνα που δεν θες, κι όλο περισσότερο καταστρέφεσαι....

Απολύθηκα σήμερα... Ή, πιο σωστά, ήμουν σε αυτούς που "επιλέχθηκαν να απομακρυνθούν από την εταιρεία"... Ναι, συνέβη και σε μένα... Είμαι κι εγώ μία ακόμα απολυμένη!

Ανάμικτα συναισθήματα... Σκέψεις, φωνές μέσα στο κεφάλι μου, πολύ φασαρία... Ένας τρόμος : τι κι αν δεν βρω ποτέ ξανά δουλειά;;; Θα περάσει ο καιρός, ok, θα δυσκολευτώ, αλλά τι κι αν συνεχίσω να μην βρίσκω;;; Τι θα γίνει τότε;;;

Για κάποιο λόγο, δεν το σκέφτομαι αυτό, είμαι αισιόδοξη χωρίς συγκεκριμένο λόγο, απλά νιώθω καλά περισσότερο από ότι νιώθω χάλια. Καλό είναι αυτό, ε; Μάλλον...

Με ενοχλεί ο εγωισμός μου πολύ! Ήθελα να φύγω, το έλεγα παντού, είχα κουραστεί από όλα όσα γίνονται εκεί μέσα, αλλά είναι αλλιώς να φεύγεις κι αλλιώς να ... σε φεύγουν... Κι όσο κι αν ξέρεις πως όλοι απολύουν και απολύονται, δεν σε νοιάζει, δεν μετράει, εσύ νιώθεις πως απέτυχες κι αυτό σε τρώει...  Γιατί, σκέφτεσαι; Γιατί εμένα κι όχι κάποιον άλλον;

Θα δείξει, όλα για κάποιο λόγο γίνονται, και φέτος - ένας Θεός ξέρει γιατί - το πιστεύω περισσότερο από ποτε! Θα κερδίσει η αισιόδοξή μου πλευρά, δεν θα πέσω, δεν θα με δουν να πέφτω τέλος πάντων, κι ό,τι είναι να γίνει, δεν έχει παρά να γίνει... 

Χαμένοι στη μετάφραση

 Χριστούγεννα απόψε κι είμαι χάλια ξανά! Μόνο δυάδες ήρθαν στο μαγαζί, στις γιορτές βγαίνεις με τον άνθρωπό σου... Δεν θέλω να ξαναδουλεύω τέτοιες μέρες, φέτος είναι οι τελευταίες... Χίλιες φορές να κάθομαι μόνη στο σπίτι, παρά να τους βλέπω όλους διπλούς και να σκέφτομαι τα δικά μου... χάλια... Πνίγομαι! Όλο το βράδυ βούρκωνα και σκεφτόμουν, τίποτα άλλο! Δεν γίνεται, δεν πάει άλλο! Δεν ξέρω αν έπρεπε να πιάσω τα 30 για να πάρω αυτή την απόφαση, αλλά το υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν πρόκειται να ξαναδουλέψω τέτοιες μέρες, τέλος!

Βυθίζομαι, αφήνω να με αγκαλιάσει το νερό και χάνομαι. Δεν έχει νόημα, ό,τι γίνεται δεν έχει νόημα! Κανένα απολύτως! Πήγα πάλι την προηγούμενη εβδομάδα, βρέθηκα εκεί, αλλά αυτή την φορά, ούτε εκεί ήμουν καλά... Γιατί σκεφτόμουν συνεχώς, γαμώτο μου, συνεχώς όμως! Θέλω να επιστρέψω στην προηγούμενη φάση, μπορώ; Πριν το Σεπτέμβρη, πριν μου μιλήσει κανείς, πριν μου ξυπνήσουν μέσα μου όσα κράταγα βαθειά κοιμισμένα, μπορώ;;; Τότε που δεν επικοινωνούσαμε, δεν ήξερα τι γίνεται στη ζωή του κι ούτε εκείνος στη δική μου κι όποτε πήγαινα, ήταν θετική έκπληξη για μένα το να.. σμίξουμε... Και μετά ξανάφευγα και δεν με στενοχωρούσε τίποτα, πώς μπορεί να γίνει αυτό;;;

Δεν γίνεται ρε γαμώτο, δεν μπορώ! Σου λέω πως μου λείπεις και μου λες να μην πίνω πολύ;;; Πόσο με σκότωσες με αυτό, έχεις ιδέα;;; Η άμυνά σου είναι ή απλά τα φαντάστηκα ΠΑΛΙ όλα;;; Και γιατί πάς για ποτό και επικοινωνείς μαζί μου; Η παρέα σου - όποια κι αν είναι αυτή - δεν σε καλύπτει;; Τι θέλεις από μένα;;; "Θα σου ραγίσει την καρδιά" είπε η μαμά μου κι η φράση κάνει αντίλαλο στους τοίχους κι όσο πάει και δυναμώνει...

Χαμένοι στη μετάφραση νομίζω πως είμαστε τελικά... Δεν μιλάμε, δεν λέμε τίποτα σοβαρό, το αποφεύγουμε! "Μην με αφήνεις" μου είπες το τελευταίο βράδυ, αλλά δεν το θυμάσαι γιατί είχες πιει... Κι ότι με αγαπάς μου είπες για πρώτη φορά, αλλά δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να το πιστέψω... Η αλήθεια παραμένει πως δένομαι μαζί σου, ενώ δεν πρέπει! Δεν γίνεται, δεν κάνει κανείς μας σχέσεις από απόσταση... Γι΄αυτό απόψε το τελειώνω... Θα απομακρυνθώ, θα αλλάξω στυλ και ύφος όταν μιλάμε, θα το πάρεις το μήνυμα κι εσύ κάποια στιγμή... Δεν έχει νόημα, ποτέ δεν είχε και κακώς μπερδευτήκαμε έτσι! Κι αν κλαίω ασταμάτητα, είναι γιατί το είχα τόσο μα τόσο ανάγκη όλο αυτό το... χωρίς νόημα που τρελλάθηκα! Φούντωσε μέσα μου, έγινε τεράστιο, με κυρίευσε! Αλλά δεν είσαι εσύ το πρόβλημα, δεν φταις εσύ κάπου, η δική μου ανάγκη νόμισε πως καλύφτηκε, έστω και προσωρινά... Μην ανησυχείς, το παίρνω πάνω μου, το διορθώνω εγώ! Και δεν έγινε και τίποτα, δεν χάθηκε κανείς, όλα καλά! Πάντα καλά δεν είμαι άλλωστε εγώ;;;

Αν μπορούσες, τι να πω, αν μπορούσα, τι να πω

Σήμερα έχουμε γάμο, έχουμε χαρά!!! Παντρεύτηκε κι ο μπάτσος βρε! Ναι, ναι, το δώσαμε το παιδί κι αυτό! Πήρε τη ρωσίδα! Ξέρεις, εκείνη που την γνώρισε ενώ έβγαινε μαζί μου, που με γνώρισε ενώ έβγαινε με την τραγουδίστρια, που την γνώρισε ενώ έβγαινε... ποιος ξέρει με ποια! Ναι, αυτός που μου είπε πως δεν ήταν έτοιμος για σχέση... τότε... 6 μήνες πριν! Ναι, ναι, για τον ίδιο μιλάμε, εκείνον που ξόδεψα τόοοοοοοοοσες εργατοώρες να σκέφτομαι αν θα επικοινωνήσω μαζί, με ποιον τρόπο, τι να του πω την κάθε φορά, ώστε να μην νιώσει πίεση και αγχωθεί! Ναι, για εκείνο το μέγιστο ΜΑΛΑΚΑ μιλάω, ακριβώς!!! Ε, τον δώσαμε, πάει κι αυτός!!!

... Βρέχει ασταμάτητα νομίζω εδώ και 2 μέρες... Ο καιρός ταιριάζει πάλι με την διάθεσή μου ή εγώ την ταίριαξα στον καιρό;;; Τι έγινε ρε παιδιά;;; Πώς γίνονται να συμβαίνουν όοοοοολα αυτά μέσα στην ίδια χρονιά;;; Δεν το χωράει ο νούς, η λογική, σταματάω, αρνούμαι να τα αφομοιώσω νομίζω... Χαζεύω, δεν κοιτάζω πλέον τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, δεν με αγγίζει τίποτα, περνάνε όλα, τα παρατηρώ, αλλά δεν τα κοιτάζω πραγματικά... Σαν να... γέμισα, ένα πράγμα!

Γραπώνομαι πάνω σε κάτι τόοοοοοοοοοσο μακρινό και άπιαστο, κάτι τόσο ανώφελο και μάταιο, σαν να βρήκα σταγόνες νερού μέσα στην έρημο... Με πιάνει απελπισία, τρελαίνομαι, τα διαλύω όλα, απομακρύνομαι, με φωνάζει, "επιστρέφω". Πού; Στο τίποτα, στο μηδέν, στα κρύα χέρια, στην άδεια αγκαλιά... Σε ένα... όνειρο, ναι, αυτό είναι τελικά! Ένα όνειρο και τίποτα παραπάνω!

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Τι να πω

Ερημιά...

Είναι μέρες που είμαι καλά κι άλλες που λέω πως δεν έχω τίποτα και διαλύω τις ψευδαισθήσεις... Τίποτα δεν έχω, ας μην γελιόμαστε, καλό το παραμύθι κι ο πρίγκηπας την αγάπησε τελικά την Χιονάτη, αλλά... πρέπει να σταματήσω να με κοροϊδεύω επιτέλους!

Δεν υπάρχει τίποτα, κανείς, μόνη μου συνεχίζω να είμαι και το ξέρω καλύτερα από τον οποιοδήποτε, απλά δεν μου αρέσει να το λέω... Μόνη μου γυρίζω σπίτι και κανείς δεν πρόκειται να μπει μετά... Μόνη μου πέφτω για ύπνο κα κανείς δεν θα με ξυπνήσει... Δεν νοιάζεται κανείς τι ώρα θα σχολάσω από τις δουλειές μου, γιατί κανείς δεν με περιμένει... Ας μην γελιόμαστε, δεν υπάρχει κανείς, τίποτα δεν υφίσταται!

Ζεις ένα παραμύθι, αλλά για πόσο; Για πόσο μπορείς να πιστεύεις σε ψέμματα, σε ανακρίβειες; Για πόσο;;; Η καθημερινότητα σε χαστουκίζει για να συνέλθεις! Τίποτα και κανείς, μην γελιέσαι! Η ερημιά που βασιλεύει τόοοοοοοοοσο καιρό στη ζωή σου, αυτή συνεχίζει κι επικρατεί... Δεν άλλαξε κάτι, ιδέα σου είναι, ΞΥΠΝΑ!!!!

Διακόπτης

Αχ και να υπήρχε ένας διακόπτης, ε; Και τι δεν θα δίναμε... Είναι κάποιες στιγμές, ναι, αυτές οι γαμημένες, που απλά θες να... σβήσουν όλα, να μην σκέφτεσαι, να μην υπάρχει τίποτα, να παγώσει η σκηνή και να μπορέσεις να χαζέψεις τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Να δεις τα παγωμένα βλέματα, τα χαμόγελα, την θλίψη, όλα τα συναισθήματα που μπορεί κανείς να παλεύει να κρύβει κι όμως δεν τα καταφέρνει πάντα...

Διάβασα σήμερα το
"Όλη μέρα παλεύεις να φαίνεσαι δυνατός και χαμογελαστός,τους πείθεις, όλα καλά.
Γυρνάς σπίτι, κλείνεσαι στο δωμάτιο,
...άντε πείσε και τον εαυτό σου τώρα...."

Κρυβόμαστε, συνεχώς κρυβόμαστε και τι καταλαβαίνουμε;;; Γιατί το κάνουμε;;; Αναρωτιέμαι, αλλά τ κάνω κι εγώ... δυστυχώς... Οι άνθρωποι που κάνω παρέα, δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο μυαλό μου, τι μάχες δίνω καθημερινά, τι με τρώει, τι με σκοτώνει, τι επιθυμώ... Προτιμώ να με θεωρούν επιφανειακή γκόμενα, με μόνο πρόβλημα την τρέσα μου, παρά να γνωρίζουν πως κάθε βράδυ κλαίω... Είναι ιεροτελεστία πια για μένα... Δεν κλαίω, ουρλιάζω σπαράζοντας, λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου... Το πρωί ξυπνάω χαμογελαστή, σαν να διαγράφονται όλα με εκείνο το ξέσπασμα και δεν σκέφτομαι τίποτα μέχρι να ξαναβραδιάσει. Σαν διακόπτης... 


"Όλα είναι πιο εύκολα όταν έχεις σχέση" είπε μια φίλη τις προάλλες. Δεν το ξέρω, θαρρείς; Δεν με τρώει καθημερινά; "Μου έχει λείψει το χουχούλιασμα στο πάπλωμα" συνέχισε "μια βραδιά με dvd και κρασί"... Κάποιος να μπει σπίτι μετά από σένα, σκέφτηκα εγώ, δεν θέλω να μπαίνω και να διπλοκλειδώνω άλλο πια, θέλω να ζω με κάποιον ξανά!

Θα ξημερώσει κάποια στιγμή κι όλα θα είναι καλύτερα, το ξέρω! Θα με πείσω πως όλα είναι καλά ξανά από την αρχή! Μέχρι να ξαναβραδιάσει...

I may have been away without you, but my heart was always here...

I never knew life could be this way
Life without you
I never knew life could be this strange
Like a sky that isn't blue
I know you're still here
I know you still care
I know you follow me to places only you and I would share
You know you're my love
Know that I always cared
I may have been away without you
But my heart was always here

Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered

I'm still here

I never meant to fall this way
So much to sacrifice
I never thought life would pass away
And at such a high price
Feel we're still one
That love hasn't gone
I sense everything about you
Around me when I'm alone
Know that you'll always be
Deep in the heart of me
No matter where I am today
You'll always be a part of me

Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered

I'm still here
I'm still here
I'm still here
I'm still here

Still here - Atb feat. Tiff Lacey

Is it soooooo hard for you????

Ζεις, αναπνέεις καθημερινά, έμαθες, 0-1 είναι οι κινήσεις σου κι αυτές κάνεις καθημερινά... Σαν ρομπότ πηγαινοέρχεσαι στη δουλειά και τίποτα άλλο δεν σκέφτεσαι, μόνο να αράξεις, να ξεκουραστείς το απόγευμα, το βράδυ να πέσεις στο κρεβάτι εξαντλημένη... Κι έρχεται κάτι και σε ξυπνάει, σε χαστουκιζει και σου θυμίζει να ζεις! Και μπερδεύεσαι, αναρωτιέσαι τι γίνεται, τι είναι αυτό το καινούργιο, τι θέλει από σένα, μετά το 0-1 ποια είναι η επόμενη κίνηση;;; Δεν ξέρεις, δεν έμαθες, ή κι αν έμαθες, δεν θυμάσαι πια... Και μπερδεύεσαι...

"Δεν σε χόρτασα", είπε, "δεν πρόλαβα"... "Θα μου λείψεις" συμπλήρωσε και θέλεις να μείνεις για πάντα μέσα σ' αυτά τα 2 χέρια, να μην σε τραβήξει κανείς ποτέ... Γιατί, αυτό είναι που μετράει τελικά : 2 χέρια, να σε αγκαλιάσουν, να σε κρατήσουν, να σε κοιμήσουν, να σε περιποιηθούν... Κι ας είναι μακρυά, τα βρήκα, αλλά ΓΙΑΤΙ τα βρήκα Θεε μου, γιατί;;;

Κι όσο λέω πως δεν θα το σκεφτώ και δεν θα επηρεαστώ, τόσο ξέρω πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου... Είναι δυνατόν;;; Για μένα μιλάμε, που δεν περνάει ΟΥΤΕ μία μέρα να μην σκέφτομαι, δεν γίνεται να ζω χωρίς τα... πολυαγαπημένα μου "κουτάκια", δεν γίνεται να μην ξέρω τι γίνεται, τι έχω μαζί του! Όχι για να ξέρω αν είμαι ελεύθερη για... δράση ή όχι, αλλά για το παραμύθι μου! Χρειάζομαι μονίμως ένα παραμύθι... Κάτι να πιάνομαι, να κρατιέμαι και να με κραταέι... Κάτι να... νομίζω πως έχω για να πορεύομαι, να προχωράω, να περνάνε οι μέρες μου και να μην νιώθω άδεια... Γιατί έτσι νιώθω, κι αυτοί που με ξέρουν, το βλέπουν ρε γαμώτο! Και αντιδρούν!

Τι έκανα πάλι; Τι μπλέξιμο είναι αυτό; Πώς τα κατάφερα, μου λες;;;; "Is it so hard for you?? Cause it's so hard for me..." 


Evanescence - Erase this

Κανείς όμως...

Μόλις μπήκα σπίτι και χτύπησε ο ήχος του sms στο κινητό... "Λες;" σκέφτηκα, αλλά το απέρριψα γιατί είχαμε μιλήσει νωρίτερα κι όμως διαψεύτηκα ευτυχώς! Κάποιος με σκέφτεται κι εμένα κι ας είναι τόσα μίλια μακρυά...

Έπιασα πάλι δουλειά, ξέρεις, πάλι την χρειαζόμουν... Ναι, πάλι, και με κουράζει τόσο πολύ αυτή η ανάκριση στο σπίτι!! Ναι, δεν είμαι καλά! Ναι, δεν αλλάζει κάτι, αν με βλέπετε να βγαίνω συνέχεια! Ναι, δεν μένει κανείς! Όχι, δεν σκέφτομαι ακόμα εκείνον, αλλά κάποιον άλλον, που επίσης δεν θα σας αρέσει, αλλά τι να κάνουμε; Έτσι τα θέλει η ζωή, ή μάλλον, έτσι τα θέλει η ΔΙΚΗ μου ζωή...

Δοκιμάζω, δεν είναι πως δεν το προσπαθώ, αλήθεια! Και βγήκα κι ενθουσιάστηκα και γούσταρα και το μοιράστηκα με τους γύρω - που μάλλον αυτό θα έπρεπε να μου λέει πολλά μετά από τόσα χρόνια που ζω μαζί με τον εαυτό μου, τώρα που το σκέφτομαι... Κι αν όντως υπάρχουν σημάδια, εγώ δεν μπορώ να μην πιστεύω σε αυτά... Το πρώτο βράδυ που βγήκα με τον πρόσφατο, έσπασε το κινητό από την παρέα στο νησί, υποκινούμενα από αυτόν!!! Μηνύματα, τηλέφωνα, Facebook σχόλια, πραγματικά το κινητό είχε πάρει φωτιά! Ούτε να με παρακολουθούσε κρυφά... Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ μα ποτέ αυτό!! Τι να το κάνεις; Πάει κι αυτός, είμασταν άλλοι κόσμοι, δεν μπόρεσε να με κρατήσει... Κανείς δεν μπορεί, μάλλον θα μείνω μόνη για πάντα, πρέπει να το πάρω απόφαση πια... Μόνη, να μου λείπει κάποιος που δεν θα υπάρξουμε ΠΟΤΕ στην ίδια πόλη, μέχρι να βρει κι αυτός κάποια εκεί και να συνεχίσει την ζωή του και να τελειώσει κι αυτό...




Κ ι  ο  ά λ λ ο ς,  ε κ ε ί ν ο ς,  " γ ε ν ν ά ε ι "  α π ό  μ έ ρ α  σ ε  μ έ ρ α . . .