"Σε ψάχνει η Λ." μου είπε ο μπαμπάς και με ξύπνησε. Αμέσως με πήρε κι η αδερφή της και μου είπε το ίδιο πράγμα... Το μυαλό μου πήγε σε κείνον, ότι κάτι έπαθε, το χειρότερο ίσως και μία άρνηση μου βγήκε... Δεν ήθελα να την πάρω, δεν ήθελα να το μάθω...
Την πήρα τελικά... Ένας φίλος μας έσβησε χτες... Ένα παιδί σαν τα κρύα τα νερά, δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας, δεν θα τον ξαναδούμε ποτέ... Γιατί Θεέ είσαι τόσο άδικος; Γιατί;;; 25 χρόνια δεν είναι αρκετά Θεέ, είναι πολύ λίγα...
Και σταματάει ο χρόνος ξαφνικά... Όσα σκεφτόμουν χτες και προχτές και τον προηγούμενο μήνα, απλά... παύουν να υφίστανται! Δεν έχουν σημασία, νόημα, ουσία... "Ο Αντρέας...", μου είπε κλαίγοντας. "Τι;;" την ρώτησα και δεν μπορούσε να το πει... "Είναι στο νοσοκομείο;", τόλμησα μία ερώτηση ελπίζοντας για μία θετική απάντηση, αλλά πήρα την άρνηση...
Φοβόμαστε να πούμε την λέξη! Κανείς μας δεν είναι έτοιμος, κανείς δεν θα είναι ποτέ έτοιμος και ξορκίζουμε θαρρείς το κακό, μη ονομάζοντάς το! Αλλά το γεγονός παραμένει... "Ένα χρόνο ήταν εκεί και δεν πήγα ούτε μία φορά" κατηγορούσε τον εαυτό της η Λ... Πόσα δεν κάνουμε γιατί θεωρούμε πως ο άλλος θα είναι εκεί αύριο και μεθαύριο και για πάντα! Για όσο θα είμαστε κι εμείς...
No comments:
Post a Comment