Φόβοι

Κάθε μέρα που περνάει με βρίσκει όλο και πιο κοντά σου... Με τρομάζει αυτό... "Σε φοβάμαι" σου ομολόγησα χτες και μου είπες πως το ξέρεις, ότι το βλέπεις, ότι την μία είμαι απίστευτα τρυφερή και πάω να σε πλησιάσω κάπως περισσότερο και την άλλη τραβιέμαι πίσω, όσο πιο πίσω γίνεται... "Δώσε μου ένα λόγο να μην σε φοβάμαι" σου είπα... "Γιατί σε θέλω πολύ και όχι μόνο για ένα βράδυ, ούτε μόνο για τώρα" απάντησες...

Πώς γίνεται και θέλει κάποιος να δώσει τόσα σε κάποιον που γνωρίζει ελάχιστα;; Και πώς ξέρεις ότι εγώ είμαι αυτή, η μία, το τέλος σου;; Και δυσκολεύομαι τόσο να σε ακολουθήσω στο παραμύθι που πλάθεις για εμάς... Μα τόσο πολύ! Συνέχεια σκέφτομαι πως πρέπει να κρατάω τα...μπόσικα και να παραμένω ρεαλίστρια γιατί τρέμω για το μετά... Για τα κομμάτια που θα πάρεις μαζί σου και τι θα μου μείνει εμένα... Κι ότι ΠΑΛΙ θα ψάχνω να τα βρω σκορπισμένα παντού... 

"Τους φόβους μας ή τους αντιμετωπίζουμε ή μαθαίνουμε να ζούμε με αυτούς" μου είπες χτες... Χμμ...Ναι! Τι θα ισχύσει όμως τελικά;