Σε όλο το δρόμο αυτό σκεφτόμουν... Μόνο αυτό... Να την κάψω επιτέλους! Και γύρισα σπίτι μου, έκατσα στο μπαλκόνι και την έστησα απέναντί μου... Και με κοίταζε... Και την κοίταζα... ΤΟΝ κοίταζα και βούρκωνα... Επί 20 λεπτά, 30 ίσως, δεν ξέρω... Κοιταζόμασταν και έκλαιγα...
Και κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά, πήρα τον αναπτήρα και την άναψα... Πήρε γρήγορα και οι φλόγες έτρωγαν το πλαστικό σαν αρπακτικό που καταβροχθίζει την λεία του. Την πέταξα στο τασάκι και άρχισα να κλαίω περισσότερο... Δυνάμωναν οι φλόγες κι εγώ πόναγα, σαν να καιγόμουν εγώ... Κι εγώ καιγόμουν μαζί του, οπότε ίσως και να το ένιωθα... Την έκαψα λολάκι μου, δεν θα είναι πια μέσα στο πορτοφόλι μου να με "φυλάει" και να με κοιτάει αραιά και πού, όποτε εμφανιζόταν... Την έκαψα και μαζί της έκαψα κι αυτόν... Αλλά έκλαψα κιόλας, ακόμα κλαίω...
Έκλαψα γιατί - έστω και στιγμιαία - τα σκέφτηκα όλα... Σαν ταινία, σαν φιλμ, πέρασαν όλα μπροστά από τα μάτια μου... Έκλεισε ο κύκλος αυτός και δεν μένει τίποτα ζωντανό να τον θυμίζει... Έκλεισε για πάντα πια... Ερωτεύτηκα ξανά, οπότε... απλά πάει, έφυγε, χάθηκε... Κι όμως ακόμα κλαίω...
Για όσα ζήσαμε, για όσα πιστέψαμε, για όσα ονειρευτήκαμε και για το τίποτα που δεν πήγε όπως το λέγαμε... Για το πόσο άσχημα κατέληξαν όλα και για το πόσο μόνη ένιωσα... Για το πόσο λίγος φάνηκε τελικά και για τα χρόνια που σπατάλησα δίπλα του νομίζοντας ότι είναι, όχι μόνο πολύς, αλλά τα πάντα για μένα! Τα πάντα... Και δεν ήταν τίποτα τελικά... Με την πρώτη, μπόρεσε να είναι με άλλη, να κοιμάται μαζί της, να ΖΕΙ μαζί της και να κάνει όλα όσα κάναμε μαζί! Ενώ εγώ...
Εγώ έχω τον απίστευτο δίπλα μου και φοβάμαι και την σκιά μου! Αυτό κάνω εγώ! Τρέμω, φοβάμαι τα πάντα. Φοβάμαι που με αγγίζει και ανατριχιάζω... Φοβάμαι το ότι μπορώ να τον κοιτάω για ώρες χωρίς να λέμε τίποτα απολύτως... Τον σκέφτομαι συνέχεια και τρέμω που μου συμβαίνει αυτό! Γιατί...ήμουν εκεί, τα έκανα αυτά και πληγώθηκα όσο δεν γίνεται... "Is this love, that I' m feeling? Is this love or am I dreaming? Is this the love that I've been searching for???"
Θέλω να έρθει εδώ απόψε και δεν μπορώ να του το γράψω σε ένα γαμημένο μήνυμα! What's wrong with me??? Φοβάμαι να δείξω, να δώσω πολλά, όσα θέλει, τα πάντα! Και με ρώτησε αν τον σκέφτομαι και του είπα "συνέχεια" και δεν το πίστεψε. Ε, πώς να το πιστέψει όταν δεν το λέω με το σωστό ύφος; Όταν ισχύει μεν, αλλά το λέω αδιάφορα, για να μην το πιστέψει, να μην το "δέσει", να μην βρεθεί από πάνω... Λες κι αυτό έχει σημασία...
Γιατί δεν με αφήνω ελεύθερη επιτέλους;;; Γιατί;;; Και πότε θα γίνει αυτό;;;; Θέλω να του δείξω όλα όσα μου βγάζει κι όμως δεν το κάνω... Τρέμω! Και περισσότερο από όλα τρέμω πως θα κουραστεί με αυτή την συμπεριφορά μου και θα φύγει, θα χαθεί... Και θα μείνω μόνη ξανά να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο...
No comments:
Post a Comment