Σε θέλω εδώ!!!

Κι ενώ χτες τρελλάθηκα από την ανησυχία, σε έχασα, δεν σε έβρισκα, θεώρησα πως δεν υπάρχεις πια στη ζωή μου και πανικοβλήθηκα, μόλις τώρα έφυγες και με άφησες απόλυτα χαλαρωμένη να σε σκέφτομαι...

Γιατί όλο αυτό; Γιατί σε θέλω εδώ, δίπλα μου, για ... όσο! Τα μάγια που μου έκανες δεν λύνονται μάλλον, το ξόρκι δεν το ξέρω και παραμένω να σε κοιτάζω και να μην σε χορταίνω! Όταν μου χαμογελάς, λάμπει όλο μου το σύμπαν! 

"Από πού μου ήρθες και γιατί", σε ρωτάω συνέχεια κι εσύ χαμογελας... Το τρίτο ερώτημα που μόνο μία φορά σε ρώτησα, είναι το "για πόσο"... "Για όσο θέλεις", μου απάντησες... 

Τι μου συμβαίνει και με το που φεύγεις, περιμένω πώς και πώς να σε ξαναδώ;;; Πού ήταν όλα αυτά κρυμμένα ένα χρόνο τώρα;;; Πόσο βαθειά έσκαψες για να τα εμφανίσεις, τη στιγμή που κι εγώ αγνοούσα την ύπαρξή τους;;; Και πώς το κατάφερες να σε αφήσω ΕΓΩ να μπεις μέσα και να δεις πόσο σκάψιμο θέλει;;; 

Και μου το έλεγαν όλες... Πως θα έρθει η στιγμή, πως θα έρθει αυτός, ο ένας, που θα με κάνει να τα παραμερίσω όλα, να ξεπεράσω τους φόβους και τους ενδοιασμούς μου και να κάνω αυτό το πολυαναμενόμενο βήμα επιτέλους... Κι έτσι έγινε... Μόνο μην φύγεις σε παρακαλώ, όχι ακόμα... Σε θέλω εδώ...