Και τον χαιρετήσαμε τον φίλο μας και συνεχίζουμε τις ζωές μας... Μπορεί να μην τον ήξερα καλά, αλλά η θλίψη κι η στενοχώρια δεν έλειψαν στιγμή από δίπλα μου... Έβλεπα και την κολλητή να είναι χάλια κανονικά και στενοχωριόμουν περισσότερο...
Σκέφτηκα την μαμά μου, τον μπαμπά μου... Πόσο ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ θα ήταν ο πόνος του αν... Αν... Δεν τολμώ καν να το πω και σε μένα την ίδια... Μετά το τελευταίο αντίο στον Αντρέα, πήρα την μαμά μου. Με άκουσε να κλαίω στο τηλέφωνο και ανησύχησε... Της ομολόγησα πως αν ποτέ της το κάνω αυτό, προφανώς θα είναι άθελά μου και της ζήτησα συγνώμη προκαταβολικά... Επηρεάστηκα μάλλον από όλο το σκηνικό...
Σήμερα η κολλητή μου γνώρισε τον σκορπιό μου... Από τα πρώτα που είπαμε ήταν η ενημέρωσή της πως θα του δώσω τον αριθμό της για να την πάρει, αν ποτέ πάθω κάτι κι αυτή με την σειρά της να κάνει την δύσκολη δουλειά και να πάρει τον μπαμπά μου... "Θέλω τον μπαμπά μου δίπλα μου τότε" της εξήγησα... "Είσαι κολλημένη με τον μπαμπά σου;" με ρώτησε όταν βρεθήκαμε μόνοι μας και του απάντησα πως είναι ο μόνος που θα κάνει, όχι ό,τι μπορεί, αλλά ό,τι ΓΙΝΕΤΑΙ για να με σώσει ανά πάσα στιγμή!
Όπως τότε, στον Σεπτέμβρη... Όταν ξεπεράσαμε το... "επικίνδυνο" σημείο και είδαμε πως δεν κινδυνεύει η ζωή μου, αλλά εγώ συνέχιζα να κλαίω, αφενός από το σοκ κι αφετέρου για το πώς θα είμαι μετά, αν θα βλέπομαι, τι σημάδια θα έχω, χωρίς να έχω πει τίποτα, με κράταγε αγκαλιά και μου έλεγε πως θα τα φτιάξουμε όλα, πως θα κάνουμε όσες πλαστικές χρειαστεί "για να ξαναβλέπει το τέλειο προσωπάκι που βλέπει τόσα χρόνια"...
Αύριο ξαναπάω στην δουλειά, αλλά δεν νιώθω πως το καλοκαίρι τελείωσε! Οι διακοπές, τα μπάνια δεν τέλειωσαν! Εκκρεμεί το αν θα πάμε Πάρο το ΣΚ και εκκρεμεί και η Ρόδος το Σεπτέμβρη. Αν και με έχει πιάσει κάτι και θέλω να σταματήσει να κάνει ζέστη και να αρχίσει η βροχή... Θέλω να βρέξει, να κάνει κρύο κι εγώ να μην θέλω να σηκώσω το πάπλωμα από πάνω μου... Κι αν είμαι και με τον σκορπιό κάτω από το πάπλωμα... ακόμα καλύτερα!
Παρεπιπτόντως, σκορπιέ μου πήρες την έγκριση της κολλητής! Και για σένα μπορεί να μην σημαίνει και πολλά αυτό, αλλά για μένα, ναι! Πώς και πώς περίμενα να μου πει την γνώμη της! Ειδικά αυτή που... όσο να 'ναι, κάναμε άλλα όνειρα και της κόστισαν όσα έγιναν πέρσι... Πόνεσε μαζί μου και μαζί του... Πόνεσε για δύο, όσο να το κάνεις... Κι ας μην μου το παραδεχτεί ποτέ, το ξέρω εγώ... Και περίμενε πώς και πώς την στιγμή που θα ξανάνιωθα κάτι για κάποιον... Για να βεβαιωθεί πως, μετά από εκείνον, ξαναζώ κι εγώ...
Κι αύριο μετά την δουλειά θα πάω να πάρω καινούργιο κρεβάτι... Θέλω να τα αλλάξω όλα αν γίνεται... Να μην υπάρχει τίποτα που να τον θυμίζει, τίποτα από το οποίο να έχω αναμνήσεις... Γιατί πονάνε οι ρημάδες! Πολύ πονάνε... Και οι συγκρίσεις μέσα μου πέφτουν σύννεφο! Και να σου κλαίω χωρίς λόγο... Απλά αρνείται το μυαλό και το σώμα - ίσως - να τον διώξει από μέσα μου... Αντιστέκεται... Και βρίσκω κάτι χαραγματιές στον γυάλινο αυτόν τοίχο και διεισδύω... Και κάτι γίνεται τελικά... Αργά και με μικρά βήματα, αλλά να που κάτι γίνεται τελικά! Θα τον διαγράψω άραγε ποτέ;;; Γίνεται; Γίνεται να μπει κάποιος πάνω από αυτόν, όποιος κι αν είναι αυτός;;;
Εδώ και κάποιες μέρες θέλω να τον πάρω τηλέφωνο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το σκέφτομαι. Έπειτα το διώχνω από την σκέψη μου και λέω πως θα τον πάρω όταν ανέβω στο νησί... Νιώθω απεγνωσμένα την επιθυμία να αποδείξω στον εαυτό μου πως τον ξεπέρασα, ότι μπορώ να τον δω στον δρόμο τυχαία και να του μιλήσω και να είναι για μένα ΑΠΛΑ κάποιος που αγάπησα βαθεία και θα αγαπάω για πάντα - ενδεχομένως - αλλά μόνο αυτό!
"Τώρα έχω ένα σπίτι που ποτέ δεν έχεις δει, τώρα έχω ένα αμάξι που ποτέ δεν έχεις μπει, και μια λύπη που δεν έχεις φανταστεί, γιατί όλα προχωρούν χωρίς εσένα κι αυτό τώρα λέγεται ζωή..." Έτσι είναι καρδιά μου... Αγάπη μου μεγάλη... Όλα προχωρούν ΧΩΡΙΣ εσένα, όσο περίεργα κι αν μου σκάει αυτό... Όσο κι αν με θλίβει αυτό, χωρίς καν να ξέρω το γιατί...
No comments:
Post a Comment