2.134 Far away...

Η μετάβαση στο 26ο έτος μου δεν ήταν τόσο εύκολη τελικά... Κάπου σκόνταψα ανεβαίνοντας το επόμενο σκαλί και έπεσα 2-3 χαμηλότερα... Πήγα πάλι πίσω και έμεινα εκεί!

Μόλις έσβησα τα κεράκια μου κι αφού έφυγε κι ο σκορπιός για να με αφήσει να διασκεδάσω με τους φίλους μου, απλά... έφυγα κι εγώ! Άρχισε να μου λείπει! Δεν σταμάτησα τις συγκρίσεις ούτε για ένα λεπτό και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω... Βρέθηκα εκεί, σε εκείνον και όλα όσα φοβόμουν - κι ακόμα φοβάμαι - τον τελευταίο καιρό, πήραν πραγματικές διαστάσεις! Σαν κάτι να μην με αφήνει να προχωρήσω... Μία φωνή μέσα μου επαναλαμβάνει πως δεν είμαι έτοιμη, κι αν στην αρχή ψιθύριζε, τώρα ουρλιάζει μέσα στα αυτιά μου! Δεν είμαι έτοιμη... Και κακώς δεν το παραδέχτηκα νωρίτερα, από την αρχή έστω.

...Επί 3 ολόκληρες ώρες καθόμουν σε ένα παγκάκι έξω από το μαγαζί κι έκλαιγα ασταμάτητα! Όποιος κι αν ερχόταν δεν μπορούσε να με συνεφέρει και τον έδιωχνα... Ήθελα να είμαι μόνη μου, όπως είμαι πάντα τέτοιες στιγμές που νιώθω τόσο αβοήθητα γιατί πραγματικά κ α ν ε ί ς δεν μπορεί να με βοηθήσει... ΚΑΝΕΙΣ!

Και ξαφνικά τίποτα δεν έχει σημασία πια... Ότι κι αν μου βγάζει ο σκορπιός, δεν μπορεί να συγκριθεί με όσα ένιωθα - κι ας το νόμιζα, ας μην ίσχυε, δεν ξέρω, δεν θα μάθω ποτέ μάλλον - και όλο αυτό με κάνει να απομακρύνομαι... Κι όσο με ρωτάει να του πω τι έχω, τόσο πιο πολύ κουμπώνομαι εγώ! Κι είναι φαύλος κύκλος και δεν τελειώνει ποτέ αυτό το κυνηγητό μέχρι που εξαντλούμαι και κοιμάμαι με τα μάτια πρησμένα!

Νιώθω πάλι όπως πριν 4 μήνες, πως θέλω να φύγω μακρυά... Όσο πιο μακρυά γίνεται, λες κι αυτό θα με βοηθήσει να ξεχάσω... Η αλλαγή παραστάσεων, οι καινούργιες γνωριμίες, το νέο περιβάλλον... Όλα να είναι καινούργια! Για να αντιμετωπίσω τα παλιά...


Αν ακόμα μπαίνεις και βλέπεις, σε αγαπάω ακόμα - που είναι λογικό - και αν σου ξαναστείλω - κι ας μην απαντήσεις πάλι - θα είναι γιατί μου λείπεις πολύ...Να είσαι καλά...