"Δεν είναι για μένα όλα αυτά!" φώναξα μέσα σε κλάμματα... "Τα έκανα ΜΙΑ φορά αυτά τα όνειρα και καταστράφηκαν όλα, φοβάμαι να τα ξανακάνω!" κι άρχισα να τρέχω μακρυά του. Και με κυνήγησε, με έπιασε και με σήκωσε ψηλά. Και δεν με άφηνε να φύγω και να μείνω μόνη μου και να κλάψω μέχρι το πρωί...
Πήγαμε επίσκεψη σε ένα φιλικό του ζευγάρι, που έχουν κι ένα μωράκι μερικών μηνών κι όπως τους έβλεπα έτσι αγαπημένους, σκέφτηκα πώς - ενδεχομένως - να ήμουν κι εγώ, αν δεν είχα φύγει πέρσι ή όλα όσα λέγαμε με τον Β., όλα μου τα όνειρα... "Φαντάσου ένα μωράκι να τρέχει εδώ μέσα" του έλεγα συνεχώς... Και τώρα; Αρνούμαι και να πάρω ένα μωρό αγκαλιά...
Δεν είχα καταλάβει πόσο μου έχει στοιχίσει τελικά όλη η ιστορία της διακοπής του μακροχρόνιου δεσμού μου, μέχρι τώρα. Τώρα που κάποιος κάνει όνειρα ΜΑΖΙ ΜΟΥ και μου τα λέει και δεν με αφήνω να ονειρευτώ μαζί του... Τον κόβω όποτε λέει κάτι, αλλάζω θέμα ή τον φιλάω. Λες κι αν απομακρυνθώ από το θέμα αυτό, θα είναι σαν να μην το ανέφερε ποτέ... Και μιλάω για τα σχέδια μου, για ταξίδια που θέλω να κάνω, και τον πειράζει που δεν είναι μέσα σε αυτά...
Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα γίνει τελικά... Ενώ μοιάζουν όλα τόσο ωραία, είμαι συνεχώς με το ένα πόδι έξω από την πόρτα... Δεν το αντέχω, είναι πολλά μαζεμένα για να τα αντέξω, για να τα δεχτώ... Μαζεύτηκαν πολλά, πάρα πολλά...Και πάνω από όλα, δεν μπορώ να ονειρευτώ πιά! Γιατί φοβάμαι πως πάλι δεν θα γίνει τίποτα και θα μείνω εγώ να μαζεύω τα κομμάτια μου... Πάλι...
No comments:
Post a Comment