Στη φίλη κολλητή (3)...

Λολάκι μου... σήμερα σε σκέφτηκα πολύ... Ήθελα να ήσουν εδώ... Να με στηρίξεις, να με συνεφέρεις, να με χαστουκίσεις εν ανάγκη!

Πήγαμε για ποτό κι ήταν "κάπως"... Και με τα πολλά, τον έκανα να μου μιλήσει... Τον ενοχλεί-πειράζει που όσα νιώθει για μένα και τα εκφράζει, με τρομάζουν και με αγχώνουν και σκέφτεται πως αυτός μου δημιουργεί το πρόβλημα... Που εμείς οι 2 ξέρουμε πολύ καλά από πού πηγάζει το πρόβλημα!... "Εγώ θέλω να νιώθεις καλά", μου είπε, "άμα είναι να σου δημιουργώ τόσο πρόβλημα, ίσως να το βάλω στα πόδια"... Και δάκρυσα λολάκι μου, το πιστεύεις; Έκλαψα μπροστά του! Και δεν με ένοιαζε ούτε το μακιγιάζ ούτε τίποτα! Μόνο να μην φύγει μωρό μου, να μην με αφήσει...

Και του το είπα. Πως είμαι κάπως σκατά μέσα μου αλλά δεν θέλω να φύγει! Πως θέλω να περιμένει... "Δεν θέλω να περιμένω", μου είπε, " δεν θέλω να είμαι η αναμονή δίπλα σου, τόσοι περιμένουν ένα σου νεύμα, ένα σου χαμόγελο, κάτι για να πάρουν θάρρος. Εγώ θέλω να είμαι ΔΙΠΛΑ σου, ΜΑΖΙ ΣΟΥ" ... Κι έχει δίκιο φίλη μου κολλητή! Έχει δίκιο! Μα τόσο δίκιο...

Σκέφτομαι πως τον αγαπάω και μου ξενίζει να του το ομολογήσω, το πιστεύεις;;; Σαν να είναι ξένος, σαν αυτό να το έχω πει μόνο σε κάποιον οικείο και να μην μπορώ να το πω σε άλλον, σαν να είναι προδοσία... 

Μόνο σε σένα μπορώ να μιλάω ελεύθερα και ξέρω πως με καταλαβαίνεις. Μακάρι να ήσουν εδώ, να με αγκάλιαζες και να μου έλεγες όσα ξέρεις να λες και να με ηρεμείς! 

Δεν θέλω να τον χάσω λολάκι μου! Μπορεί να είναι λίγος ο καιρός, αλλά... νιώθω πολλά! Πάρα πολλά! Όσα δεν ένιωσα ένα χρόνο, τα νιώθω μαζεμένα και φοβάμαι! Πέρα από τα δικά μου, φοβάμαι μήπως επαληθευτώ και όντως θελήσει να φύγει! Και τι θα κάνω τότε μωρό μου; Θα σκορπιστώ για ακόμα μία φορά στους 5 δρόμους και δεν θα μπορείς να με μαζέψεις! Ούτε εσύ ούτε κανείς... Μια ανύπαρκτη καρδιά θα κυκλοφορεί ανάμεσά σας, θα μαθαίνεις τα νέα μου, αλλά δεν θα είμαι εγώ... Θα είναι κάποια άλλη... Εγώ θα είμαι νεκρή! Για δεύτερη φορά...