Κι όπως απρόσμενα ήρθα, έτσι φεύγω. Κάθησα στο κατάστρωμα μέχρι να τελειώσουν τα φώτα του δρόμου του αεροδρομίου κι έκλαψα. Αναβόσβηναν τα φώτα των αυτοκινήτων και θυμήθηκα πώς με χαιρέταγες τότε... που έφευγα από το νησί, πετώντας μου τα φώτα του αυτοκινήτου ή της μηχανής... Πόσο παλιά μου φαίνονται όλα αυτά... Μα πόσο παλιά...
... Και ήρθα στο γραφείο σου και μιλάγαμε επί 2 ώρες και θα μιλάγαμε κι άλλες τόσες κι ακόμα τόσες αν έμενα κι άλλο, αλλά δεν το άντεχα μετά από κάποιο σημείο κι έφυγα. Δεν άντεχα να υποκρίνομαι πως όλα είναι μια χαρά κι ότι απλά ήθελα να πούμε τα νέα μας! Ήθελα τόσο πολύ να σου ομολογήσω πόσο έχω μετανιώσει για όλα και πόσα θα έδινα για να γύριζα τον χρόνο πίσω...
Και με ρώτησες τι κάνω στην Αθήνα, πώς τα περνάω και σου είπα πως προσπαθώ να σε ξεχάσω. "Αυτό το έχεις κάνει ήδη", μου είπες και σου απάντησα ότι αυτό νόμιζα κι εγώ, αλλά έκανα λάθος. Δεν με πίστεψες, αλλά δεν πειράζει. Ίσως να είναι η άμυνά σου, ίσως να μην θες να με πιστέψεις για να μην ξαναπληγωθείς. Δεν με πειράζει αυτό. Ήθελα να σε δω, να σου μιλήσω, να σε δω να μου χαμογελάς και αυτό έκανα. Δεν έχασα κάτι, ούτε κέρδισα. Όταν πρόκειται για συναισθήματα κι ανθρώπινες ζωές, δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος... Κι ίσως - αν μπόρεσες να διακρίνεις τον πόνο που νιώθω - να ένιωσες πιο δυνατός, να βρέθηκες "από πάνω" και να σε έφτιαξε αυτό, μιας και τα έχεις αφήσει όλα πίσω σου, αλλά ούτε κι αυτό δεν με απασχολεί...
... Και πήγα στο μαγαζάκι μου μετά κι έκλαψα. Και με βλέπανε και δεν μου καιγόταν καρφί! Ήταν 12:30, έπινα τζιν κι έκλαιγα... Και τελικά πήρα το ποτό μου και πήγα και άραξα στο άγαλμα. Κι όπως χτύπαγαν τα κύματα στο μάρμαρο και βρεχόμουν, τα έφερα όλα στο μυαλό μου και θέλησα να φωνάξω ένα "γιατί"! Γιατί σε άφησα να με αφήσεις; Γιατί τα έκανα όλα τόσο σκατά για ακόμα μία φορά; Γιατί δεν σε αφήνω να φύγεις από μέσα μου; Γιατί σε αγαπάω ακόμα;
...Καμία απάντηση...
... Και μετά με πήρε η Λ. γιατί κάτι ήθελε να πάρω γι΄αυτήν και με επανέφερε στην πραγματικότητα. Και πήγα και την βρήκα και προσπάθησε να διαβάσει τα μάτια μου, αλλά της κρύφτηκα. "Πώς νιώθεις;" με ρώτησε και της απάντησα πως ήθελα να σε δω, να σου δώσω το γράμμα μου κι αυτό έκανα. Δεν με έκανες να το μετανιώσω και νιώθω κάπως ξαλαφρωμένη, κάπως ήρεμη, πως τώρα ξέρεις... '΄Δεν αμφέβαλλα για το ότι θα δεχόταν να σε δει", μου είπε, "αλλά για το αν θα σε πιστέψει"... Και ειλικρινά δεν ξέρω αν πίστεψες τίποτα... Τα μάτια μου πάντα ήταν βιβλίο ανοιχτό, αλλά δεν ξέρω αν θυμάσαι να τα διαβάζεις... Αν σε νοιάζει πια...
... Κι αύριο επιστρέφω στην ζωή μου, στην πραγματικότητά μου κι έχω να ξεφορτωθώ αυτόν που νομίζει ότι τα έχουμε κι ότι κάτι σημαίνει για μένα... Όπως κάνω με όλους... Και μάλλον θα κλειστώ πάλι σε μένα... Και δεν θα θέλω να γνωρίζω κόσμο γιατί άδικος κόπος είναι πάντα! Περιστασιακοί ενθουσιασμοί είναι όλα και τίποτα παραπάνω!
Μου λείπεις πάλι, ακόμα περισσότερο, αλλά πρέπει να ζήσω μ' αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μου μάλλον... Γιατί ποτέ δεν θα σε αφήσω να φύγεις από μέσα μου και πάντα θα σε συγκρίνω με όποιον γνωρίζω και πάντα θα κερδίζεις τις συγκρίσεις...
Πάω στην καμπίνα να κοιμηθώ. Όνειρα γλυκά!
No comments:
Post a Comment