07:00 : Με ξύπνησε ο μπαμπάς, μιας και - για ακόμα μία φορά - δεν άκουσα το αναθεματισμένο Prada να προσπαθεί να με ξυπνήσει στις 6:00, όπως έπρεπε...
08:00 : Φοράω - επιτέλους!!! - τις αγαπημένες μου μωβ μπότες για πρώτη φορά φέτος τον χειμώνα (ok, φθινόπωρο έχουμε ακόμα, αλλά βιάζομαι...) και κλειδώνω την πόρτα, σκεπτόμενη τι κίνηση θα βρω πάλι, αφού φεύγω τόσο αργά για την εταιρεία...
08:10 : Η Ποσειδώνος πηγμένη όσο δεν πάει άλλο, με κάνει να αναρωτιέμαι τι να συμβαίνει άραγε στην Εθνική... Προσπαθώ απεγνωσμένα να αλλάξω λωρίδα, μιας κι αν συνεχίσω στην ίδια, με βλέπω να καταλήγω Πειραιά, και δεν το θέλουμε αυτό!!!
08:15 : Ακόμα δεν έχει βρεθεί ένας χριστιανός να με αφήσει να εισχωρήσω στην πολυπόθητη λωρίδα που θα με βάλει στην Εθνική και αρχίζω τα γαμοσταυρίδια...
08:17 : Το μάτι μου κολλημένο στο δεξί καθρέφτη, μήπως και... Και να! επιτέλους κάποιος είπε να κάνει την... θυσία, να μου επιτρέψει να μπω στην 3η λωρίδα κυκλοφορίας... Χωρίς δεύτερη σκέψη, στρίβω το τιμόνο δεξιά και πάω να μπω...
08:20 : ...χωρίς να δω ότι ο μπροστινός μου δεν είχε μετακινηθεί καθόλου! Μπαμ! Δεν υπήρχε χώρος για να στρίψω δεξιά κι έπεσα με την φόρα της εκκίνησης που είχα πάνω σε ένα Corolla! Το οποίο με την σειρά του έπεσε πάνω στον δικό του μπροστινό... Γάματα!
08:22 : Ενώ τρέμουν τα πόδια μου, βγαίνω από το αμάξι, τρέμοντας μήπως ένας από τους δύο μου βάλει τις φωνές ή με βρίσει... Δύο ενδεχόμενα υπήρχαν : ή θα έβαζα τα κλάμματα ή θα τους έβριζα και θα έφευγα!
08:25 : Προτείνω να μετακινηθούμε όλοι στην δεξιά λωρίδα, για να παρατείνουμε το ήδη υπάρχον χάος όσο το δυνατόν λιγότερο...
08:30 : ...Κι εκεί αρχίζει ο πραγματικός μου εφιάλτης... Οι άλλοι δύο μιλάνε ασταμάτητα στο κινητό κι εγώ δεν μπορώ να βρω ούτε την ασφαλίστρια ούτε τον μπαμπά μου! Σε σκέφτηκα εκεί... Να σε έπαιρνα, να μου έλεγες τι πρέπει να κάνω... Με σταμάτησε το ότι πιθανότατα ούτε εσύ θα ήξερες, μιας και δεν είχες τρακάρει ποτέ...
08:50 : Έχουν περάσει 20 μαρτυρικά λεπτά με μένα να μην έχω καταφέρει να επικοινωνήσω με κανέναν, να νιώθω πάλι αυτή την τρομακτικά απέραντη μοναξιά στην άσφαλτο και να θέλω να βάλω τα κλάμματα! Και τελικά, βρίσκω την ασφαλίστρια... Επιτέλους...ΚΑΠΟΙΟΣ απάντησε!
09:00 : Ένας μπάτσος ήρθε και μας είπε να τον ακολουθήσουμε. Μας πήγε στο parking του ΣΕΦ για να γλυτώσει η έρημη η Ποσειδώνος από ένα επιπλέον βάρος και μας πήρε κατάθεση... "Αποδέχεστε την υπαιτιότητα;" με ρώτησαν, κι εγώ ούρλιαζα μέσα μου "Μπαμπά τι να κάνω; Τι να πω; Πού να υπογράψω;"
09:02 : "Ε, ναι", του είπα τελικά και τότε είδα το οικείο αμάξι να μπαίνει στο parking! Εκεί ήξερα πως όλα είχαν λυθεί, ότι και να γινόταν, θα είχα ένα back-up, μια υποστήριξη, μια αγκαλιά... Δεν ήμουν μόνη μου πια...
09:40 : Αφού υπογράψαμε ότι έπρεπε και μετά τις φωτογραφίσεις των ζημιών από έναν πραγματογνώμονα-ασφαλιστή-μαλάκα του ενός από τους άλλους δύο εμπλεκόμενους, πήρα τον γνωστό δρόμο για την δουλειά μου.
Όποιος κι αν είσαι ΕΣΥ που με έχεις βάλει στο μάτι και δεν λέω να σταυρώσω άσπρη μέρα τον τελευταίο μήνα, ΣΤΑΜΑΤΑ! Άσε με ήσυχη! Ό,τι κι αν θες, δεν θα σου περάσει! Δεν θα με ξαναέχεις (αν είσαι εσύ που υποψιάζομαι)! Δεν θα με έχεις καθόλου και ποτέ (αν είσαι ο άλλος που υποψιάζομαι)! Όχι δεν πηδιέμαι με τον διευθυντή μου, απλά κάνω την δουλειά μου (αν είσαι μία από τις καριόλες-ζηλιάρες-μαλακισμένες της δουλειάς μου που με κοιτάτε συνεχώς με μισό μάτι)!
...Θυμάσαι όταν ο αδερφός σου είχε τρακάρει το αμάξι του και είχαμε κατέβει από το σπίτι σου να το δούμε; Θυμάσαι ότι ήθελα να κλάψω και δεν με άφηνες; Θυμάσαι πόσο είχαμε στενοχωρηθεί κι οι δύο, γιατί - όσο να 'ναι - το είχαμε αγαπήσει αυτό το αμάξι; Έβλεπα το δικό μου και στενοχωριόμουν και σκεφτόμουν εκείνη τη σκηνή... Έχω μεγάλη ζημιά, γιατί χτύπησα δυνατά, αλλά δεν βαριέσαι... Τι πάει καλά τελευταία για να είναι και το αμάξι ok;
No comments:
Post a Comment