Αύριο κανονικά θα έφτιαχνα νοητά την βαλίτσα μου... Γυρίζοντας από την δουλειά, θα τα έβαζα όλα μέσα, θα τα έκλεινα και θα τα έπαιρνα μαζί μου την Πέμπτη για να πάω κατευθείαν στο αεροδρόμιο... Πώς και πώς περίμενα να βρεθώ εκεί για να σε πάρω ή να σε δω... Πώς και πώς...
Δεν μπορώ να έρθω δυστυχώς... Έχω ένα νέο project που θέλει τρέξιμο και μέχρι τις 20/10 δεν μπορώ να λείψω από την δουλειά! Ένας Θεός ξέρει πόσο έχω κλάψει... Μόνο αυτός... Κι αυτό και όλα τα σχετικά, μόνο αυτός το ξέρει... Πόσο ήθελα να σε δω ρε γαμώτο... Είχα σχεδιάσει και τι θα σου έλεγα... Κάθε μου κουβέντα! Μου λείπεις...
... Σήμερα είχα ραντεβού στην γυναικολόγο μου... Θυμάσαι όταν είχαμε πάει μαζί μια φορά; Πόσο άβολα ένιωθες; Και περίμενες έξω υπομονετικά... Σε θέλω πάλι δίπλα μου! Σε έχω τόσο ανάγκη... Ειδικά σήμερα... Ήθελα να είσαι εκεί... Να μου κρατήσεις το χέρι, να με πάρεις αγκαλιά, να μου πεις πως όλα θα πάνε καλά, γιατί είσαι δίπλα μου... Αλλά τίποτα δεν θα πάει καλά... Δεν βοηθάει το ότι κλαίω καθημερινά, μάλλον τα χειροτερεύει όλα! Μου λείπεις...
Πάλι έχω χάσει κιλά, πάλι όλοι μου λένε πόσο αδυνάτισα και πάλι δεν με νοιάζει τίποτα... Πάλι θέλω εσένα να μου το πεις... Πόσο πίσω είμαι κι εσύ πόσο μπροστά...
... Το Σάββατο πάλι με μάζευαν από τα πατώματα... Κι εγώ μίλαγα για σένα! Εσένα που δεν σε αγγίζει τίποτα πια, είσαι εντελώς εκεί, στη νέα σου ζωή... Κι η δική μου καταστρέφεται μέρα με την μέρα... Μόνο η δουλειά, μόνο αυτή μου έμεινε... Όλους τους έδιωξα, δεν θέλω κανέναν δίπλα μου... Εσένα θέλω! Πόσο μου λείπεις... Μα πόσο...
No comments:
Post a Comment