"Πώς τον είδες;" την ρώτησα. "Φαινόντουσαν καλά" μου είπε κι ας ήξερε πως το επόμενο λεπτό αφότου θα κλείναμε, θα έλιωνα στο κλάμμα! Έτσι είναι οι φίλες οι σωστές, δεν σου κρύβουν την αλήθεια, δεν σου χαϊδεύουν τα αυτιά, σου φωνάζουν "Μόνη σου τα κατέστρεψες όλα" και παραμένουν εκεί, με διαθέσιμο ώμο και χαρτομάντηλα...
Απόψε έχει ένα από τα αγαπημένα σου έργα. Θα το δεις; Εγώ ναι, μιας και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω και θέλω να αποκοιμηθώ έτσι... Θέλω πάλι να σε πάρω τηλέφωνο, αλλά δεν έχω τι να σου πω... Απίστευτο; Ναι, δεν έχω, θέλω μόνο να σε ακούσω, την φωνή σου...
Έβρεξε σήμερα και συνεχίζει! Από τις 7 περίπου που γύριζα από την δουλειά, άρχισε να ρίχνει και έβγαζα το χέρι μου έξω από το παράθυρο για να την νιώσω... Τώρα βρέχει κανονικά... Επιτέλους λίγη συννεφιά... Λίγη στενοχώρια, σαν την διάθεσή μου...
Χάρις Αλεξίου - Πρώτη φορά συγνώμη
No comments:
Post a Comment