2.151 "Πάλι θα σε περιμένω στ’ όνειρο να ‘ρθεις..."

Τα παιδιά που παντρεύτηκαν χτες ήταν μαζί επί 15 χρόνια! Ο γαμπρός έλεγε και ξανάλεγε πως δεν παντρεύονται, αλλά στεφανώνονται, γιατί είναι ήδη παντρεμένοι... Η νύφη πέταγε κανονικά, το ζούσε αδιαφορώντας για τα πάντα! Ήταν η μέρα της και μόνο αυτό σκεφτόταν... 

Για να προλάβω τον γάμο έφυγα από την δουλειά στις 3 κι εκεί που το ζήταγα από τον ανώτερο ήταν μπροστά ένας 60χρονος συναρμολογητής και μου λέει για πλάκα "Εσύ παντρεύεσαι;". Και του απάντησα πως εγώ έκλεισα, δεν θα παντρευτώ. "Καλά, αυτά τα λένε όλες", μου είπε. "Όχι, αλήθεια", του απάντησα, "εγώ έκλεισα με αυτό το θέμα, πέρσι που χώρησα με τον μόνο που θα μπορούσα να παντρευτώ ποτέ"... Κι ο άτιμος γυρίζει και με ρωτάει "Δηλαδή αν γύριζε ο πρώην και σου έλεγε "παράτα τα όλα, αύριο περνάμε βέρες" θα πήγαινες;" και του απάντησα πως ΤΩΡΑ ναι, θα τα άφηνα όλα... Αλλά τώρα είναι απλώς αργά...

Ήταν ο 5ος γάμος που πήγα από τότε που χωρίσαμε και κάθε φορά σε σκέφτομαι... Πώς θα ήμασταν, τι θα κάναμε, με ποιο τραγούδι θα μπαίναμε στο χώρο της δεξίωσης... Βασανιστικά παιχνίδια για το μυαλό μου και η ζωή συνεχίζεται. Φόραγα το δαχτυλίδι σου χτες κι όλοι ρώταγαν αν είμαι αραβωνιασμένη... Καλό!

... Ξέρεις τι θυμήθηκα σήμερα; Την μέρα που πήγαινα το παιδί μου στον εκπαιδευτή και σε πέτυχα στον δρόμο και τον είδες να κάθεται στο κάθισμα του αυτοκινήτου και σου έμοιαζε θλιμμένος... "Πού σε πάει αυτή η τρελή αγόρι μου;" του είπες και μετά που τον είχα αφήσει σε πήρα κλαίγοντας και σου είπα πως ήδη μου έλειπε... Ασήμαντα γεγονότα της καθημερινότητας και τίποτα παραπάνω, αλλά το μυαλό μου σε αυτά γυρίζει γιατί από αυτήν λείπεις περισσότερο : από την καθημερινότητα!

... Κι άκουγα "Πάλι δεν είσαι εδώ" στο αμάξι επιστρέφοντας σπίτι κι έκλαιγα πάλι και στο φανάρι ο διπλανός έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες να τον κοιτάξω... "Και γιατί κλαις κούκλα μου; Τόσο όμορφη κοπέλα..." κι άλλα τέτοια... Αδιάφορα, όλα με αφήνουν παγερά αδιάφορη! Πόσο πίσω βρίσκομαι; Περίπου ένα χρόνο πίσω... Στον περσινό Σεπτέμβρη-Οκτώβρη που είχα αρχίσει να πέφτω σε κατάθλιψη και γι' αυτό τα μάζεψα κι έφυγα! 

"Σε μια πόλη που κοιμάται πάλι τριγυρνώ
Να σε κλείσω στο κορμί μου ανυπομονώ
Και η βροχή και η βροχή που πέφτει σιγανά
Μου εξηγεί, μου εξηγεί πως δεν θα ‘ρθεις ξανά

Πάλι δεν είσαι εδώ και αυτό με καίει
Θυμώνει ο ουρανός και για σένα κλαίει
Και σαν το σπίρτο στην βροχή για ‘σένα σβήνω
Που δεν σε νοιάζει ποια τι θ’ απογίνω

Πάλι στα θολά μου μάτια νύχτωσε νωρίς
Πάλι θα σε περιμένω στ’ όνειρο να ‘ρθεις
Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ δεν ξέρω που γυρνάς
Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ δεν νοιάζεσαι για μας

Πάλι δεν είσαι εδώ και αυτό με καίει
Θυμώνει ο ουρανός και για σένα κλαίει
Και σαν το σπίρτο στην βροχή για ‘σένα σβήνω
Που δεν σε νοιάζει ποια τι θ’ απογίνω (2)

Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ δεν ξέρω που γυρνάς
Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ δεν νοιάζεσαι για μας

Πάλι δεν είσαι εδώ και αυτό με καίει
Θυμώνει ο ουρανός και για σένα κλαίει
Και σαν το σπίρτο στην βροχή για ‘σένα σβήνω
Που δεν σε νοιάζει ποια τι θ’ απογίνω"

Μαρία Ιακώβου - Πάλι δεν είσαι εδώ