Θυμάσαι πέρσι το καλοκαίρι, Παρασκευή 24 Ιουνίου που σκοτώθηκε η Ναταλία; Που έφευγα από το μαγαζί στις 6 παρά και την είδα στην άσφαλτο και είχα σοκαριστεί και σε πήρα σε κατάσταση πανικού κι έκλαιγα; Θυμάσαι τι μου είπες 2-3 μέρες μετά; "Πρέπει να πεθάνει και κανείς άλλος για να με πάρεις να σε ηρεμήσω; Μόνο γι' αυτό είμαι εγώ!"
Χτες ένα παλικάρι πέθανε μπροστά στα μάτια μου... Τον ήξερα πόσο; 2 ώρες; Και πέθανε! Τίποτα δεν είμαστε...
Ήμουνα με τους φίλους μου τους αεκτζήδες και είχαν γιορτή στο club τους. Από το μεσημέρι είχαν βάλει ένα αρνί και πάρα πολλά κρεατικά και έψηναν. Μπύρες, ποτά, τσιγάρα άφθονα! Φώναζαν όλοι μαζί συνθήματα, τραγουδούσαν, χόρευαν. Σκεφτόμουν πόσο διαφορετικοί είστε εσείς οι άντρες που έχετε έστω κάτι τέτοιο να σας ενώνει, ενώ οι γυναίκες δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να βρεθούμε κάπου τόσες πολλές μαζεμένες χωρίς να μαλώσουμε μεταξύ μας...
Λίγο πριν τις 12, ήρθε η αστυνομία για να μας κάνει παρατήρηση. Να ΤΟΥΣ κάνει μάλλον, εγώ περαστική ήμουν. Τα παιδιά ήξεραν ποια γειτόνισσα την είχε φωνάξει και άρχισαν να την φωνάζουν να βγει στο μπαλκόνι! Λίγο το ποτό, λίγο τα νεύρα τους - μιας και η συγκεκριμένη πάντα τους το χαλάει - αγρίεψαν τα πράγματα και άρχισαν οι βαριές κουβέντες. Η γυναίκα βγήκε στο μπαλκόνι κι έβριζε επίσης σκληρά!
Το ένα έφερε το άλλο κι επικρατούσε μία σκηνή με τους μισούς να φωνάζουν, τους άλλους μισούς να προσπαθούν να τους ηρεμήσουν, αυτήν να απαντάει σε όλα, το παιδί της να τραβάει με την κάμερα - για να μας δείξουν τα κανάλια και καλά... - και τους αστυνομικούς να μην ξέρουν τι να πρωτοκάνουν.
Όταν αυτή άρχισε να πετάει μία-μία τις γλάστρες του μπαλκονιού της! Οι πρώτες έσκασαν πάνω στα παρκαρισμένα αμάξια, κάνοντας το χώμα να διασκορπίζεται παντού. Μία όμως έσκασε πάνω σε ένα από τα παιδιά! Ένα "αχ" κι αυτός ξάπλωσε κάτω! Το αίμα έτρεχε από το κεφάλι του και το σώμα του τιναζόταν για μερικά δευτερόλεπτα. Ήταν απίστευτη η σιωπή που επικράτησε ξαφνικά... Και μετά, το παιδί έμεινε εκεί ακίνητο... Πρώτος πλησίασε ο αρχηγός, φωνάζοντάς τον. Καμία απάντηση και καμία κίνηση... Το αίμα σχημάτιζε λίμνη στο δρόμο, γύρω από το κεφάλι του νεκρού - πλέον - παιδιού...
Δεν πίστευα στα μάτια μου... Δεν μπορούσα να πιστέψω πως το ζούσα πάλι... Η αστυνομία ανέβηκε επί τόπου στο σπίτι της και την κατέβασαν με τις χειροπέδες. Κάποιοι όρμηξαν πάνω της να την ξεσκίσουν. "Φόνισσα!" της φώναζαν και προσπαθούσαν να την πάρουν από τα χέρια των αστυνομικών για να την σκοτώσουν!
... Μπήκαν στο περιπολικό κι έφυγαν... Μετά από λίγο ήρθε το ασθενοφόρο. Ακόμα δεν μπορούσα να αρθώσω λέξη! Δεν το πίστευα όλο αυτό που είγε γίνει, όλο αυτό που είχα δει με τα μάτια μου! Δεν το δεχόταν το μυαλό!
'Εκανα ένα τσιγάρο ακόμα κι έφυγα. Ήθελα τόσο πολύ να σε πάρω τηλέφωνο! Σε όλη την επιστροφή έκλαιγα ασταμάτητα... Σε ποιο σπίτι δεν θα γυρίσει απόψε αυτό το παιδί; 21 έτη και ... τέλος! Μου λείπεις ακόμα περισσότερο... Από την ζωή μου... Από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα, τα τεράστια! Τι θα κάνω;;; Πώς θα σωθώ;;;
No comments:
Post a Comment