2.147 ?????

Είναι τόσα πολλά τα κοινά σημεία... Μα τόσα πολλά!!! Ενδιαφέρεται, με ψάχνει, είναι τρελός για μένα... Όλα μοιάζουν να είναι καλά,μέχρι να τον δω ή μέχρι να μου μιλήσει... Κάθε φορά που τον σκέφτομαι, φέρνω εσένα στο μυαλό μου... Το πρόσωπό σου, τα μάτια σου, την φωνή σου... Και μόλις τον δω, συνειδητοποιώ πως ΔΕΝ είσαι εσύ και τρελλαίνομαι!

Με παίρνει τηλέφωνο και όλη μου η χαρά εξατμίζεται μόλις τον ακούσω στην άλλη άκρη της γραμμής, γιατί απλά... δεν είναι η δική σου η φωνή... Πόσο βαθεία μπλεγμένη είμαι;; Και πόσο πίσω βρίσκομαι;;; Πόσο μου λείπεις... Δεν τολμώ να το ομολογήσω ούτε σε μένα την ίδια...

Πήρα την Ν. τις προάλλες για κάτι άσχετο που ήθελα να μάθω και μου είπε "Άστα αυτά, πες μου τι γίνεται με τον Δ.!!"... Και της απάντησα "Άσε τον Δ. για την ώρα, δεν υφίσταται!!"... Δεν με νοιάζει και δεν ξέρω τι πρέπει να λέω γι' αυτόν σε όποιον με ρωτάει. Με απασχολεί μέχρι το σημείο που σου μοιάζει. Μόλις διαφοροποιείται από σένα, απλά... παύει να υπάρχει... Εσένα ψάχνω παντού...

Όπως τότε, στο νησί, που έβγαινα με τον Μ. και την παρέα από το μαγαζί και μεθούσα κάθε βράδυ και κατέληγα να μιλάω για σένα... Σε ψάχνω παντού ΠΑΛΙ... Και για ακόμα μία φορά δεν είσαι πουθενά... Π Ο Υ Θ Ε Ν Α!!!!!!!

Και τι δεν θα 'δινα για να σε άκουγα για μία ακόμα φορά στο τηλέφωνο... Τα πάντα ίσως... Να σε ακούσω να μου μιλάς όπως τότε, τρυφερά και απότομα ταυτόχρονα... Πώς το έκανες αυτό; Πώς τα συνδύαζες αυτά τα δύο;