Πήγα στο σπίτι των παιδιών που παντρεύονται αύριο. Πόσο πολύ μας μοιάζουν... Μάλλον, πόσο πολύ μοιάζουν στο πώς θα ήμασταν... Πρώτα απ' όλα, ήταν μαζί το τελευταίο τους βράδυ, αγνοώντας τις προλήψεις, έπειτα ήταν τόσο άνετοι μεταξύ τους! Μα τόσο άνετοι... Την έλεγε ο ένας στον άλλον, αντί για τρυφερά λόγια, χρησιμοποιούσαν βρισιές και κανένας δεν παρεξηγούσε τον άλλον... Τι να παρεξηγήσεις μετά από 14 χρόνια άλλωστε; Ή τον ξέρεις τον άλλον ή όχι!
Μου λείπεις πάλι πολύ... Κάτι λέγαμε με την μαμά σήμερα και μου είπε "Φτιάξτο αυτό να δείχνεις πιο όμορφη γιατί δεν ξέρεις πότε θα συναντήσεις τον έρωτα της ζωής σου". Και της απάντησα πως τον έδιωξα αυτόν... Τον έρωτα της ζωής μου τον άφησα να φύγει...
Κανείς καρδιά μου, κανείς... Κανείς δεν με νοιάζει, δεν με απασχολεί για πάνω από μισή μέρα... Και όλοι κάποιον θέλουν να μου γνωρίσουν, κάποιον "ωραίο και με καλή δουλειά", αλλά δεν με νοιάζει! Δεν θέλω να γνωρίζω άλλους πια! Ούτε τα ονόματα δεν θυμάμαι πια, τόσους που έχω γνωρίσει!
Και φαντάστηκα τον γάμο σου σήμερα, ενώ γύριζα σπίτι... Πως θα το μάθω από την Λ. και θα τρελλαθώ! Κι όμως τίποτα δεν θα σε αγγίζει και θα πάρεις εκείνη... Γιατί σου προσφέρει ηρεμία... Κι ας την θεωρώ εγώ βαρετή την ηρεμία, εσύ αυτό θα θες κι εκεί θα έχεις καταλήξει! Κι εγώ; Μια κουκίδα στο χάρτη...
Και ο τύπος στοβ Love Radio λέει τα δικά του... Για έρωτες ανεκπλήρωτους, για λόγια μισοειπωμένα, για καρδιές που δεν ενώθηκαν ποτέ... Τίποτα από αυτά δεν μας αφορά! Για λάθη δεν λέει τίποτα... Για φόβους και δειλίες; Για αγάπες παντοτινές; Τίποτα...
Με παιδεύει περισσότερο η σκέψη σου όσο ξέρω πως μπορώ να σε δω και να σου μιλήσω, μιας και με δέχτηκες την πρώτη φορά! Ανυπομονώ να έρθω και να σε δω ξανά! Σε έχω ανάγκη κι ας μην με έχεις εσύ...
No comments:
Post a Comment