Περπάτησα χτες στο λιμενοβραχίωνα και προσπάθησα να βρω τον εαυτό μου... Πώς γίνεται και πάλι νιώθω χαμένη; Μα τόσο πολύ χαμένη... Επαναπάυτηκα, είδα πως μπορώ να το κάνω όποτε το θελήσω κι ετοιμάζομαι να τα τινάξω όλα στον αέρα...
Ποιος θα το πίστευε ότι τώρα που μπορώ να φύγω, θα σκεφτόμουν να μείνω;;; Και ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που σκέφτομαι να μείνω; Το ότι "βρήκα" παρέα να κυκλοφορώ και δεν με νοιάζει ούτε ο Β. ούτε εκείνη η υποτιθέμενη παρέα; Το ότι - ΠΑΛΙ - κάποιος νοιάστηκε για μένα, αλλά φυσικά δεν επιτρέπω ούτε σε αυτόν ούτε σε μένα το οποιοδήποτε επόμενο βήμα; Ο μπαμπάς; Πόσο μέτρησε τόσα χρόνια η άποψή του, για να με απασχολεί τώρα; Κι αν δεν υπήρχαν όλα τα παραπάνω, εγώ θα εξακολουθούσα να θέλω απελπισμένα να φύγω, έτσι δεν είναι;
Προσπαθώ να βάλω σε μία σειρά τις σκέψεις μου και δεν μπορώ... Αγχώνομαι πως πάλι θα πάρω την λάθος απόφαση... Και αν για την προηγούμενη ακόμα μετανιώνω, τι θα γίνει τώρα που κοντεύω και τα 26 έτη ζωής; Δεν μπορώ να "παίζω" για πολλά χρόνια, ούτε μπορώ να συνεχίσω αυτά τα πήγαινε-έλα, και αυτό τουλάχιστον το έχω συνειδητοποιήσει... Άνθρωποι να με αγαπάνε και να με
νοιάζονται υπάρχουν
και εδώ και εκεί...
Δεν νιώθω μόνη σε κανένα από τα δύο μέρη... Οι ευκολίες,
τα λεφτά και η ικανοποίηση
από την εκάστοτε εργασία...ναι, αυτά είναι πράγματα σημαντικά! Πάντα ήταν, γιατί να
πάψουν να μετράνε μέσα μου τώρα; Και συνεχώς επαναλαμβάνω στον εαυτό μου
πως δεν με νοιάζει κανένας άλλος κι ότι δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με επηρεάσει
τόσο ώστε να παρατήσω την δική μου - ΟΛΟΔΙΚΗ - μου ζωή και να αφεθώ στα
χέρια τα δικά του, αλλά πόσο έτοιμη είμαι να αντιμετωπίσω μία δεύτερη αποτυχία, δεν το γνωρίζω καθόλου...
Ας γινόταν να αποφασίσει κάποιος άλλος κι ας λουζόμουν εγώ τις συνέπειες μετά. Θα είχα τουλάχιστον κάποιον άλλον και όχι εμένα να κατηγορώ... Γιατί για την προηγούμενη επιλογή μου υπέυθυνη είμαι αποκλειστικά εγώ και πονάει αρκετά αυτή η παραδοχή...
Θεε μου βοήθα με. Φώτισέ με να διαλέξω το σωστό αυτή την φορά και θα προσπαθήσω να διακρίνω όποιο σημάδι σου κι αν στείλεις. Την προγούμενη τα αγνόησα, τώρα θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά, το υπόσχομαι. Λίγο γρήγορα όμως, γιατί η διορία μου τελειώνει... 5 μέρες έμειναν... Μόνο 5!
Ποιος θα το πίστευε ότι τώρα που μπορώ να φύγω, θα σκεφτόμουν να μείνω;;; Και ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που σκέφτομαι να μείνω; Το ότι "βρήκα" παρέα να κυκλοφορώ και δεν με νοιάζει ούτε ο Β. ούτε εκείνη η υποτιθέμενη παρέα; Το ότι - ΠΑΛΙ - κάποιος νοιάστηκε για μένα, αλλά φυσικά δεν επιτρέπω ούτε σε αυτόν ούτε σε μένα το οποιοδήποτε επόμενο βήμα; Ο μπαμπάς; Πόσο μέτρησε τόσα χρόνια η άποψή του, για να με απασχολεί τώρα; Κι αν δεν υπήρχαν όλα τα παραπάνω, εγώ θα εξακολουθούσα να θέλω απελπισμένα να φύγω, έτσι δεν είναι;
Προσπαθώ να βάλω σε μία σειρά τις σκέψεις μου και δεν μπορώ... Αγχώνομαι πως πάλι θα πάρω την λάθος απόφαση... Και αν για την προηγούμενη ακόμα μετανιώνω, τι θα γίνει τώρα που κοντεύω και τα 26 έτη ζωής; Δεν μπορώ να "παίζω" για πολλά χρόνια, ούτε μπορώ να συνεχίσω αυτά τα πήγαινε-έλα, και αυτό τουλάχιστον το έχω συνειδητοποιήσει... Άνθρωποι να με αγαπάνε και να με
νοιάζονται υπάρχουν
και εδώ και εκεί...
Δεν νιώθω μόνη σε κανένα από τα δύο μέρη... Οι ευκολίες,
τα λεφτά και η ικανοποίηση
από την εκάστοτε εργασία...ναι, αυτά είναι πράγματα σημαντικά! Πάντα ήταν, γιατί να
πάψουν να μετράνε μέσα μου τώρα; Και συνεχώς επαναλαμβάνω στον εαυτό μου
πως δεν με νοιάζει κανένας άλλος κι ότι δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με επηρεάσει
τόσο ώστε να παρατήσω την δική μου - ΟΛΟΔΙΚΗ - μου ζωή και να αφεθώ στα
χέρια τα δικά του, αλλά πόσο έτοιμη είμαι να αντιμετωπίσω μία δεύτερη αποτυχία, δεν το γνωρίζω καθόλου...
Ας γινόταν να αποφασίσει κάποιος άλλος κι ας λουζόμουν εγώ τις συνέπειες μετά. Θα είχα τουλάχιστον κάποιον άλλον και όχι εμένα να κατηγορώ... Γιατί για την προηγούμενη επιλογή μου υπέυθυνη είμαι αποκλειστικά εγώ και πονάει αρκετά αυτή η παραδοχή...
Θεε μου βοήθα με. Φώτισέ με να διαλέξω το σωστό αυτή την φορά και θα προσπαθήσω να διακρίνω όποιο σημάδι σου κι αν στείλεις. Την προγούμενη τα αγνόησα, τώρα θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά, το υπόσχομαι. Λίγο γρήγορα όμως, γιατί η διορία μου τελειώνει... 5 μέρες έμειναν... Μόνο 5!
No comments:
Post a Comment