Σήμερα, πρώτο μου βράδυ στην πατρίδα, μίλησα πολύ γι' αυτόν. Ένα κομμάτι μου αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα, πως πρέπει να τον βγάλω από μέσα μου...Δάκρυσα, ήθελα να κλάψω, να ουρλιάξω αλλά κρατήθηκα. Υπάρχει ο ψηλός μου, ο Μ. με τα μηνύματά του, αλλά εγώ γι' αυτόν μίλαγα.
Τόσο μακριά, τόσο απίθανο να τον δω, τόσο ασφαλής κι όμως γι΄αυτόν μίλαγα με την μαμά απόψε. Έλεγα τα αρνητικά για να έχω μία υποστήριξη στο να μείνω μακριά! Μου το έδιναν τα κορίτσια, αλλά συνεχίζω να χρειάζομαι ένα "γιατί να τον βγάλω από μέσα μου" καθημερινά...
Έχω σταματήσει να το κουβεντιάζω γιατί κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει ή απλά δεν το θεωρούν τόσο σοβαρό - σημαντικό... Και ίσως και να μην είναι. Ίσως το μυαλό να τα κάνει όλα... Κι εγώ φταίω που του το επιτρέπω.... Ώρες-ώρες θέλω να δώσω μία δυνατή γροθιά και να σπάσουν όλα γύρω μου, όσο αιωρούνται τόσους μήνες, απλά υπάρχουν και στέκονται εκεί, δίπλα μου, σαν σκιές και νιώθω πως ό,τι κι αν κάνω με ελέγχουν και με κριτικάρουν - έστω και σιωπηλά...
No comments:
Post a Comment