Τι ψάχνεις;

"Τι πιστεύεις ότι θέλω εγώ από σένα;" με ρώτησε και απάντησα πως δεν έχω ιδεά... Και μετά με ρώτησε τι ψάχνω εγώ και πήρε την ίδια απάντηση...

Είναι περίεργο το πόσο πολύ μπορούν κάποιοι να μας "διαβάζουν" κανονικά χωρίς να μας γνωρίζουν παρά ελάχιστα... Με ρώτησε πολλά.... Απάντησα σε πολύ λίγα, σε όσα θεωρούσα εύκολα, ανώδυνα... Του είπα πως φεύγω το Σάββατο και μου είπε "Και πού πας;".
"Στην Αθήνα" απάντησα και επανέλαβε την ερώτηση πολλές φορές, μέχρι που άλλαξα την απάντησή μου...
"Σπίτι" του είπα και τότε με ρώτησε "Τι σου έχουν πάρει;"
Και πάλι δεν απάντησα, αλλά την απάντηση την είχα μέσα μου. Φώναζε, αλλά φοβόταν να ακουστεί... Εμένα... Όλοι έχουν πάρει κάτι από μένα αγαπητέ Μ. και δεν το έδωσαν ποτέ πίσω. Και γι΄αυτό δεν μπορώ να μείνω εδώ... Πάω να με βρω...

Και ευτυχώς που επανήλθα στην αρχική μου απόφαση να φύγω, γιατί θα τα μπλέκαμε τα πράγματα. Πάλι... Και μετά; Τι; Ποιος θα μάζευε ποιον από πού και με τι κουράγιο... Τι δύναμη θα έβρισκε μετά η Ν. ή η Λ. να με παρηγορούν; Με ποια επιχειρήματα; Και πόσα βράδια πάλι θα πέρναγαν με μένα να περιμένω να ξημερώσει; Πόσα χιλιομετρα θα μέτραγε το κοντέρ μέχρι να το πάρω πια απόφαση πως ...δεν τελειώνει πουθενά ο δρόμος οπότε ας γυρίσω πίσω; Πόση ψυχή θα είχε χαθεί πάλι και πόση θα μου είχε μείνει; Αν έμενε καθόλου...

Να φύγω, να φύγω, να φύγω!