"Θυμήσου" , μου είπε η Λ. " πόσες φορές ευχήθηκες να ήσουν Αθήνα κι όμως ήσουν εδώ; Πόσα βράδια βγαίναμε - προ ή μετά Β. δεν έχει σημασία - και το μυαλό σου έτρεχε σε ποιο μαγαζί και σε ποιο event ήταν οι φίλοι σου εκεί; Αυτό δεν είναι που ήθελες τόσο καιρό;"
...Αυτό είναι έτσι; Αυτό δεν ήθελα; Ναι, σίγουρα αυτό ήθελα...Βασικά να φύγω από εκεί ήθελα και ΑΥΤΟ τουλάχιστον το έχω πετύχει, αλλά σαν πάλι να θέλω να φύγω κι από εδώ. Όχι για να πάω πίσω, αλλά για κάπου πιο μακριά... Όσο πιο μακριά γίνεται, να μην υπάρχει τρόπος επικοινωνίας, να μην με βρουν ποτέ ξανά, να με ξεχάσουν, να με νομίσουν νεκρή, δεν με νοιάζει καθόλου!
Ενώ έλεγα να μείνω μέσα, λέω να βγω τελικά... Είμαι στην Αθήνα άλλωστε, έχω τόσα να κάνω, ας εκμεταλλευτώ κάτι από όλο αυτό!! Και η παρέα τέλεια θα είναι και όλα καλά θα πάνε, το ξέρω. Απλά ας σταμάταγε έστω και για λίγο το μυαλό μου να δουλεύει, να ταξιδεύει, να πηγαίνει πίσω, στα παλιά... Μόνο αυτό!
Everyone we meet is afraid of something, loves something, and has lost something”
No comments:
Post a Comment