Και πέταξα... Το σώμα μου απαλά και ανάλαφρα σηκώθηκε και τα είδε όλα από ψηλά... Μας είδα όλους... Έριξα και ένα βλέφαρο στην επόμενη μέρα... Δεν με είδα εδώ, δεν ανήκω εδώ!
Κι όλα ήταν τακτοποιημένα, συνηθισμένα, φυσιολογικά... Είχα κάνει αυτό που έπρεπε να κάνω και η ζωή μου είχε επανέλθει στους ρυθμούς της. Είχα βρει τον εαυτό μου, είχα ηρεμία μέσα μου και δεν μου έλειπε τίποτα. Χμμ... Τίποτα... Ε, όχι και απολύτως τίποτα, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία αυτή η λεπτομέρεια. Μετράει η ποσότητα και σε γενικό βαθμό τα είχα καλά με μένα. Απλά ποτέ δεν άνοιξα την πόρτα σε κανέναν...
Κι έτσι θα περνάνε οι μήνες, τα χρόνια, κι ένα σωρό άντρες θα βρίσκονται στο κατώφλι, όλο θα νομίζω πως ο καθένας τους είναι ο "ένας" κι όλο θα επιμένω να κρατάω την πόρτα κλειστή... Το ξέρω καλά, αλλά δεν μπορώ να το αλλάξω κιόλας. Έτσι έγιναν τα πράγματα και δεν θα μπω στην διαδικασία να μάθω το πώς και το γιατί... Δεν θέλω να ξέρω πώς θα ήταν όλα άμα... Αν δεν ερχόμουν εδώ ποτέ, αν δεν έμενα τόσα χρόνια δίπλα του, αν δεν τον χώριζα πέρσι, αν ήμουν σωστή στη σχέση μου, αν αν αν...
Δεν θέλω να ξέρω... Όσα "είδα" μου αρκούν. Κι αν όντως έτσι γίνουν τα πράγματα, θα είμαι παραπάνω από πολύ ικανοποιημένη! Και δεν με πειράζει αν ποτέ ξανά κανείς δεν με "αγγίξει" όπως εκείνος... Δεν με νοιάζει αν μείνω για πάντα με την καρδιά μισή... και την ψυχή αλλού... Έπαιξα κι έχασα - ή ίσως και να κέρδισα - αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Καμία απολύτως σημασία...
Everyone we meet is afraid of something, loves something, and has lost something”
No comments:
Post a Comment