"Δεν έχεις πατέρα κι εγώ δεν έχω κόρη!!"...
Αλήθεια; Κι εγώ τι σου είμαι δηλαδή;; Εγώ φύτρωσα;; Απλά επειδή δεν πάω σύμφωνα με τις δικές σου προσδοκίες, πέθανα;
Με διαγράφεις;
Πώς μπορώ να χαρώ με την επιτυχία μου, όταν όλοι γύρω μου σκέφτονται τον εαυτό τους; Πώς να θεωρήσω ότι κάνω ένα βήμα μπροστά, όταν ακόμα κι αν ήταν πολυαναμενόμενο αυτό το βήμα, ο ίδιος μου ο πατέρας δεν στέκεται δίπλα μου, όταν νιώθει τόσο πληγωμένος επειδή τον ...προδίδω; Βασικά τα όνειρά του για μένα προδίδω φεύγοντας και δεν μπορώ να σκεφτώ "Ας μην έκανε όνειρα για μένα, δικό του πρόβλημα"...
Θυμάμαι πόσο μόνη ένιωθα τότε, πριν ένα χρόνο, 3 μήνες και 27 μέρες, που ήρθα εδώ... Και τότε κανείς τους δεν ήθελε να έρθω για τους λόγους που ερχόμουν. Και τότε είχαμε τους άπειρους καυγάδες και τσακωμούς κι έλεγα πως μόνη μου θα είμαι, ό,τι κι αν συμβεί τελικά... Κι έτσι έγινε : μόνη μου είμαι τόσο καιρό και απ' ό,τι φαίνεται, μόνη μου θα συνεχίσω να είμαι για πολύ καιρό ακόμα.
Κι όσο κι αν θέλω να πάνε όλα καλά και να τα καταφέρω για να αποδείξω σε όλους και στον εαυτό μου πως έπεσαν έξω αυτή την φορά, κάτι μέσα μου φοβάται μήπως και πάλι έχουν δίκιο, μήπως και πάλι εγώ κάνω λάθος... Ok τα λεφτά είναι λίγα, αλλά θα πιάσω και 2η δουλειά, θα δουλεύω όλη μέρα, κάθε μέρα, αν αυτό χρειάζεται, δεν θα βλέπω κανέναν από τους φίλους μου, θα είναι σαν να είμαι πάλι μακρυά, αλλά νομίζω πως άμα θες κάτι, βρίσκεις τρόπο να το πετύχεις, έτσι δεν είναι;
Κι όσον αφορά τον ερχομό μου εδώ, υποθέτω πως δεν πέτυχε, γιατί ποτέ δεν ήθελα να έρθω. Από την αρχή ήξερα πως θα είναι λάθος και ειλικρινά δεν προσπάθησα ούτε για μία μέρα να το αφήσω να ...πάει καλά... Αλλά στην Αθήνα ΘΕΛΩ να πετύχω!!! Δεν ξέρω... Περνάνε διάφορα από το μυαλό μου... Ακόμα και να ακυρώσω όλα, σαν εκδίκηση... Σε φάση "Ελπίζω τώρα να είσαι ευτυχισμένος που εγώ δεν θα είμαι, αλλά θα με έχεις εδώ...". Και βέβαια, για 2η φορά στην 25ετή ζωή μου ο θάνατός μου θα τα έλυνε όλα μας τα προβλήματα...
No comments:
Post a Comment