Μμμ... Πού είσαι ρε κουκκί??? Πόσο μου λείπεις... Η αγαπημένη της φράση είναι αυτή κι έχει τόσο δίκιο! Μα τόσο δίκιο...
Βρέθηκα χτες με ένα φίλο από τα παλιά, τον Κ. Τον βρήκα τόσο διαφορετικό, τόσο αλλαγμένο κι όμως το βλέμμα του...ακτινογραφία όπως πάντα... Πάντα είχε τον τρόπο του να με "διαβάζει" και να
ξέρει τι γίνεται μέσα στο μυαλό μου.
Ήταν ίσως η πρώτη φορά που με είδε προβληματισμένη και μου το είπε. Εγώ ήμουν πάντα η ξένοιαστη, η αισιόδοξη - εκνευριστικά μερικές φορές ομολογουμένως - , η δύναμη στη ζωή. "Αν εγκαταλείψεις κι εσύ, την βάψαμε εμείς οι υπόλοιποι" μου είπε και με έβαλε σε σκέψεις...
Δεν είναι ο πρώτος και σίγουρα δεν είναι ο τελευταίος που μου λέει κάτι τέτοιο. Συχνά-πυκνά με αποκαλούν "χαρά της ζωής" τους. Γιατί πάντα έτσι ήμουν. Μπορεί να πήγαιναν όλα σκατά, αλλά εμένα δεν ίδρωνε με τίποτα το αυτί μου. Ή... έτσι τους άφηνα να νομίζουν, σαν να μην ήθελα να χαλάσει η βιτρίνα, να μην σβήσει το χαμόγελο της κούκλας... Κι έπειτα, όταν κανένας δεν γνωρίζει τι σου τρώει τα σωθικά, με ποιες σκέψεις σε βρίσκει το ξημέρωμα άυπνη, δεν έχεις και το θάρρος να το συζητήσεις και το ξεχνάς κι εσύ κάποια στιγμή... Αλλά μάλλον, κουράστηκα πια! Εκεί καταλήγω : κουράστηκα! Στο κάτω-κάτω, δεν μπορώ να ξεφύγω από μένα την ίδια, απλά δεν γίνεται! "Το να "ξεφύγεις από τον εαυτό σου" είναι σχήμα λόγου. Μην προσπαθείς, αφού πάντα θα τον κουβαλάς μαζί σου."
No comments:
Post a Comment