Για μία ακόμα φορά τρέχω... Το γνωστό "Run Forest, run" θα μπορούσαν να το πουν και για μένα... Όποτε κάτι μου ξεφεύγει, κάτι πάει να πάρει άλλο δρόμο από αυτό που αντέχω, φεύγω. Αυτή την φορά τουλάχιστον φεύγω κυριολεκτικά...
Αύριο θα αρχίσω να μαζεύω τα πράγματά μου. Βαθειά μέσα μου η απόφασή μου δεν άλλαξε ποτέ, πάντα συνέχιζα να θέλω να φύγω, απλά κάπου στην πορεία χάθηκα, μπερδεύτηκα, ΤΟΛΜΗΣΑ να νομίζω πως όλα θα διορθωθούν επειδή ένιωσα πάλι μέλος κάποιας "ομάδας", κάποιου συνόλου... Τίποτα, τίποτα δεν με κάνει να μπορώ να ξεχάσω τον Β. και το ότι έχει συμβεί. Είναι πάντα εκεί, δίπλα μου, μπροστά μου, μέσα σε όλα. Κι εγώ μονίμως ψάχνω διέξοδα... Αλλά... πάντα χάνομαι μέσα στο λαβύρινθο του μυαλού μου. Γιατί αυτό τα κάνει όλα... Όλα εκεί μέσα βρίσκονται κι ας μην θέλω να το παραδεχτώ.
Χτες ήταν μία πολύ περίεργη βραδιά. Δεν το περίμενα καθόλου το τέλος που πήρε, αλλά δεν με χάλασε κιόλας. Πάλι κάποιος - για κάποιο ανεξήγητο λόγο - ένιωσε πολύ κοντά μου και θέλησε να με κρατήσει σφιχτά. Μπήκα στην ψυχή του, μου είπε και θα ήθελε να μην βγω ποτέ από εκεί. Δεν γίνονται αυτά. Δεν γίνεται να είμαι στο πλευρό κανενός, πόσο μάλλον στην ψυχή του. Η δική μου ψυχή βρίσκεται ακόμα κάπου στην άσφαλτο και όσοι περνάνε την ποδοπατάνε... Με το παραμικρό δακρύζω και σκέφτομαι τα παλιά. Δεν γίνεται, δεν έχω να δώσω κάτι σε κανέναν ακόμα... Και δεν ξέρω πότε θα έχω και πού θα τα βρω, αλλά ελπίζω... Μάλλον δεν ξέρω καν αν ελπίζω. Δεν ξέρω τι θέλω : Να επουλωθώ ή όχι... Να αφήσω κάποιον δίπλα μου ή να συνεχίσω να τους διώχνω όλους;
No comments:
Post a Comment