2.82 DuracellGirl in a Cage...

Έχω έναν φίλο από το Βέλγιο, τον Er. Από την αρχή με αποκαλεί DuracellGirl, και υποστηρίζει ακράδαντα ότι έχω μπαταρίες στην πλάτη μου! Μου άρεσε ομολογώ σαν περιγραφή - ειδικά επειδή δεν μου το έχει ξαναπεί κανείς. Με τον Er. μιλάμε για τα πάντα, από τα πιο ουδέτερα μέχρι τα πιο προσωπικά. Ξεκαθάρισα από την αρχή το τι ζητάω από αυτόν - την παρέα του και μόνο δηλαδή - και αυτός δεν με απογοήτευσε. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον... Δεν κάνει τίποτα που να με προσβάλλει και δεν με ενοχλεί ποτέ - με τον έναν τρόπο ή τον άλλο.

Ο λόγος που "κόλλησα" μαζί του είναι αυτός ακριβώς : έκανε την διαφορά και είναι ο μόνος μέχρι τώρα. Όλοι γύρω μου υποστηρίζουν πως με γουστάρει. Μπορεί και να έχουν δίκιο, αλλά εγώ του είπα τι θέλω από αυτόν και αυτό μου το δίνει και με το παραπάνω. Ποτέ δεν με ακούμπησε έστω και κατά λάθος, ποτέ δεν είπε κάτι που να με προσβάλλει ή να με κάνει να νιώσω άσχημα. Ακόμη κι όταν τον ακουμπάω εγώ στην πλάτη, περνώντας πίσω του με τον δίσκο - στο μπαρ - πάντα μου ζητάει ΑΥΤΟΣ συγνώμη, επειδή είναι μέσα στη μέση!

Αυτός θα μου λείψει ειλικρινά. Αυτόν θα ήθελα να τον είχα γνωρίσει με το που πρωτοήρθα εδώ, για να τον έχω μάθει λίγο καλύτερα. Αυτόν ξέρω πως δεν θα τον ξαναδώ, ειδικά αν τελειώσει την δουλειά του στο νησί, και με στενοχωρεί αυτό πολύ. Είναι τόσο σπάνιοι τέτοιοι άνθρωποι στην ζωή μας και αν σταθούμε τυχεροί να τους γνωρίσουμε, δεν θα πρέπει να τους αφήνουμε να χαθούν. Αν και αυτός υποστηρίζει πως ο κόσμος είναι πολύ μικρός και σίγουρα θα ξαναβρεθούμε...

Από την άλλη, μίλαγα με έναν άλλο μου φίλο από Αθήνα και γύρισε και μου είπε πως συναισθηματικά νιώθει ουδέτερα και χρειάζεται κάτι να τον ταρακουνήσει. Κι εγώ το χρειάζομαι αυτό άραγε; Ακόμη κι αν η φίλη μου η Ν. δεν συμφωνεί, εγώ το ξέρω πως διανύω περίοδο συναισθηματικής αναπηρίας. Έχουν γίνει τόσο πολλά πράγματα στη ζωή μου το τελευταίο εξάμηνο κι όμως τίποτα δεν με άγγιξε. Τίποτα δεν έκανε την διαφορά, αυτό το κάτι που θα με έκανε να νιώσω μαγικά. Κάποια πήγαν να γίνουν, έμοιαζαν πως θα είναι δυνατά, αλλά τελικά... απλά δεν συνέβησαν... Κι αυτά τον λόγο τους θα είχαν, και γι' αυτό δεν το ψάχνω περαιτέρω.

Ο Γ. με περιμένει στην Αθήνα. Του είπα πως θα πάω σε 3 εβδομάδες και μου απάντησε "Εγώ πάντως θα σε περιμένω σε 5 εβδομάδες, γιατί τόσο θα μου φανεί!". Σκέφτηκα πως απλά είναι υπερβολικός και τίποτα παραπάνω. Κι ο Α. παρεπιπτόντως με περιμένει... Δεν ξέρω σαν τι, αλλά με περιμένει... Κι ο Er. περιμένει πως θα ξαναβρεθούμε one day... Όλοι περιμένουν την επόμενή μου κίνηση... Κι εγώ; Εγώ απλά κινούμαι, χωρίς να ξέρω πόσο επηρεάζουν και ποιους οι κινήσεις που κάνω... Ουδέτερη; Ναι, είμαι κι εγώ ουδέτερη, αλλά δεν περιμένω κάτι να με ταρακουνήσει τελικά... Δεν θέλω! Είναι σαν να έχω μπει σε ένα κλουβί, να μπαινοβγαίνω όποτε θέλω, να γνωρίζω όσο κόσμο θέλω, αλλά να μην το παίρνω απόφαση ούτε να αφήσω το κλουβί και να ζήσω έξω από αυτό, αλλά ούτε και να επιτρέψω σε κάποιον να μπει στο κλουβί μου. Άμυνα; Ίσως.

Ξέρω πολύ καλά πόσο πληγωμένη με άφησε η όλη ιστορία του χωρισμού και ξέρω επίσης πως όλο αυτό έγινε επειδή είχαμε δεθεί τόσο πολύ ο ένας με τον άλλον. Αν δεν υπήρχε το δέσιμο, δεν θα ήταν τόσο δύσκολο και επώδυνο να αποχωριστούμε. Δεν θέλω να το ξανανιώσω αυτό δέσιμο. Αυτή την στιγμή, έτσι νιώθω : δεν θέλω - ή δεν μπορώ - να αφήσω κανέναν να με "δει", να με καταλάβει, να δει πόσο χάλια είμαι μέσα μου. Δεν θέλω να ρισκάρω να ξαναπονέσω κάποια μέρα, όπως πόνεσα τον Ιούλιο και πονάω ακόμα. Με μαζεμένα τα φτερά και την ουρά κάτω από τα σκέλια, κλείνομαι στο κλουβί μου κάθε βράδυ. Οι μπαταρίες στην πλάτη υπάρχουν για να είμαι εγώ μέσα στην ενέργεια, αλλά δεν μου λένε πού να την αναλώσω κι έτσι μάλλον την ξοδεύω λάθος, αλλά δεν πειράζει.