2.57 Ένα φιλί στο μέτωπο...

Τελειώνει η χρονιά και δεν το καταλαβαίνω... Εντάξει, ok, όλοι λένε διάφορα, ότι είναι γιορτές, το πνεύμα των Χριστουγέννων κτλ κτλ, αλλά... στην ουσία, γιορτές αν είσαι μόνος δεν καταλαβαίνεις! Και είναι οι πρώτες μου...
Έκανα πέρα τον εγωισμό μου, κι ίσως να οφείλεται στο πνεύμα των ημερών, αλλά όσο κι αν γελάω, έχω μία θλίψη μέσα μου... Είναι γιορτές κι είμαι μόνη... Δεν έχω να πάρω δώρο σε κανέναν, δεν έχω να γράψω καρτούλα για κανέναν, δεν έχω κάποιον να σκέφτομαι... Μόνο - ίσως - εκείνον, αλλά αυτός...πάει, χάθηκε... Είναι παρελθόν πια, όσο κι αν πονάει αυτή η παραδοχή...
Νομίζω πως θέλω να ερωτευτώ ξανά, να έχω ταχυπαλμία, να μην μπορώ να βρω τι θα φορέσω για να τον εντυπωσιάσω και τελικά να μην μου αρέσει τίποτα. Να είναι κι αυτός τρελός για μένα, να με αγκαλιάζει συνεχώς, να θέλει να με βλέπει, να με ψάχνει... Να με φιλάει στο μέτωπο, σαν την μεγαλύτερη ένδειξη τρυφερότητας που μπορεί να μου προσφέρει και να μου είναι αρκετό... Να μυρίζουν όλα όμορφα και να βλέπω παντού πεταλούδες... Να σφίγγεται το στομάχι μου όταν τον βλέπω, να μπερδεύω τα λόγια μου και τελικά να λέω χαζομάρες... Όπως τότε...
Δεν θέλω να μελαγχολώ τέτοιες μέρες, αλλά να, μου βγήκε αυτό το κάτι στην επιφάνεια και πρέπει πάλι να το καλύψω... Κι όλοι θα λένε ότι είμαι πάρα πολύ χαρούμενη επειδή θα πάω Αθήνα... Ας είναι... Αυτό θέλουν, αυτό παίρνουν... Για να μην ρωτάει κανείς, να μην ψάχνει απαντήσεις, να μην στενοχωριέται κανένας... Κι όλα καλά! Μόνο αυτό το φιλί στο μέτωπο να έπαιρνα μέχρι το τέλος αυτής της χρονιάς, μόνο αυτό... Και μια αγκαλία... Να με σπάσει!