2.55 Επιστρέφω...

Και ναι! Επιτέλους το παραδέχτηκα στον εαυτό μου και ελευθερώθηκα... Μου λείπεις... Και πολύ μάλιστα! Δεν έχει νόημα να το παλεύω πια... Είμαι ελεύθερη, με αφήνω να το πω, να το παραδεχτώ : μετά από τόσα χρόνια δίπλα σου, παρά τα όσα συνέβησαν, καλά ή κακά, μου λείπεις... Μου λείπει η μυρωδιά σου, το φρέσκο ψωμί, θυμάσαι; Το after save σου, που είχαμε διαλέξει μαζί και δεν το άλλαξες ποτέ... Θυμάσαι;

Εγώ τα θυμάμαι όλα κι ας με κατηγορούσες πάντα πως δεν έχω επαρκή μνήμη... 'Ολα όμως... Θυμάμαι τους καυγάδες μας κυρίως και με βοηθάει στο να μην θέλω να γυρίσω σε σένα, όμως δεν παύεις να μου λείπεις... Κι εδώ και 2 μέρες νιώθω έτοιμη να σε δω, να σου μιλήσω... Αλλά εσύ πουθενά... Μάλλον δεν είναι γραφτό! Κι αύριο που θα πάω να βρω τα παιδιά, πάω στοίχημα πως θα είσαι εκεί με την δικιά σου... Και θα πάνε στράφι όλες μου οι ετοιμασίες, οι αποφάσεις να σου μιλήσω, να σε χαιρετήσω, να κάνω κάτι επιτέλους...

Και μάλλον θα διαπιστώσω ότι κάνω λάθος κι ότι δεν είμαι έτοιμη τελικά να σε αντιμετωπίσω, αλλά - πάλι - μπορεί και να κάνω λάθος, γιατί σήμερα νιώθω ελεύθερη, το παραδέχτηκα σε μένα και κάνω πέρα όλους τους εγωισμούς μου, μπορώ και το φωνάζω αν χρειαστεί! Μου λείπεις... Και τι έγινε; Τόσα χρόνια ήσουν δίπλα μου... Είναι τουλάχιστον φυσιολογικό να μου λείπεις. Κι ας έγιναν όσα έγιναν... Δεν πρόκειται να σε διεκδικήσω, δεν πρόκειται να σου χαλάσω την ησυχία σου, απλά... να σου μιλήσω θέλω. Να ακούσω την φωνή σου... Να μου πεις πώς λέγεται εκείνο το έργο που είχαμε δει μαζί και ποτέ δεν καταλάβαμε το τέλος του και γι'αυτό θέλω να το ξαναδώ, να σου πω ότι "παίζει" το Saw 4 και όλα τα προηγούμενα τα έχουμε δει μαζί. 
Μήπως θέλεις να το δούμε κι αυτό;;; 

Απλά πράγματα, καθημερινά θέλω να σου πω. Αφού εσύ δεν έχεις πρόβλημα, δεν έχω ούτε κι εγώ. Απλά μου έλειψες και δεν με πειράζει να το πω, να το φωνάξω. Είμαι ok, ήταν όλοι σήμερα όπως παλιά. Κανείς δεν άλλαξε, μόνο εγώ. Και τώρα επιστρέφω... Είσαι έτοιμος για μένα;