2.54 Λόγια...

"Σε γράφω και τσαντίζεσαι... Όταν είμαι καλή και γλυκιά μαζί σου...όλα καλά! Δεν είσαι αυτό που θέλω, αυτό που ψάχνω, αυτό που είχα και γι' αυτό δεν προχωράω μαζί σου, όσο κι αν σε ενοχλεί, κάνεις πίσω και το δέχεσαι. Αλλά από την άλλη, όλο παράπονα είσαι... Τα οποία δεν μαθαίνω και ποτέ... Πόσο ίδια είναι η κατάσταση αυτή με αυτήν που είχα... Πόσα κοινά...

Κι εγώ κλαίω ακόμα για αυτόν που έχει φύγει τόσο μακρυά μου... Κλαίω που προχώρησε, αλλά χάρηκα που δεν είναι ερωτευμένος! Γιατί ούτε εγώ είμαι... Ίσως νόμισα πως ήμουν κάποια στιγμή, αλλά... δεν έχει νόημα να το συζητάμε πια... Αυτό το "χαρτί" που είχα, ο άσος, κάηκε και χορεύω στις στάχτες του... Πάει, τέλειωσε... Και ζω με αυτό...

Έρχονται οι γιορτές, τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά κι εγώ θα είμαι μόνη μου. Την δέχτηκα την μοναξιά, αλλά... η γαμημένη η συνήθεια... Ξέρω πως δεν θα χτυπήσει το τηλέφωνό  μου μόλις αλλάξει η χρονιά... Δεν θα πάω στο μέσα δωμάτιο για να ευχηθώ σε κανέναν... Δεν θα βιαστεί κανείς να μου πει "Καλή χρονιά"... Τίποτα δεν θα είναι όπως είναι τα τελευταία 7 χρόνια...

Αλλαγές σε όλα, παντού... Μιλάω γι' αυτόν και μελαγχολώ... Δεν μπορώ να τον βρίσω, όχι πάντα τουλάχιστον... Και πονάω... Έφυγε το παρελθόν για τα καλά και πρέπει να ζήσω με αυτό. Πρώτη χρονιά θα με βρει μόνη... Τραγικό; Ειρωνικό; Ό,τι κι αν είναι, πονάει, ματώνει, ξύνει την πληγή και αιμορραγώ... Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό, κι έτσι σε "διώχνω", σε απομακρύνω... Δεν είσαι αυτό που θα μπορέσει να με πάρει από όσα σκέφτομαι, οπότε ποιος ο λόγος να δημιουργούμε αναμνήσεις μαζί; "