2.52 Μια φωτογραφία...

Παγιδεύτηκα νομίζω... Ανάμεσα στο πριν και στο τώρα... Αδύναμη να αντιδράσω, αφήνομαι και ζω καταστάσεις που δεν ξέρω αν τις θέλω. Μου είπαν να μην σκέφτομαι τι θα γίνει, πώς θα νιώσω κι απλά... να το ζήσω κι αποδείχτηκε λάθος... Περνάω πολλές στιγμές που δεν έπρεπε μαζί με κάποιον που απλά... είναι ο μόνος... Ο μόνος που ήρθε, κι έμεινε...

Την Παρασκευή είναι τα γενέθλια φίλου μου. Ή - πιο σωστά πλέον - φίλου ΤΟΥ. Πέρσι τα είχαμε σχεδιάσει μαζί και είχαμε κάνει την καλύτερη δυνατή τούρτα ever... Φέτος... απλά θα λείπω και δεν θα λείψω και σε κανέναν και το ξέρω, αλλά έτσι είναι αυτά... Οι καταστάσεις - τα γενέθλια εν προκειμένω - έρχονται και ξανάρχονται κάθε χρόνο, τα πρόσωπα αλλάζουν. Κι αν πέρσι ήμουν εγώ, φέτος θα είναι αυτή. Αυτή θα τον ανεβάσει στο τραπέζι να χορέψουν, αυτή θα του κάνει ζήλιες, αυτή θα είναι ... αντί για  μένα. Και κανείς δεν θα το προσέξει, γιατί κανείς τελικά δεν νοιάζεται.

Και γιατί να νοιαστεί άλλωστε; Εγώ για τι άλλο νοιάζομαι πέρα από το πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνό μου και θα αρχίσω να μαζεύω τα ρούχα μου; Γιατί τόσο απέχω από την φυγή μου : ένα τηλεφώνημα! Και δεν θα ξαναρωτήσω ποτέ μα ποτέ για αυτόν και την γκόμενά του και την νέα τους ζωή μαζί και όλα αυτά που δεν γνωρίζω  και - στην τελική - δεν θέλω να  μάθω... Προχτές αναρωτιόμουν αν την έχει γνωρίσει στην οικογένειά του, αν περνάει τόσες ώρες με τα μικρά του αδερφάκια, όπως πέρναγα εγώ, αν ... την θέλουν ή όχι... Βασανιστικές απορίες, ναι, αλλά συνεχώς "παίζει" το εργάκι της σύγκρισης μέσα μου. Γιατί αυτός έχει κάτι να συγκρίνομαι μαζί του, ενώ εγώ... απλά κάνω μόνη μου τις συγκρίσεις... Και πονάω... Και βυθίζομαι... Αλλά μόνο εγώ, κανείς άλλος μαζί μου. 

Γιατί εγώ έχω ακόμα μέσα στο πορτοφόλι μου μία φωτογραφία μας, που υπάρχει εκεί εδώ και 4-5 χρόνια. Κρυμμένη μεν, αλλά εκεί είναι... Και ξέρω πως έχω να κλάψω πολύ ακόμα μέχρι την μέρα που θα την σκίσω και θα την πετάξω, θα την κάψω... Και μαζί όλα όσα με κρατάνε δεμένη με το παρελθόν. Και δεν θα γυρίσω ποτέ ξανά να κοιτάξω πίσω μου... Δεν θα ρίξω ούτε καν μία πλάγια ματιά, έτσι για το γαμώτο.... Γιατί όσο έζησα δεν ήταν λίγα, ήταν όλη  μου η ζωή και τώρα την ποδοπατάνε και χορέυουν πάνω στον τάφο της... Και δεν μπορώ να φωνάξω "Τι κάνετε; Η ζωή μου είναι αυτή που πατάτε!" γιατί εγώ τα προκάλεσα όλα... Και δεν μετανιώνω, απλά θλίβομαι. Πολύ θλίβομαι και πονάω... Ματώνω... Και ξεψυχάω...